Όταν ξεκινήσαμε στην «Εβδόμη» την προσπάθεια για μιά ιατρική ημερίδα στο Ασκληπιείο, με θέμα τις τραγικές επιπτώσεις των τουρκικών βομβών ναπάλμ στην υγεία πολλών επιζησάντων πολεμιστών μας του 1974 στην Κύπρο, υπήρξαν αρκετοί, καλοπροαίρετοι και μη, που μας χαρακτήρισαν ρομαντικούς, αιθεροβάμονες, «Δον Κιχώτες» κι άλλα παρεμφερή. Συντάχθηκαν όμως με τον αντι-ρεαλισμό μας κι άλλοι πολλοί ρομαντικοί: Μητροπολίτες, Δήμαρχοι, Νομάρχες, Βουλευτές, Εκδότες, Δημοσιογράφοι, Συγγραφείς, Μαζικοί φορείς και ένας λεβέντης κρατικός λειτουργός, ο τότε Διοικητής του Ασκληπιείου Βούλας, Ηρακλής Καραγεώργος, που κάποια στιγμή θα πρέπει η νυν υπουργός Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου να εξηγήσει βάσει ποιάς διεστραμμένης «αξιοκρατίας» τον αντικατέστησε.

 

Συγκεντρώσαμε με πολύ κόπο – αλλά χαλάλι, γιατί ο σκοπός το άξιζε– πλούσιο υλικό για τις μακρόχρονες επιπτώσεις των ναπάλμ στον άνθρωπο, από διεθνή βιβλιογραφία, μαρτυρίες παθόντων Βιετναμέζων, Αμερικανών, Ιρακινών και Ελλήνων. Βρήκαμε από πολεμιστές της ΕΛ.ΔΥ.Κ. του 1974 στην Κύπρο, ταινία-ντοκουμέντο που δείχνει καθαρά τις τούρκικες ναπάλμ να πέφτουν στους στρατιώτες μας.

Συναντήσαμε ως επί το πλείστον καρδιές κλειστές και στόματα επτασφράγιστα. Ιδιαίτερα στην Κύπρο και λιγότερο στην Ελλάδα, εδώ είναι το εκπληκτικό.

Γνωρίσαμε δημάρχους με ασύνορη ψυχή που προσφέρθηκαν να ενισχύσουν με μηνιαίο επίδομα έναν ή δύο βαρειά ασθενούντες πολεμιστές του ’74. Ζήτησαν μόνο να τους φέρουμε σε επαφή με αναγνωρισμένο σύλλογο πολεμιστών για να τους δώσει νοσοκομειακούς φακέλους ιατρικού ιστορικού ασθενείας.

Κι εκεί μας περίμενε το απροσδόκητο: Ο μεγαλύτερος σε μέλη σύλλογος ήταν σχεδόν διαλυμένος και ουσιαστικά ανενεργός. Ο αντιπρόεδρός του μας είπε ότι τους φακέλους που ζητούσαμε τους είχε στην κατοχή του ένα πρώην μέλος του συλλόγου που είχε αποσχιστεί για να φτιάξει δικό του σύλλογο. Αλλά δεν ήθελε λέει να μας τους δώσει επειδή «είμαστε λαμόγια και το μόνο που μας ενδιέφερε κι εμάς και τον τότε διοικητή του Ακληπιείου, ήταν να εισπράξουμε την επιδότηση που έδινε   η Ε.Ε για τέτοιες ημερίδες»!!! Και τότε μάθαμε ότι υπάρχει κι ένα είδος «ναπάλμ» που εν καιρώ ειρήνης καίει την νοημοσύνη και την αξιοπρέπεια ορισμένων.

Τα ξεπεράσαμε όλα αυτά –κι άλλα πολλά κι απίστευτα- και προχωρήσαμε. Διότι εμάς δεν μας ενδιέφεραν τόσο οι επίσημοι πρόεδροι των επίσημων συλλόγων που καταθέτουν στεφάνια και ταξιδεύουν κάθε Ιούλη εδώ και 36 χρόνια με έξοδα του Υ.ΕΘ.Α. στην Κύπρο. Τιμούμε, βεβαίως κάθε Έλληνα που υπερασπίστηκε την Πατρίδα, αλλά μας ενδιαφέρουν πρωτίστως οι καρκινοπαθείς και μ’ άλλες βαρειές, ανίατες ασθένειες πολεμιστές του ’74, που το αναξιοπρεπέστατο δικομματικό καθεστώς εξουσίας έχει «γράψει» κανονικά.

Κι αν γνωρίσεις από κοντά αυτούς τους Έλληνες φίλε αναγνώστη, θα παρακαλάς ν’ ανοίξει η γη να σε καταπιεί, από ντροπή για την Ελληνική Πολιτεία και τους εξουσιαστές της των τελευταίων 36 χρόνων.

