Μια γλώσσα, μοιάζει με το Βιβλίο της ΄Αμμου. Κάθε φορά, που ο αναγνώστης επιστρέφει σε μια σελίδα, οικεία από προηγούμενη ανάγνωση, εκείνο που περίμενε πως θάβρει , δεν υπάρχει πλέον.Ο άνεμος του χρόνου, έχει τελείως αλλάξει το σκηνικό...

 ( Χ.Α.Μπόρχες).

Μια γλώσσα, μοιάζει με το Βιβλίο της ΄Αμμου. Κάθε φορά, που ο αναγνώστης επιστρέφει σε μια σελίδα, οικεία από προηγούμενη ανάγνωση, εκείνο που περίμενε πως θάβρει , δεν υπάρχει πλέον.Ο άνεμος του χρόνου, έχει τελείως αλλάξει το σκηνικό.

( Χ.Α.Μπόρχες).

Αυτή η ρήση, δεν ισχύει για την Ελληνική γλώσσα,οι απαρχές της οποίας, καταγράφονται από τον Μπαμπινιώτη, στον 15ο αιώνα.Έτσι η Ελληνική γλώσσα, για 4000 χρόνια, ζει στο ίδιο μοτίβο, αφού με τα ίδια στημόνια του νήματος, περασμένα στο βασικό υφάδι, έχει υποστεί τη φυσική ιστορική της εξέλιξη. Και έτσι παραμένει αλώβητη, ύστερα από τις πάντοιες επιθέσεις των διαφόρων διαλέκτων και τις επιμειξίες ξένων επιρροών, τις οποίες τελικά “ελληνικοποίησε”. Τα ασταμάτητα μηδενιστικά σχήματα, που ο άνεμος του χρόνου προσπάθησε να δώσει στην κοινή κοίτη της, με μια ροή συνεχή, σε μια φαινομενικά φορεμένη ακινησία, μα στην πραγματικότητα αδιάκοπης αλλαγής, προσέκρουσαν στο ισχυρό γενετικό υλικό της. Γλώσσα σημαίνει λαός και η μνήμη ενός λαού είναι η γλώσσα του. Η Ελληνική φυλή ψάχνει και βρίσκει με το μίτο της γενετικής της Αριάδνης, την απαρχή της στους Ινδοευρωπαίους. Οι Ινδοευρωπαίοι απλώθηκαν, αφ ένός μεν στη δύση, προς τις ακτές του Ατλαντικού, αφ΄ετέρου δε στην Ανατολή, μέχρι τα Ιμαλάια . Οι Ινδοί και οι Βραχμάνες, μπήκαν σε αυτή τη δεύτερη αγκαλιά. Κλάδος των Ινδοευρωπαίων, στα πολύ κατοπινά χρόνια, είναι οι Έλληνες. Αφού περιπλανήθηκαν για πολλά χρόνια ,είκοσι αιώνες προ της γέννησης Χριστού, άρχισαν να κατεβαίνουν στη Βαλκανική και στα νοτιοανατολικά, αυτής της χερσονήσου. Η γλώσσα τους η Ινδοευρωπαική, προοδευτικά διασπάστηκε σε διαλεκτικούς σχηματισμούς και ένα από αυτούς, συναντάμε στούς πρωτοέλληνες – Κάρρες, Λέλεγες, Πελασγούς κλπ. Αυτή η πρωτοελληνική ή προελληνική και μετά Ελληνική γλώσσα ,είναι βασισμένη πάνω στη Φοινικική , διατήρησε τα φωνήεντα και ενίσχυσε την ευκολότερη παραγωγή των λέξεων. Οι Έλληνες - το όνομα Έλληνες, το πήραν αργότερα - δεν άργησαν να προσαρμοσθούν στον ντόπιο πολιτισμό και να μάθουν από τους αυτόχθονες τις έννοιες και τις λέξεις “ειρήνη” και “βασιλεύς” κλπ. Και από τότε και τα γνωστά μέχρι σήμερα τοπωνύμια… Αθήναι, Κρήτη ,Κόρινθος ,Λυκαβηττός αλλά και τα ονόματα ,Αθηνά, Αφροδίτη, Ήφαιστος. Αυτοί οι νεοφερμένοι κάτοικοι ,οι επήλυδες, ονομάζονται από τον Όμηρο,… Αχαιοί, Δαναοί, ή Αργείοι. Οι μετέπειτα ιστορικοί ( Παπαρηγόπουλος ..1860), αναγνωρίζουν τέσσερεις φυλές, τους Ίωνες ( Ιλιάς Ν.685) Αχαιούς Αιολείς (Ιλιάς Β. 530) Δωρειείς (Οδύσσεια Τ.177) . Από εκεί και πέρα η Ιωνική διάλεκτος κατέχει τα πρωτεία μέχρι τους χρόνους, τους μετά τους Μηδικούς πολέμους, οπότε και η Αθήνα παίρνει τα σκήπτρα της ηγεμονίας. Τότε επέβαλε τη δική της γλώσσα, την Αττική, που είχε τις ρίζες της στην Ιωνική διάλεκτο. Είναι ίδιον των ηγεμονικών λαών, για λόγους εμπορικούς και πρακτικούς, αλλά κυρίους γοήτρου, να επιβάλλουν το δικό τους γλωσσικό επίπεδο και τη δική τους “ντοπιολαλιά” και τρόπο έκφρασης. Έτσι το Αθηναικό πρυτανείο, επέβαλε τη δική του διάλεκτο την “Αττική”. Η “Μακεδονική” δυναστεία δεν κατάφερε αλλά και ποτέ δεν προσπάθησε να ανακόψει την πορεία της εξέλιξης της Ελληνικής γλώσσας. Σε αυτή τη γλώσσα, στηρίχτηκε και ο Χριστιανισμός για να θεριέψει. Ο απόστολος Παύλος καίτοι φανατικός ανθέλληνας, αναγκάστηκε να υποκύψει σε αυτή τη Ελληνική γλωσσική δύναμη και λειτουργικότητα. Σε αυτή στηρίχτηκε και το Βυζάντιο μετά την ήττα της λατινικής να επιβιώσει για να μεγαλουργήσει . Έτσι η Ελληνική γλώσσα αναβίωσε στους Βυζαντινούς χρόνους. . Σε όλη τη ιστορική διαδρομή της, αναμίχθηκε και ενισχύθηκε και από άλλες αλλότριες επιρροές και έφτασε σήμερα σε μια ηλικία των 4000 ετών, να συγκρούεται με γλώσσες των ηγεμονιών της Ευρώπης αναζητώντας και επιδιώκοντας την δικαιωματική της αναγνώριση και επιβίωση σε μια αξιοπρεπή παρουσία. Το αποκορύφωμα να καταπιέζεται η πιο ζωντανή και ενεργά μακροβιότερη και γλώσσα αναφοράς, γλώσσα του κόσμου.

