Σάββατο 26 Οκτωβρίου σήμερα, που κυκλοφορεί η “ΕΒΔΟΜΗ”, είναι η πρώτη ημέρα της τριήμερης αργίας, λόγω της εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου 1940, της Δευτέρας.

Η 28η Οκτωβρίου λοιπόν, είναι ευκαιρία για τριήμερη απόδραση, ή ...”αραλίκι”;;;

Πόσοι νέοι ή και ώριμοι γνωρίζουν κι ακόμη περισσότερο αισθάνονται τι σηματοδοτεί η ημερομηνία αυτή; Κι αν το έμαθαν, κι αν τους κέντρισε το ενδιαφέρον, τί έμαθαν, τί διδάχθηκαν και ποιός τους δίδαξε;

Με ποια γνώση, με ποιες κατευθυντήριες οδηγίες, με ποιο σθένος!

Με ποιες αντιλήψεις, υποκειμενισμό και σκοπιμότητα;

Τα “εξοχικά” και τα φαγάδικα θα ’ναι γεμάτα τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου για να “γιορτάσουμε” και να κορέσουμε ασυνείδητα την πείνα που βίωσαν οι πατεράδες μας ή οι γιαγιάδες μας τις ημέρες και τις χρονιές που ακολούθησαν την ιστορική και ένδοξη εκείνη ημέρα που “σύσσωμον το έθνος αντιμετωπίζει (αντιμετώπισε) την θρασύδειλον πρόκλησιν» των εισβολέων του μεγαλομανούς φασίστα Μουσολίνι.

Για κείνη την λαμπρή και θαυμαστή και θαυματοποιό και τιμημένη ημέρα (που κράτησε τέσσερα χρόνια) - να μη μιλήσουν τα βιβλία, μα μόνον τα ντοκουμέντα - κι ένα παιδάκι, τότε, που ήταν δεν ήταν έξι χρόνων!

Μας ξύπνησαν τα τρομακτικά στριγγλίσματα των σειρήνων! των σειρήνων του συναγερμού· των σειρήνων πολέμου!

Βγήκαμε έξω από το σπίτι. Όλος ο κόσμος ήταν έξω. Ήταν μια ηλιόλουστη, ολόλαμπρη και χαρμόσυνη ημέρα. Ημέρα πραγματικής γιορτής· πραγματική πανήγυρις! Χαμογελαστά, χαρωπά πρόσωπα και λαμπερά μάτια, ίσως από κάποιο δάκρυ συγκίνησης ή κρυφής ανησυχίας, που έλαμπε εκεί στην άκρη του ματιού, αλλά δεν κύλαγε. Έμενε ’κει, να λάμπει!

Τότε δεν μπορούσα να τα ερμηνεύσω· δεν προσπαθούσα καν. Αργότερα ναι. Εκείνες τις στιγμές συμμετείχα κι εγώ στο ομαδικό αίσθημα.

Μ’ αγκάλιαζε και με φιλούσε ο πατέρας μου. Ακόμα δεν είχε ντυθεί στο χακί... την επόμενη ναι, στο σταθμό “Λαρίσης”! Το τρένο με πάρα πολλά βαγόνια - “ίπποι 8, άνδρες 40”, στριμωγμένοι στις ανοιχτές μπουκαπόρτες με τα δίκοχα ν’ ανεμίζουν και τα πρόσωπα ολόφωτα, λες και πήγαιναν σε γλέντι, όχι σε πολέμου αντάρα και σκοτωμό!

Κάτω, στην πλαφόρμα, στην αποβάθρα του σταθμού πλήθος κόσμου, μεγάλες γυναίκες και παιδιά, γέροι και γριές, νέες κοπέλες και παλικάρια κι ώριμοι ντυμένοι φαντάροι στο χακί ...αγκαλιάζονταν, φιλούνταν, έλεγαν λόγια, έδιναν συμβουλές, ευχές και κουράγιο· δάκρυα και ενθουσιώδη πρόσωπα! Ξύπνησε, λες, το ’21, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, «...όλοι αυτοπροαιρέτως αποθανούμε»..., o Λεωνίδας, «μολών λαβέ»!