Γνώρισα παλληκάρια που ζουν –τρόπος του λέγειν- με 500 ευρώ το μήνα, ή και λιγότερα. Να χαμογελούν σαν μικρά παιδιά, μ’ ένα χαμόγελο ζεστό, τέσσερα στρέμματα πλατύ, ενώ ο καρκίνος απ’ τις ναπάλμ τους τρώει τα σωθικά. Να μην έχουν για μιά φραντζόλα ψωμί, αλλά να επιμένουν να σε κεράσουν και να προσβάλλονται αν πεις να πληρώσεις εσύ. Να τους προτείνεις να βοηθήσεις μ’ όποιον τρόπο μπορείς και να σου λένε: «όχι εμένα, τον τάδε, έχει μεγαλύτερη ανάγκη».

Σε τέτοιους άντρες έχουν αρνηθεί την στήριξή τους οι άνανδροι εξουσιαστές μας. Σε άντρες που τους ρωτάς μετά από δεκαετίες πολιτειακής περιφρόνησης κι εγκατάλειψης, αν θα ξαναπολεμούσαν για την πατρίδα, έτσι όπως πολέμησαν, γνωρίζοντας όμως όσα θα τους περίμεναν και σου απαντούν «ναι, αλλά θα φρόντιζα να σκοτωθώ, παίρνοντας μαζί μου όσους περισσότερους εχθρούς μπορούσα». Κανένας κόπος δεν είναι πολύς για να εκφράσεις έμπρακτα την ευγνωμοσύνη σου σε τέτοιους Έλληνες.

 

Δεν «κολλήσαμε» σε κόπους και εμπόδια. Κολλήσαμε εκεί που δεν είχαμε φανταστεί: Στους γιατρούς! Διότι ιατρική ημερίδα χωρίς γιατρούς δεν γίνεται. Εκεί, λοιπόν, φάγαμε το παραμύθιασμα της Χαλιμάς. Ήταν πιό έντιμοι εκείνοι που μας απάντησαν ευθύς εξ’ αρχής, όχι. Διότι οι άλλοι, οι «ενθουσιασμένοι» και «πρόθυμοι» μας δούλεψαν κανονικότατα.

Αναβολές επί αναβολών, δικαιολογίες επί δικαιολογιών, προσκόμματα επί προσκομμάτων, μέχρι που βρέθηκε κι ένας διεθνούς κύρους δερματολόγος, που μας ρώτησε αν στην ημερίδα θα υπάρχει μπουφές, επειδή για την δική του ομιλία θα χρειαζόταν τουλάχιστον μιά ώρα και οι ακροατές έπρεπε κάτι να πίνουν για να μην πλήξουν!

Ωσπου ήρθε το ΠΑ.ΣΟ.Κ στην εξουσία κι άρχισε να ...μας σώζει, οπότε οι υποτιθέμενα έτοιμοι για την ημερίδα γιατροί, μας ανακοίνωσαν –ούτε λίγο, ούτε πολύ- ότι «τώρα έχουμε άλλα να μας καίνε, ποιός θα ενδιαφερθεί για μιά τέτοια ημερίδα;».

Πιστεύω ότι και μόνη η ανταπόκριση δεκάδων προβεβλημένων Ελλήνων με την συνακόλουθη συγκίνηση των αναγνωστών, που εκφράστηκε στην «Εβδόμη», μέσω τηλεφωνημάτων και επιστολών, είναι ένα θετικό δείγμα αφύπνισης ενός λαού που μεθοδικά δηλητηριάζεται εδώ και δεκαετίες, μέχρι να εθιστεί στα δηλητήρια και να τ’ αποζητά.

Η ιστορική μνήμη είναι όρος επιβίωσης των εθνών, όπως και η πρέπουσα τιμή σ’ εκείνους που φυλάσσουν Θερμοπύλες, ιδιαίτερα όταν γνωρίζουν ότι οι Μήδοι στο τέλος θα διαβούν.

 

Ευχαριστώ από βάθους καρδιάς όλους όσους ανταποκρίθηκαν στο σάλπισμα της «Εβδόμης». Χάθηκε μόνο μιά μάχη, ο αγώνας συνεχίζεται, μας περιμένουν πολλές μάχες που θα δώσουμε με την επίγνωση ότι σε κάθε είδους πάλη χαμένος δεν είναι εκείνος που πέφτει, αλλά εκείνος που δεν ξανασηκώνεται.

Στην «Εβδόμη» παραμένουμε όρθιοι κι ετοιμοπόλεμοι, απαντώντας σε όσους ρεαλιστές μας κατηγόρησαν για ρομαντισμό, ότι θεωρούμε ύψιστη αντίσταση του ανθρώπου να είναι ρομαντικός. Ιδιαίτερα σήμερα, ιδιαίτατα στην Ελλάδα ...γιατρέ μου.

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 362 επισκέπτες και κανένα μέλος