Για την «Οικονομία» έχουμε γράψει επανειλημμένα. («Στου κουφού την πόρτα…»).

Για το «Ασφαλιστικό» πάλι έχουμε γράψει επανειλημμένα, με μια ανατρεπτική βάση, που εφαρμόζεται όμως, ιδιαίτερα στη Δανία και στις άλλες σκανδιναυικές χώρες: Συνάθροιση των πάσης φύσεως  ασφαλιστικών και φορολογικών εισφορών και ενσωμάτωσή τους στον κρατικό προϋπολογισμό, από το οποίο αντιμετωπίζεται ως «κοινωνική ασφάλεια», όπως η «εθνική άμυνα». Επιβάρυνση και απώλειες μηδενικές. Και πάλι, «στου κουφού την πόρτα…».

 

Για τον «μπαμπούλα», την «πτώχευση», δεν έχουμε εντρυφήσει ιδιαιτέρως. Θα το αποτολμήσουμε, όσο απλά γίνεται, στο παρόν.

Ευθύς εξ’ αρχής να ξεκαθαρίσουμε κάτι και προκαλούμε οποιονδήποτε να μας διαψεύσει.

Πτώχευση κράτους υπό την έννοια του πτωχευτικού δικαίου, ΔΕΝ γίνεται. Δεν νοείται.

 

Πτώχευση, στο ιδιωτικό (πτωχευτικό) δίκαιο επέρχεται όταν παγίως ένας ιδιώτης αδυνατεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του. Όταν το ενεργητικό του – τα πάσης φύσεως περιουσιακά του στοιχεία – δεν επαρκεί και δεν προσδοκάται βασίμως να επαρκέσει για να καλύψει το «παθητικό» του δηλαδή, τις πάσης φύσεως οικονομικές του υποχρεώσεις, προς τρίτους.

Όταν αυτό διαπιστωθεί, κάποιος ή κάποιοι από τους πιστωτές του – τράπεζες, προμηθευτές, το κράτος (σπανίως) – προσφεύγει στα αστικά δικαστήρια και ζητά, ο συγκεκριμένος οφειλέτης να κηρυχθεί «πτωχός». Με την απόφαση του δικαστηρίου ορίζεται «σύνδικος πτωχεύσεως» ο οποίος αποτιμά και εκποιεί τα περιουσιακά στοιχεία του πτωχού και κατανέμει το προϊόν της εκποίησης ποσοστιαίως και κατ’ αναλογία στους πιστωτές, με τη σειρά που ορίζει ο νόμος.

Δηλαδή αν κάποιος οφείλει 100 και τα περιουσιακά του στοιχεία αποδώσουν 50, τότε κάθε πιστωτής θα πάρει το 50% της απαιτήσεώς του.

Σ’ ένα κράτος αυτή η πτώχευση δεν μπορεί να συμβεί για τους εξής λόγους:

Πρώτον: καμιά διεθνής σύμβαση, εξ’ όσων γνωρίζω, δεν προβλέπει κάτι τέτοιο. Ούτε ως ποινή, ούτε ως διαδικασία.

Δεύτερον: πρακτικά, δεν υπάρχει κράτος που τα «παθητικό» του, δηλαδή όσα χρωστάει, να υπερβαίνουν το «ενεργητικό» του. Δηλαδή τα πάσης φύσεως «περιουσιακά» του στοιχεία, τα οποία εν προκειμένω είναι πολλά, πολυποίκιλα, υλικά και άυλα.

Αυτά ενδεικτικά συνίστανται στις απαιτήσεις του κράτους έναντι των πάσης φύσεως φορολογουμένων του, στις απαιτήσεις του έναντι άλλων κρατών – όπως του ελληνικού  Δημοσίου, έναντι του Γερμανικού κράτους για το υποχρεωτικό, ετσιθελικό δάνειο που είχε πάρει η ναζιστική Γερμανία από την κατεχόμενη «Ελλαδίτσα», κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου Πολέμου – Από πολεμικές αποζημιώσεις, από ανταλλάγματα και «παραχωρήσεις» - όπως οι αμερικάνικες βάσεις, Σούδα κλπ.

