Δημήτρης Χρ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
KAΘΗΓΗΤΗΣ του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Διευθυντής Καρδιοχειρουργικής στο Νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ
γράφει ο: Κώστας Βενετσάνος

 

Υπάρχουν επαγγέλματα και λειτουργήματα χρήσιμη, ασφαλώς και θαυμαστά για την προσφορά τους στην Κοινωνία... στον Άνθρωπο!

Μα εκείνο που ξεχωρίζει πιότερα θαρρώ είναι του ιατρού. Ο γιατρός, ο πιστός και κοινωνός στο πνεύμα του όρκου του Ιπποκράτη είναι κάτι μεταξύ ανθρώπινου και θείου – όποιο περιεχόμενο κι αν δώσουμε στο δεύτερο, μεταφυσικό ή υλικό – η υπόσταση του χειρουργού ιδιαίτερα είναι θαυμαστή, εάν είναι ιατρός.

Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι τέτοιος ιατρός είναι ο καρδιοχειρουργός Δημήτρης Ηλιόπουλος, γι’ αυτό και αισθάνομαι την ανάγκη να τον παρουσιάσω.

Ο Δημήτρης Ηλιόπουλος γεννήθηκε στο Βόλο, κι είναι δεμένος με τον τόπο του, τον οποίο επισκέπτεται συχνά. Αυτή είναι η ανθρώπινη πλευρά ενός πολίτη της υδρογείου, ενός κοσμοπολίτη – «επαρχιώτη», όπως τονίζει ο ίδιος μ’ εκείνη την αφοπλιστική απλότητα της μεγαλοσύνης.

Σπούδασε ιατρική στο εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών τη δεκαετία του 1970 (1976-1982) και μιλάει με σεβασμό για τους καθηγητές του, που σημάδεψαν την επαγγελματική του σταδιοδρομία, ιδιαίτερα δε, όπως εξομολογείται ο ίδιος, «ο αείμνηστος πανεπιστημιακός γιατρός και χειρουργός Γρηγόρης Σκαλκέας».

Αφού έκανε το «αγροτικό του» στα Τρίκαλα, έφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Χιούστον των ΗΠΑ, ώστε να μπορέσει να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην καρδιολογία και την καρδιοχειρουργική, που ήταν και το παιδικό του όνειρο, το όραμα και η προοπτική· ο ταγμένος σκοπός!

Φαίνεται ότι τυχαία ερεθίσματα της παιδικής μας ζωής, με κάποιες εσωτερικές τάσεις και εξωτερικές επιδράσεις, για πολλούς ανθρώπους παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ώριμης ηλικίας. Για να περιοριστούμε στην ιατρική, καθώς για τον Παστέρ τα παιδικά του χρόνια χαράχτηκαν από το θάνατο οικείου του από τη λύσσα, ώστε μεγαλώνοντας να κατασκευάσει, ως χημικός, το πρώτο αντιλυσσικό εμβόλιο, και για το μεγάλο καρδιοχειρουργό Κρίστιαν Μπάρναρντ, σε παιδική ηλικία η απώλεια του πεντάχρονου αδελφού του από καρδιακό νόσημα, τον ώθησε να γίνει στην ωρίμανσή του αυτό που όλοι γνωρίζουμε, έτσι και στο Δημήτρη Ηλιόπουλο κάποια παιδικά ερεθίσματα ευαισθητοποίησαν το θυμικό του και οδήγησαν τα βήματά του στην ιατρική και ιδιαίτερα την καρδιοχειρουργική.

Όπως λέει ο ίδιος, σε συνέντευξη του σε τοπικό έντυπο1, όταν πήγαινε στο «δημοτικό»2, έμεναν με την οικογένειά του στο ισόγειο ενός διώροφου σπιτιού. «Στον πρώτο όροφο έμενε μία γιατρός – παθολόγος (...). Την αγαπούσαν και την σέβονταν όλοι. Έβλεπα τον κόσμο να μπαινοβγαίνει στο σπίτι της και να ζητάει ιατρικές συμβουλές και τότε ήταν που για πρώτη φορά σκέφτηκα ότι ήθελα να γίνω γιατρός».

