Εχω ζήσει στην τρυφερή παιδική ηλικία τον πόλεμο και την κατοχή. Τότε αποδεκατίστηκε, κατά το 13% για την ακρίβεια, ο ελληνικός πληθυσμός, γράφοντας σελίδες δόξας και επισύροντας το θαυμασμό όλου του κόσμου και ιδιαίτερα των συμμάχων.

Είδα με τα μάτια μου, συνεργάτη των Γερμανών να κυνηγάει αντιστασιακό και να του πετάει κυριολεκτικά τα ματωμένα μυαλά σε υπόνομο της οδού Αλκαμένους. Είδα τα κάρα του Δήμου να μαζεύουν τυμπανιασμένα απ’ την πείνα πτώματα.

Πείνασα, αποσκελετώθηκα, αρρώστησα.

Εζησα την απελευθέρωση του ’44! Τον ενθουσιασμό και την ομοψυχία του ελληνικού λαού, που δυστυχώς κράτησε τόσο λίγο… Εμφύλιος!

«Πέσαμε μπουνταλάδικα στο σακί» του Τσώρτσιλ και από νικητές μετατραπήκαμε σε αμερικάνικο προτεκτοράτο. Ετσι χάσαμε την Κύπρο, έτσι καθυστέρησε η οικονομική μας ανάπτυξη και εξαρτηθήκαμε οικονομικά από τους «συμμάχους» Αμερικανούς και τους «ηττημένους» Γερμανούς.

Εζησα τη Χούντα των Συνταγματαρχών, αντιστάθηκα, συνελήφθηκα, ανακρίθηκα και ήμουνα σε διαρκή επιτήρηση.

Ουδέποτε, σ’ όλες τις ιστορικές περιόδους, που ανέφερα παραπάνω, αισθάνθηκα τόσο άσχημα όσο σήμερα.

Τόσο οδυνηρά, τόσο καταθλιπτικά, τόσο εξοργιστικά, δεν αισθάνθηκα ούτε επί χούντας, ούτε στον πόλεμο και στην κατοχή!

Τότε τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Στη μια περίπτωση είχες έναν κατοχικό στρατό που σε καταπίεζε, σε λήστευε, σε σκότωνε κι αντιστεκόσουν ενεργητικά ή παθητικά με μιαν ελπίδα.

Το ίδιο επί χούντας.

Σήμερα έχεις μια εκλεγμένη νόμιμα «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, η οποία, με τη στήριξη μιας κατ’ επίφαση κοινοβουλευτικής «πλειοψηφίας», κυβερνά παράνομα!

Θα εξηγήσω παρακάτω το συμβατό της φαινομενικής αντίφασης της παραπάνω παραγράφου.

Σήμερα έχεις μια κυβέρνηση κι έναν πρωθυπουργό που κάνει ανενδοίαστα κατάχρηση της λέξης «πατριωτισμός», για να επικαλύψει ακριβώς τα αντίθετα.

«Πατριωτισμός» και ταυτόχρονη παράδοση και υποταγή της χώρας με όρους συνθηκολόγησης, του Μνημονίου της δανειακής Σύμβασης και του «μεσοπρόθεσμου» ΔΕΝ συμβιβάζονται με καμία λογική.

Είναι χειρότερα από τη συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου. Εκείνος είχε έναν ταλαιπωρημένο στρατό, αν και νικηφόρο, έναν καταφανώς ισχυρότερο στρατιωτικό μηχανισμό των ναζί κι ένα μόνον φρούριο ν’ αντιστέκεται ακόμη: το Ρούπελ – ίσως να μην το ‘ξερε καν ή να μη το φανταζόταν.

Αυτός εδώ, τώρα τι έκανε;

 

Εξαπάτησε το εκλογικό σώμα με το «λεφτά υπάρχουν» και πολλά άλλα, κι αφού ο λαός τον πίστεψε και τον εμπιστεύθηκε κι ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας έκανε και κάνει ακριβώς τ’ αντίθετα.

Ηξερε επακριβώς και όφειλε, εξ’ άλλου, να γνωρίζει σε ποια οικονομική κατάσταση βρισκόταν η χώρα και υποσχόταν βελτίωση ή τουλάχιστον σταθερότητα της θέσης των εργαζομένων. Θυμηθείτε τον στο λιμάνι με τους απεργούς να δακρύζει από τα ασφυξιογόνα που τώρα χρησιμοποιεί αφειδώς κατά χιλιάδων ειρηνικώς διαμαρτυρομένων και δικαίως αγανακτισμένων πολιτών της πλατείας.