Το «ενεργητικό» ενός κράτους συνίσταται ακόμη σε περιουσιακά του στοιχεία, όπως επιχειρήσεις και ακίνητα (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, κτίρια, ξενοδοχεία κλπ.). Στις πλουτοπαραγωγικές του πηγές, όπως ενεργειακοί πόροι – πετρέλαιο, αιολική, ηλιακή και υδατική ενέργεια – υπέδαφος, όπως μεταλλεύματα και λοιπά ορυκτά, υδροφόρος ορίζοντας…

Οι παραγωγικές του δυνάμεις και κυρίως το ανθρώπινο δυναμικό και άλλα κ.ά..

Αλλά είναι και τα άυλα «περιουσιακά» του στοιχεία, όπως η ιστορία του, ο πολιτισμός του, η γλώσσα του και η συμβολή του στην ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της. Κι αυτά δεν αποτιμώνται!

Ποιο χρέος μπορεί να υπερκαλύψει αυτό το τεράστιο και ανεκτίμητο ενεργητικό, ώστε να μπορεί ν’ απαιτηθεί η πτώχευση του κράτους, ακόμη κι αν προβλεπόταν κάτι τέτοιο από το δημόσιο Διεθνές Δίκαιο;

Και βέβαια να τονίσουμε ότι πολλά απ’ αυτά τα «περιουσιακά» στοιχεία του κράτους, όπως το έδαφος – μαζί με τα νησιά και τις παραλίες – η θάλασσα και η υφαλοκρηπίδα, καθώς και η υπεράνω αυτών στήλη ατμόσφαιρας, είναι δημόσια κοινόκτητα κτήματα (domaine Public de l’Etat)1 και κοινή κληρονομία, με υποχρέωση διαφύλαξης και παράδοσης στις επερχόμενες γενιές.

Μας ανήκουν από κοινού για χρήση και προστασία και σε καμία περίπτωση για εκποίηση. Το αντίθετο είναι καπηλεία, κατάχρηση δικαιώματος, προδοσία.

Ας αφήσουμε τον «μπαμπούλα» λοιπόν της «πτώχευσης» που τονίζεται μετ’ επιτάσεως για προπαγανδιστικούς και τρομοκρατικούς λόγους και μόνο.

 

Κακοδιαχείριση και δυσπραγία

 

Άλλο εννοούσε ο Χαρ. Τρικούπης με το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και εννοείται συμβολικά όταν καλόπιστα λέγεται από οικονομολόγους και πολιτικούς. Εννοείται η δυσπραγία στην αποπληρωμή των υποχρεώσεων μιας χώρας με βάση το διαθέσιμο «ταμείο» της και κατ’ επέκταση της διαθέσιμης ιδιωτικής περιουσίας της (fiscus) – ακίνητα κτίσματα και επιχειρήσεις που δεν εμπίπτουν στην κατηγορία της κοινόκτητης περιουσίας, που προαναφέραμε (domaine public).

Στη δυσπραγία λοιπόν κάνουμε όσα έγγραφα στο άρθρο μου «τι να κάναμε» («7η 15.5.10) και εν κατακλείδι κάνουμε αναστολή χρεών και επαναδιαπραγμάτευση.

Ούτε η «πτώχευση», ούτε, πολύ περισσότερο, υποδούλωση της χώρας στις «αγορές» και στην εθελόδουλη υπαγωγή στην κηδεμονία κάποιας τρόικας και ιδιαίτερα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείο (Δ.Ν.Τ.) που κύριο σκοπό του έχει τις συναλλαγματικές ισορροπίες και την ισόρροπη ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου και κυρίως την εξασφάλιση των συμφερόντων του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Σε καμιά περίπτωση πάντως, όπως έχει αποδειχθεί, στην «ανάνηψη» και εξυγίανση των κρατικών οικονομιών.