Αργότερα, στο Γυμνάσιο, «η απώλεια της μητέρας μιας πολύ καλής του φίλης, σε ηλικία 50 περίπου χρόνων, από καρδιά λειτούργησε καταλυτικά «για τις μελλοντικές του αποφάσεις». Η καρδιοχειρουργική ήταν η επιλογή του, για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του, που αντιμετωπίζουν καρδιοαγγειακά προβλήματα, τα οποία αποτελούν τη συχνότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως και ευθύνονται για το 48% των θανάτων στην Ελλάδα.

 

Η πρόληψη και η θεραπεία της στεφανιαίας νόσου

Οι αιτίες για την παθογένεια της στεφανιαίας νόσου είναι πολυπαραγοντική, μας λέει.

Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της στεφανιαίας νόσου, για τους άντρες - αλλά και για τις γυναίκες μετά τα ‘50 - είναι η παχυσαρκία, το κάπνισμα, η ηλικία, το μεταβολικό σύνδρομο, η υπέρταση, το στρες, καθώς και μια σειρά γενετικών παραγότων.

Κλινικά εκδηλώνεται ως οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, περιφερική αγγειακή νόσος, νεφρική ανεπάρκεια κ.ά. Η στεφανιαία νόσος είναι η σημαντικότερη εκδήλωση της καρδιαγγειακής νόσου και σχετίζεται με υψηλά ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας.

...Και μας δίνει τις συμβουλές του:

Η αντιμετώπιση της στεφανιαίας νόσου συνίσταται σε φαρμακευτική, επεμβατική-αγγειοπλαστική (μπαλονάκι, stent) και σε χειρουργική (bypass).

Η αορτοστεφανιαία παράκαμψη (bypass), στην οποία παρακάμπτεται το αποφραγμένο τμήμα της αρτηρίας είναι αποτελεσματική θεραπεία και παραμένει ο χρυσός κανόνας για τη νόσο τριών αγγείων ή τη νόσο του στελέχους (που είναι το αρχικό τμήμα της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας).

Η επιλογή των μοσχευμάτων και άλλοι παράγοντες, έχουν σαν αποτέλεσμα τη μικρότερη πιθανότητα για επανεπέμβαση και εμφάνιση επιπλοκών, καθώς και την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης των ασθενών, μας λέει ο Δρ Ηλιόπουλος, ο οποίος επισημαίνει ακόμη και τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στους έμμεσους επιβαρυντικούς παράγοντες.

«Δεν έχουμε σε ατομικό επίπεδο την υγιεινή που θέλουμε. Μας κυριεύει το στρες, το οποίο δημιουργεί άτομα καταθλιπτικά και καταπιεσμένα, που καπνίζουν, δεν έχουν χρήματα για να διαθέσουν για φάρμακα. Αυτό είναι τραγικό και ταυτόχρονα λυπηρό. Δεν προσέχουμε διότι δεν έχουμε τα οικονομικά μέσα. Η ποιότητα ζωής είναι πολύ σημαντικό θέμα και την έχουμε παραμελήσει λόγω έλλειψης χρημάτων. Όμως το γεγονός ότι έχουν βελτιωθεί οι μέθοδοι για την αντιμετώπιση της στεφανιαίας νόσου, δεν είναι πανάκεια. Χρειάζεται πρόληψη. Ειδάλλως φεύγουν αιφνιδίως νέοι άνθρωποι. Πρέπει να προσπαθήσουμε παρά τα προβλήματα να αλλάξουμε τρόπο ζωής», προσθέτει καταλήγοντας ο Δημήτρης Ηλιόπουλος.

Κώστας Βενετσάνος


    1. “Ταχυδρόμος της Μαγνησίας”
    2. 3ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 1156 επισκέπτες και κανένα μέλος