Γιατί πρέπει να ενδώσουμε να μας αρπάξουν τα όρνεα του χρηματο-πιστωτικού ασύδοτου κεφαλαιοκρατισμού:

- τους κόπους μας
- τους μισθούς μας
- τα σπίτια μας
- τις κοινωνικές κατακτήσεις
- τους εθνικούς πόρους
- τη δημόσια γη, το υπέδαφος,
- τη θάλασσα και τον αέρα μας
- την εθνική μας ανεξαρτησία. Γιατί;
Γιατί πρέπει να υποκύψουμε στους τοκογλύφους;
Γιατί να ενδώσουμε στους μιζαδόρους;
Γιατί να πληρώσουμε τους αβανταδόρους και τους μεσάζοντες;
Γιατί πρέπει να υπακούσουμε σε μια κυβέρνηση
που εξαπάτησε τους ψηφοφόρους της «πριν αλέκτωρ λαλήσει… άπαξ;» Επειδή ό,τι κάνει γίνεται «νόμιμα»; Δηλαδή με νόμους που ψηφίζει η Βουλή «κατά παραγγελία;»
Η «εκτελεστική» εξουσία – η κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός ΔΕΝ είναι εκτελεστές της βούλησης των εκπροσώπων – εντολοδόχων – των πολιτών.
Η κυβέρνηση, δηλαδή ο Πρωθυπουργός (ο εκάστοτε), είναι εντολέας της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Οι βουλευτές, στην πλειοψηφία τους (μικρή ή μεγάλη) είναι κομματικοί εντολοδόχοι, χειροκροτητές και «μετοχές στην κωλότσεπη» των κομματικών τους αρχηγών.
Και είναι γνωστό και κατανοητό ότι είναι εντολοδόχοι των αρχηγών τους, γιατί απ’ αυτούς εξαρτάται η εξέλιξή τους και η διατήρησή τους στη «θέση» τους.
Πολλές επιλογές γίνονται περισσότερο με κριτήρια «υπακοής και πίστεως», στον αρχηγό, θέτοντας σε πολύ δεύτερη μοίρα την αξιοκρατία ή ακόμη και την καταλληλότητα και δυνατότητα άσκησης του βουλευτικού αξιώματος και της τιμητικής εκπροσώπησης των πολιτών.
Είναι αλήθεια ότι αυτό γίνεται με ευθύνη και των ίδιων των ψηφοφόρων – εσκεμμένα δεν χρησιμοποιώ τον όρο, “πολιτών”. Ο πολίτης πρέπει να έχει υπευθυνότητα και ανιδιοτέλεια. Ικανότητα κρίσης και αντίστασης. Κι αυτό προϋποθέσει πάλι υπευθυνότητα, ενδιαφέρον, υιοθέτηση αρχών και γνώση δεδομένων.
Δεν υπαινίσσομαι, βεβαίως, κατάργηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Κατηγορώ ευθέως το παρόν αρχηγοκεντρικό – φεουδαρχικό – κοινοβουλευτικό σύστημα απατηλής «δημοκρατίας» και αναξιοκρατίας.
Αιτίες της σημερινής κατάντιας της χώρας είναι:
Οι πελατειακές σχέσεις. Είναι πασίγνωστες, ασύγνωστες, με συνένοχους τους διακρινόμενους, ευνοημένους “πολιτες”-πελάτες.
Πασίγνωστη ακόμη:
Η κρατική φαυλότητα ώστε να περιττεύει πάσα περαιτέρω ανάλυση για ανεπάρκεια, αντιπαραγωγικότητα, δυσκαμψία, οκνηρία, αδιαφορία, ανευθυνότητα, αυταρχικότητα, δωροληψίες-γρηγορόσημα, φακελάκια, τσάντες - εκτροπής, ανατροπής, ακόμη, του ζητούμενου, κατά το δοκούν και κατ’ αναλογίαν προς την …μιζα-αποδοσίαν. Δια-στροφής επομένως του καθήκοντος σε αυθαίρετη διακριτική ευχέρεια.
Κεφαλαιώδης αιτία η ανεπαρκής, άτολμη, ιδιοτελής και ολίγιστη πολιτική ηγεσία. Απογυμνωμένη οραμάτων και τολμηρής ευστροφίας (ο ορρωδός1 θετικισμός τους τους περιορίζει σε λύσιμο του «γόρδιου δεσμού» μόνον δια των δακτύλων). Μια πολιτική ηγεσία που δεν διανοείται αυτοκρινόμενη, έστω ν’ αναγνωρίσει τις πραγματικές της ευθύνες. Που αποφεύγει, βεβαίως, όπως ο «διάβολος το λιβάνι», να λογοδοτήσει, ενώ απ’ την άλλη μεθύσκεται στις αναθυμιάσεις του λιβανωτού των κολάκων.
Αποτέλεσμα και αιτία αλληλοτροφοδοτούμενες, πλέον, η γενική και διάχυτη σήψη της ελληνικής κοινωνίας.
Γιατί λοιπόν να πληρώσω εγώ τα σπασμένα και τα φαγωμένα;
Εγώ ο εργαζόμενος τίμια και ευσυνείδητα και μη ευνοηθείς, αλλά όχι σπάνια αδικημένος και καταπιεσμένος επαγγελματίας, μικροεπιχειρηματίας ή εργατοϋπάλληλος.