Εξαπάτησε λοιπόν το λαό για ν’ αρπάξει την εξουσία, υποσχόμενος άλλα και πράττοντας τ’ αντίθετα.

Το προεκλογικό πρόγραμμα ενός κόμματος είναι η πρόταση συμβολαίου προς το λαό. Εάν ο λαός σε εκλέξει, έχει αποδεχθεί και έχει με την ψήφο του συνυπογράψει αυτό το συμβόλαιο.

Όταν λοιπόν την επομένη αθετεί ο κυβερνήτης χωρίς να έχουν επισυμβεί νέες καταστάσεις και μάλιστα απρόβλεπτες, ο κυβερνήτης δεν είναι απλά ασυνεπής, είναι επιβήτορας της εξουσίας την οποία κατέκτησε με απάτη και διατηρεί με τη βία.

Εγινε πρωθυπουργός για να κάνει τη «βρώμικη δουλειά», για τη διασφάλιση των συμφερόντων των τραπεζών. Αυτός είναι ο «πατριωτισμός» του, τον οποίον προτάσσει κατά κόρον, όλως ξεδιάντροπα.

Εξ’ άλλου το έχει ο ίδιος διατυμπανίσει: «ο νέος πατριωτισμός είναι η αξιοπιστία της χώρας»! Θαυμάστε τον! Καμαρώστε «πατριώτη»!

Ο Ι. Μεταξάς ήτανε δικτάτορας, αλλά ήτανε πατριώτης. Όχι μόνο γιατί είπε όχι στους ομοϊδεάτες του εξ’ άλλου, αλλά πήγε και κέρδισε στο διεθνές δικαστήριο της Κ.τ.Ε. (τον σημερινό ΟΗΕ) να μην πληρώσει η χώρα μας επαχθές χρέος.

Αυτός, ο Γ.Α. Παπανδρέου υπέγραψε αβλεπτί τη συνθηκολόγηση παράδοσης της χώρας. Μη καλύπτοντας καν τον τύπο των νόμων. Δεν είναι καν νομότυπος – Όχι πολύ περισσότερο επί της ουσίας νόμιμος.

Το λεπτό επίχρισμα «νομιμότητας» όμως, του το παρέχει η κοινοβουλευτική του ομάδα, ορισμένοι σοφιστές νομομαθείς και όσοι δικαστικοί ερμηνεύουν ή αποφεύγουν να πάρουν θέση ως πρωθιερείς της δικαιοσύνης (πλην ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων βεβαίως).

Και λέω «σοφιστές» γιατί αυτοί επιχειρούν επιχαίροντες και ποιούν «τον κρείττονα λόγον, ήσσονα». Τη «συγχορδία» συμπληρώνουν ορισμένοι εξαρτημένοι δημοσιογράφοι και διαπλεκόμενα ΜΜΕ, που φέρνουν σύγχυση και αποπροσανατολίζουν όσους χρησιμοποιούν ξένη πυξίδα.

Στις δημοκρατίες, οι πράξεις της Κυβέρνησης και της Βουλής πρέπει να τυγχάνουν της αποδοχής  των πολιτών.

 

Τώρα έχουμε εκπεφρασμένη και για τυφλούς στην κυριολεξία, την κραυγαλέα αναντιστοιχία κυβέρνησης και βουλής απ’ τη μια και εκλογικού σώματος απ’ την άλλη.

Πρόσφατη δημοσκόπηση της VPRC φέρνει το 91% των ερωτηθέντων να είναι αντίθετο στην κυβερνητική πολιτική και μόνον ένα 7%(!) να είναι ικανοποιημένο (το 1% μάλιστα «πολύ ικανοποιημένο».

Αυτό το 7% εκφράζει η κυβέρνηση. Μην εκπλήσσονται και μη διαμαρτύρονται οι βουλευτές και οι υπουργοί της για τις αποδοκιμασίες και τις λαϊκές αντιδράσεις. Είναι φυσιολογικές, απολύτως δικαιολογημένες και ήπιες ακόμη.

Η λύση για την ομαλή πορεία της χώρας και της δημοκρατίας είναι μία. ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ! Φυγέτε αμέσως. Φυγέτε τώρα, όσο είναι ακόμη καιρός (καλόκαιρος).

Πιστέψτε με. Η παραίνεση αυτή είναι έκκληση για την ομαλή πορεία της δημοκρατίας. Για τη σωτηρία της πατρίδας.

Είναι παραίνεση που αληθινό κίνητρο έχει έναν είναι αγνό και γνήσιο πατριωτισμό.

Προσωπικά, δεν πάω για βουλευτής, δεν πάω για δήμαρχος. Είμαι ελεύθερος!

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 869 επισκέπτες και κανένα μέλος