Το “Αlorts, cest la guerre(= λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμος), του Μεταξά στο ιταλικό τελεσίγραφο του Γκράτσι, το “ΟΧΙ” σύσσωμου του λαού που έβγαινε μέσα απ’ τα βάθη της ιστορίας του.

 

Η νίκη ήρθε πριν απ’ τις μάχες

Αυτή η ομοψυχία ήταν η νίκη, κι αυτή έφερε τις νίκες στα πεδία των μαχών. Εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε δικτατορία· δεν υπήρχε δικτάτορας και βασιλιάς, Βενιζέλος και “αριστερά”... Υπήρχε μόνον η Ελλάδα και η πραγματική δημοκρατία. Όχι η πλασματική “δημοκρατία” των κοινοβουλίων, αλλά η δημοκρατία της ολότητας του δήμου. Όχι η τάξη και το κόμμα - το απόκομμα - αλλά το ΟΛΟΝ! Και τούτο το δείχνει καλύτερα ένα απόσπασμα δημοσιεύματος στην εφημερίδα “Η πρωΐα” (1.12.1940) του μεγάλου αριστερού ποιητή Κώστα Βάρναλη: «...Στον πόλεμο αυτόν δεν πρόκειται να χαθεί μια επαρχία, ή περιοχή ή πολιτεία παρά ολάκερη η Ελλάδα. Κι όχι μόναχα η χώρα, παρά και η ψυχή της: η Ιστορία της, ο εθνισμός της, οι παραδόσεις της, η γλώσσα της, η τιμή της και το ψωμί της».

Κι όταν, κάτω απ’ το βάρος της μηχανοκίνητης πολεμικής αυτόκρατορίας της χιτλερικής Γερμανίας και της “ρεαλιστικής” προδοσίας, μπήκαν στη χώρα οι οχτροί με τις θηριωδίες τους, ο λαός δεν παρέδωσε τα όπλα!

Συνέχισε με κάθε μορφή την αντίστασή του.

Την Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ και τις άλλες εθνικές οργανώσεις, με πρώτη την εθνική Αλληλεγγύη, αφού βέβαια είχε δοθεί πρώτα η λαϊκή “μάχη της Κρήτης”, με ηρωισμό και βαριές θυσίες και πρώτη συμβολική πράξη, το κατέβασμα και αποκομιδή της γερμανικής σημαίας - τρόπαιο, από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, με αυτοσχέδια δράση του Γλέζου και του Σιάντου.

Και ήρθε ο κρύος χεμώνας και το βαθύ σκοτάδι της κατοχής και μας άρπαξαν τα μαύρα κοράκια μαζί με τις ζωές μας και το ψωμί μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά:

Οι νεκροί από την πείνα και τις ασθένειες τις οποίες δημιούργησε ο υποσιτισμός ανέρχονταν σε 600.000!

― Οι νεκροί από τον πόλεμο, εντός κι εκτός της χώρας, σε μάχιμο και άμαχο πληθυσμό ανέρχονταν σε 25.047.

― Στις μάχες της Εθνικής Αντίστασης σκοτώθηκαν 20.650

― Οι νεκροί από εκτελέσεις ανέρχονται σε 56.225

― Οι νεκροί όμηροι υπολογίζονται σε 105.000

Συνολικά οι νεκροί ανέρχονται σε 806.922

Συν οι “νεκροί” πριν τη... γέννησή τους λόγω υπολογισμένης υπογεννητικότητας 300.000

Γεν. Σύνολο Αποδεκατισμού      1.106.9221

 

Συμπέρασμα: Καλύτερα στρατιώτης ή αντάρτης (μάχιμος) παρά φιλήσυχος, συνεργάσιμος, παθητικός, “ρεαλιστής φοβιτσιάρης.

