ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΡΙΝΓΜΠΕΡΓΚ: Ένας συγγραφέας που δύσκολα τον ανιχνεύεις. Όσοι το επιχειρούν, είναι πολύ τολμηροί.
 
Τόλμη και σιγουριά λοιπόν, εμπνέουν οι συντελεστές της εταιρείας Θεάτρου ΣΥΝ-ΕΠΙ Άκις Βλουτής και Δήμητρα Χατούπη, που εκτός από το έργο «Ο Χορός του Θανάτου» που παίζεται τώρα, θα συνεχίσουν με το έργο «Ο Πατέρας» και «Η Σονάτα των Φαντασμάτων», ένα τρίπτυχο έργων του Στρίνγμπεργκ.
 
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή
 
«Ο Χορός του Θανάτου»! Για πιο θάνατο μιλάμε?
 
Η είσοδός μας στη θεατρική αίθουσα του θεάτρου «Μεταξουργείο», μας προδιαθέτει για μια Εγκατάλειψη, μια Απώλεια, ένα Πένθος. Σκεπασμένα έπιπλα, καθρέπτες, κρεβάτια, γραφεία, το πιάνο… Ανήλιαγο σαλόνι με μια ομίχλη παντού… Αλληγορία προετοιμασίας κηδείας.
 
Ένα ζευγάρι σε απραξία, μακριά ο ένας από τον άλλον, να προσπαθούν να επικοινωνήσουν με ψέματα, προσβολές, απαξίωση, μίσος, δηλητηριώδες χιούμορ. «Είναι μαζί, για να έχουν τη χαρά της εκδίκησης», για απώλειες, ματαιώσεις, χαμένες προσδοκίες, χαμένα όνειρα, χαμένες καριέρες… Και τη λύση στη θανάσιμη πλήξη τους θα τη δώσει ο Κουρτ, ο εξάδελφος που φτάνει, σε κάποια στιγμή, στο σπίτι. Ο ερχομός του συμπληρώνει το τρίγωνο, προσφιλές θέμα του Στρίνγμπεργκ, το οποίο συνυπάρχει, είτε φανερά είτε αόρατα σχεδόν σε όλα του έργα. Ο Κουρτ συνεσταλμένος και υποταγμένος, γίνεται εύκολα εκμεταλλεύσιμος, και μέρος του παιχνιδιού.
 
Η ανίχνευση, με χειρουργικό νυστέρι, των ανθρωπίνων σχέσεων αποτελεί για τον Στρίνγμπεργκ σκοπό, και καταλύτης είναι ο τρίτος, που συμπληρώνει το ερωτικό τρίγωνο. Είναι μια προσπάθεια ανάκτησης των απωλειών.
 
Ίσως ο Στρίνγμπεργκ να μετουσιώνει τα δικά του βιώματα, σε μια απίστευτα πειθαρχημένη δημιουργικότητα. Δημιουργεί με βάση τις δικές του απώλειες, αριστουργήματα, με χαρακτήρες ισχυρά δομημένους (Πατέρας, δεσποινίς Τζούλια…), σχέσεις σε αποσύνθεση, ζευγάρια με φθίνουσα πορεία, να κάνουν απεγνωσμένες προσπάθειες, (παιχνίδια, ερωτικά τρίγωνα) για να εμποδίσουν τον επερχόμενο θάνατο. Είναι το νυστέρι τόσο βαθύ, που το πάζλ, φαινομενικά, να μη συμπληρώνεται, και η σκέψη του να εισχωρεί βαθύτερα από την επιφάνεια. Ο πόλεμος μεταξύ τους, είναι καθημερινή αγαπημένη τους συνήθεια, και ο θάνατος υπάρχει στο μεταξύ τους κενό.
 
Η παράσταση κρατάει τον θεατή, σε μια ισορροπία τρόμου. Νομίζεις πως, από στιγμή σε στιγμή θα γίνει η ανάφλεξη. Η κυρία Χατούπη ως Άλις, έχει το δικό της νυστέρι, τη δική της βόμβα, στα χέρια της. Ο σκηνοθέτης της παράστασης κύριος Άκις Βλουτής κέντησε την παράσταση με υλικά στέρεα, και ως Έντγκαρ δημιούργησε ένα χαρακτήρα, ενός πρώην αξιωματικού, πρώην ισχυρού, πρώην έξυπνου, πρώην ακμαίου άνδρα. Έναν πρώην, χωρίς το κύρος, χωρίς τα όπλα, μόνο τη στολή, που τον κάνει φορώντας την να νομίζει ότι ζει. Ο κύριος Ευταξόπουλος ως Κουρτ άφησε να εξελιχθεί, ο χορός του θανάτου, με τη συναίσθηση της ταπείνωσης, μουρμουρίζοντας πως «Νόμιζα πως ήμουν λίγο καλύτερος από σας, αλλά τώρα βλέπω πως είμαι χειρότερος».
Κι αυτό το νεκρό ζευγάρι, χορεύει το χορό του θανάτου...       
                   
Έφη Κανακουσάκη
σκηνοθέτης
 
Μετάφραση: Ερίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία; Άκις Βλουτής
Σκηνικά κοστούμια: Νίκος Αναγνωστόπουλος
Φωτισμοί: Δημήτρης Λογοθέτης
Μουσική: Κώστας Ζησιμόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Αντωνία Βλουτή
Παίζουν: Άκις Βλουτής   (Εντγκαρ), Δήμητρα Χατούπη (Άλις), Βασίλης Ευταξόπουλος (Κουρτ)  
Θέατρο “Μεταξουργείο”
Ακαδήμου 14 Αθήνα, τηλ. 21 0523 4382
 
 
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 415 επισκέπτες και κανένα μέλος