Ας μη ξεχνάμε ότι έφυγε κακήν – κακώς από την Αργεντινή αφού κατέστρεψε την οικονομία της χώρας και εξαθλίωσε τους πολίτες της, χωρίς να εξασφαλίσει και τους πιστωτές – τις λεγόμενες «αγορές» - που τελικά έλαβαν το 37% των απαιτήσεών τους (2002).

Εξ’ άλλου στην κατάσταση της δυσπραγίας που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα κι όχι για πρώτη φορά, όπως και άλλες χώρες – Ισπανία, Πορτογαλία κλπ., έχει βρεθεί και η Ρωσία (1998) και η Ισλανδία το 2007, αλλά και παλιότερα η Γερμανία δυο φορές, το 1923 και το 1948, η ΕΣΣΔ το 1918, η Ισπανία τρεις φορές το 16ο αιώνα, η Τουρκία το 1876, αλλά και πρόσφατα (1999-2003), μέχρι που ο Ερντογάν άρχισε να τσινάει το 2005, μέχρι που τους ξαπέστειλε κανονικά το 2008 και η οικονομία της Τουρκίας πήρε τ’ απάνω της, κάνοντας τ’ αντίθετα από αυτά που ζήταγε το Δ.Ν.Τ.

Το Δ.Ν.Τ., Ι.M.F. (International Monetary Fund), κατά τη διεθνή του ονομασία, δεν είναι ευαγές ίδρυμα.

Δεν είναι οργανισμός συμβουλευτικής και οικονομικής βοήθειας στις χώρες που δυσπραγούν, για οποιοδήποτε λόγο, κακοδιαχείρισης έστω.

Είναι διεθνής, βεβαίως, οργανισμός, - αφού συμμετέχει και η Ελλάς – υπό αμερικανικό κυρίως έλεγχο, για την εξασφάλιση των συμφερόντων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Της χειρότερης μορφής, ιμπεριαλιστικού κεφαλαιοκρατισμού. Δηλαδή των διεθνών τοκογλύφων.

Είναι το εργαλείο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου για την καθυπόταξη των κρατών, τη στυγνή εκμετάλλευση των λαών και τον έλεγχο των παγκόσμιων πλουτοπαραγωγικών πηγών. Τώρα κάνει γενική επίθεση (crach test).

 

Η δοκιμασία αντοχής και ανοχής, ξεκίνησε σε μια μικρή χώρα, την Ελλάδα, με μια υποχείρια κυβέρνηση, σ’ ένα διεφθαρμένο εν πολλοίς πολιτικό – οικονομικό σύστημα κι έναν κουρασμένο και  διαβρωμένο, σε μεγάλο βαθμό, λαό. Φοβούμαι ότι δεν είναι άσχετη με τα σχέδια της διεθνούς κεφαλαιοκρατικής διακυβέρνησης η προχθεσινή έκρηξη παγιδευμένης βόμβας στην «καρδιά» του οργανισμού κρατικής ασφάλειας – στο κατ’ ευφημισμό Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη).

 

Τώρα πρέπει να οργανωθεί η αντεπίθεση και η διεθνής άμυνα των λαών. Τώρα!

 

––––––––––––

1. Εισήγηση στο άρθρο 15 του από 21/6/1937 νόμου «περί διακρίσεως των κτημάτων». Ο ίδιος ορισμός αποδίδεται και στο Βυζαντινό – Ρωμαϊκό Δίκαιο (Πρακτικά Βουλής: Περίοδος Ι, Σύνοδος Β’ ΛΓ’ 15/11/2001) – Πρβλ. ακόμη εισήγηση Μ. Δεκλερή: «7η» φ. 296, σελ. 2 της 1/11/2003.

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 566 επισκέπτες και κανένα μέλος