 

 

Πρώτοι δώσαμε τη νίκη στους συμμάχους κι αναστρέψαμε τη ροή της ιστορίας!

 

Κάθε λαός, κάθε άνθρωπος που έδωσε τη μάχη κατά του άξονα του φασισμού, του ναζισμού, του κούφιου ρατσισμού και της μοναρχίας, κάθε νεκρός είναι σεβαστός!

Όμως τα ιστορικά γεγονότα απαιτούν αξιολόγηση και κατάταξη. Η χιτλερική Γερμανία σάρωνε. Δεν τολμούσε κανείς να τους αντισταθεί. Η Πολωνία έπεσε σε 20 ημέρες (1 Σεπτέμβρη 1939 - 20/9).

Η Δανία στις 9 Απριλίου του 1940, συνθηκολογεί μέσα σε λίγες ώρες! Κάτι περισσότερο κράτησε η Νορβηγία.

Για το Βέλγιο και την Ολλανδία δεν συζητάμε - Ουδετερότητα, παλινωδίες,.. στις 10 Μαΐου του ’40 πάνε κι αυτές. Τυπικά “κράτησαν” μία εβδομάδα, άντε ως τις 19 Μαΐου 1940.

Η Γαλλία κράτησε ένα μήνα. Από τα μέσα Μαΐου μέχρι 14 Ιουνίου 1940.

Το ηθικό των αντιφασιστικών δυνάμεων ήταν στο Ναδίρ. Η Γερμανία και ο “άξονας” θεωρούνταν ανίκητοι.

Κι όμως, η Ελλάδα, ο ελληνικός λαός έδωσε την πρώτη νίκη γράφοντας το έπος του 1940 μέσα στην Αλβανία, αναπτερώνοντας έτσι το ηθικό των αντιφασιστικών δυνάμεων. Κοντά 6 μήνες κράτησαν νικηφόρα αντίσταση στην Αλβανία και 2 μήνες ακόμη ενάντια στην κραταιά χιτλερική Γερμανία, στο Ρούπελ και την Κρήτη. Αυτός ο χρόνος καθυστέρησης των γερμανικών σχεδίων για εισβολή στη Σοβιετική Ενωση (σχέδιο Μπαρμπαρόσα), ήταν πολυτιμότατος για τον κόκκινο στρατό και ολόκληρο τον πλανήτη.

Όχι μόνο γιατί επιμήκυνε την προετοιμασία του, αλλά γιατί με την αναβολή της γερμανικής επίθεσης από την Άνοιξη στον Ιούνιο, έδωσε τη δυνατότητα στον ρωσικό στρατό και λαό ν’ αντισταθεί σθεναρά μέχρι την έλευση του “στρατηγού” χειμώνα, όπου με άλλους συντρέχοντες συντελεστές επέφεραν το αποφασιστικό χτύπημα στη ναζιστική Γερμανία.

Όσο για “τα λόγια τα μεγάλα” των συμμάχων, δεν ήταν “ψεύτικα”, ήταν πέρα για πέρα αληθινά. Απλά, τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά τους συμφέροντα τους επέβαλαν να τα αθετήσουν και να μας πουλήσουν για ακόμα μια φορά. Γιατί, ως γνωστόν «η Αγγλία (και οι άλλοι) δεν έχουν μόνιμους φίλους, παρά μόνον τα συμφέροντά τους»2.

Κώστας Βενετσάνος

 


  1. Μανώλης Γλέζος: “ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΑΡΚΟ ΝΑ ΗΤΑΝ”, οι οφειλές της γερμανίας στην Ελλάδα: Εκδ. Λιβάνη, σελ. 108.
  2. Ιπποκόμης Πάλμερστον (1784-1865), Άγγλος πολιτικός - πρωθυπουργός.

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 322 επισκέπτες και κανένα μέλος