Γιατί να υποκύψω στις άπληστες ορέξεις των διεθνών τοκογλύφων και των οργανικών τους οργανισμών, της Ε.Ε. της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ);
Γιατί να δεχθώ τα αυθαίρετα σπρεντ και τ’ άλλα «μαγικά» τεχνάσματα της «σχολής του Σικάγο», όπου, άκουσον - άκουσον, ένα κράτος είναι αφερέγγυο ή επισφαλές, αλλά οι τράπεζές του – μ’ εγγύηση αυτού του επισφαλούς κράτους – μπορούν να δανείζονται με 4,5 φορές μικρότερο επιτόκιο απ’ ότι το τριτεγγυούμενο κράτος! Μάθαμε, μ’ όλα ταύτα τα τελευταία 2,5 χρόνια πως πολλές τράπεζες και «κολοσσοί βιομηχανικοί και ασφαλιστικοί» έβαλαν λουκέτο. Αντίθετα, δεν ξέρω κανένα κράτος να διαλύθηκε για λόγους οικονομικούς. Ούτε με εμπάργκο, ούτε καν με πόλεμο (μοναδική εξαίρεση για το τελευταίο, η Γιουγκοσλαβία).
Γιατί να δεχθώ τις απόψεις, τις αποφάσεις και τις αντιλήψεις των οικονομολόγων που γαλουχήθηκαν με τις ιδέες του νεοφιλελευθερισμού, «της άκρως ανταγωνιστικής» ασύδοτης οικονομίας της αγοράς και σπούδασαν στα πανεπιστήμια της «Σχολής του Σικάγο», του μονεταρισμού2 του Φρίντμαν3, των ομοίων του και των επιγόνων τους, που ανέτρεψαν με την υπομονετική μεθόδευση της εταιρίας Μον Πελερέν4, τους επίσης, αλλά συγκαταβατικούς, αστούς Κέινς5 και Γκαλμπρέιθ6;
Δεν αναφέρομαι, όπως διαπιστώνετε, στον Μαρξ ή στο Δημοσθένη, ούτε στον Πλάτωνα, στον Αριστοτέλη και το Σόλωνα. Στον τελευταίο και στη σεισάχθεια  θ’ αναφερθώ στο προσεχές, όταν θ’ αποτολμήσω νουθεσία προς την πολιτική ηγεσία. Ματαίως, βεβαίως, όταν αυτή είναι θρησκευτικά προσκολλημένη στην «αγία» γραφή του Φρίντμαν και του Greenspan). O τελευταίος ζήτησε “συγνώμη”, γιατί δεν υπολόγισε «την απληστία των γκόλντεν μπόις». Την απληστία του χρηματο-πιστωτικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, ορθότερα.
Τέλος, για σήμερα - γιατί θα το λέω κάθε φορά - γιατί ν’ αποδεχθώ αγογγ;yστως να πληρώσω, χωρίς να φταίω, όταν αυτοί που ευθύνονται για όλα τα παραπάνω, κι ακόμα για τις «συνθήκες» θεσμοθέτησής τους – Μάαστριχτ και Λισσαβ;oνας – και τις συμβάσεις και τα άκρατα και άκριτα δάνεια, δεν θέλουν - όχι μόνον δεν προθυμοποιούνται, αλλά δυστροπούν κιόλας - να πληρώσουν πρώτοι, όσα, κατ’ αναλογία, ζητούν να πληρώσουμε εμείς.
Το ξαναλέμε λοιπόν: Να δώσουν το παράδειγμα για να παραδειγματιστούμε κι εμείς (έστω κι αν δεν φταίμε).
Οι 300 βουλευτές να γίνουν 2107.
Να μειωθούν οι απολαβές κατά 20% από τοn Πρωθυπουργό, μέχρι τους Αντιδημάρχους. Είναι συμβολικό, ναι – όχι και τελείως - αλλά ουσιαστικό και οπωσδήποτε απαραίτητο.
Τα 9 γιατί που ανέφερα παραπάνω – και που είναι 109 – δεν ετέθησαν για να πάρω απάντηση ούτε εγώ, ούτε εσείς. Ετέθησαν για να διερωτηθούμε και να προβληματιστούμε όλοι μας. Ετέθησαν γιατί τ’ ακούω κάθε ημέρα να ξεφεύγουν από το έρκος8 των αγανακτισμένων οδόντων όλων μας.
――――――――
1. Ορρωδός: φοβικός, τρεμώδης. Από το ορρωδώ και το όρρος αρχ. = οπίσθια, γλουτοί. η λ. ορρωδώ θα είχε τη σημασία του αφοδεύω, αποπατώ από τo φόβο μου (Γ. Μπαμπινιώτης, ετυμολογικό λέξικό).
2. Μονεταρισμός: θεωρία του Φρίντμαν για έλεγχο του πληθωρισμού με την προσφορά χρήματος, από Κεντρική Τράπεζα.
3. Φρίντμαν Μίλτον: Θεωρητικός του άκρατου νέο-φιλελευθερισμού. Ιδρυτής της Σχολής του Σικάγο. Αρχικά οπαδός του Κέινς, μεταλλάχθηκε σε αντικεϊνσιστής τη δεκαετία του 1960. Δεκαπέντε χρόνια μετά τη «διακήρυξη» της εταιρ. ΜονΠελερέν για πλήρη, ασύδοτη ελευθερία των «αγορών».
4. Μον Πελερέν: Κοίτα «7η» φ. 624 της 13.3.10.
5 & 6: Γνωστοί οικονομολόγοι υπέρ του κρατικού παρεμβατισμού.
7. Τις απόψεις μας υιοθετούν σιγά σιγά πολλοί. Κι αν ακόμα το εμπνεύστηκαν πρωτογενώς, έστω και καθυστερημένα, εύγε τους, γιατί εκφράζουν το κοινό αίσθημα.
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 381 επισκέπτες και κανένα μέλος