Σε ένα διεθνές συνέδρι, τον Μάρτη του 1997 στη Θεσσαλονίκη, με θέμα “Ισχυρές και ασθενείς” γλώσσες στην Ευρωπαική Ένωση.- συζητήθηκε η ανισοτιμία των γλωσσών, στο Ευρωπαικό σκηνικό. Αναφέρθηκε, η καταπίεση που δέχονται από το δεσποτικό κατεστημένο, που υποστηρίζεται από της πολυπληθυσμιακές πολιτικές και πρωτίστως οικονομικές ανισότητες.

Εκεί σαν ισχυρές γλώσσες χαρακτηρίστηκαν η Αγγλική, Γερμανική, Γάλλική. Σαν ασθενείς η Ελληνική , Πορτογαλλική, Φιλλανδική και Ολλανδική. Είναι βέβαιο, ότι ο Εθνικός απομονωτισμός και ο ρηχός κοσμοπολιτισμός, που πριμοδοτούν νέο- γλωσσικούς σχεδιασμούς, οδηγούν τις ανίσχυρες και χωρίς προστασία γλώσσες, στους χώρους του “αζήτητου”.

Τι μέλει λοιπόν γενέσθαι; Μια γλώσσα ηλικίας 4000 ετών περίπου θα κληθεί να παραδοθεί αμαχητί; “Τι νόημα έχει να μιλάμε Ελληνικά διαμαρτύρεται ο Γιανναράς (Καθημερινή “Επτά ημέρες 3.10.1999 και “Πολιτιστική Διπλωματία” σελ. 75,109) αφού ο πολιτισμός που εκφράστηκε με αυτή, μας είναι ολότελα ξένος;”

Σήμερα διαπιστώνουμε ότι τα κάποια ράκη ελληνικής ορολογίας που διασώζονται, μαζί με τις δακτυλομετρούμενες και μονότονα επαναλαμβανόμενες λέξεις των “χούλιγκανς” των γηπέδων και των “ριάλιτι σόου”, αντιπροσωπεύουν την ελληνική έκφραση και την κοινωνική ελληνικότητα της γλώσσας μας. Μιάς γλώσσας, τόσο γηρασμένης, που ίσως για αυτό μερικοί νέοι μας - και όχι μόνο- δεν θέλουν ούτε να την ακούν, ντρέπονται για αυτή και γιαυτό την αποποιούνται. Οι Έλληνες συμπερασματικά πλέον φαίνονται να διακατέχονται από μια μανία ολοσχερούς εκδυτικοποίησης. Έκπληκτος μένει κανείς, πως οι προσπάθειες εκείνων των Βαυαρών συνεπικουρούντος και του δικού μας Αδαμαντίου Κοραή στην επιθυμία εκρίζωσης παντός ελληνικού, δεν πήγαν τελικά “στράφι”(Γιανναράς). Και αφού λοιπόν ξενόφερτα σκεφτόμαστε, ξενόφερτα πράττομε, ξενόφερτο πολιτισμό αγκαλιάζομε, ξενόφερτα αγαπάμε και κάνομε πλέον sex, γιατί δεν αποφασίζομε λοιπόν να μιλάμε και μόνο ξενικά, oh my dear Sir and my dear Lady? Why ?

γιάννης κορναράκης του μάνθου

Υγ. Από εσάς θα περιμένω την απάντηση: ”Βρέ άνθρωπε μου τι μας λες τώρα Έχεις πάει ποτέ σε γλέντι ,να δείς τι γίνεται όταν πέσει ο καλαματιανός, το τσάμικο και ο κρητικός πεντοζάλης? Πήγαινε λοιπόν και πάψε να μιλάς για κρίση, προθανάτια ανακρούσματα της ελληνικής γλώσσας πολιτισμού και παράδοσης”.

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 384 επισκέπτες και κανένα μέλος