Η Ανάσταση, του Ιησού, είναι μια πίστη, είναι παράδοση, είναι σύμβολο.
Είναι μια παρόρμηση ακόμη του ανθρώπινου γένους, προερχόμενη από την ίδια τη φύση που αναγεννάται κάθε άνοιξη. Είναι η διαλεκτική σχέση θανάτου και (ανα)γέννησης- δημιουργίας.
Τούτες τις μέρες λοιπόν, και κάτω από τις δυσμενείς συγκυρίες της οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα, δεν μπορείς παρά να λαχταράς την αναγέννηση της Ελλάδας. Την ανάσταση της Ελλάδας, μέσα απ’ τα ερείπια, μέσα από τις στάχτες – σαν τον φοίνικα, το μυθικό πουλί (αποκαθαρμένο από την καπήλευση), “...απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων, τα ιερά...”, σαν την συνώνυμη, τη ‘λευτεριά.
Η προσδοκία της ανάστασης της Ελλάδας, ταυτισμένη με την ιδέα και τα ελληνικά ιδεώδη, δεν αναμένεται με παθητική προσμονή κι ευχολογίες. Καλλιεργείται και επιτυγχάνεται δυναμικά. Με επιφοίτηση και συστράτευση των πανελλήνων, απανταχού της γης. Των Ελλήνων και φιλελλήνων των μυημένων στα ελληνικά ιδεώδη.
Για να βιώσουν όμως αυτά τα ιδεώδη – τα ανθρωπιστικά ιδεώδη – που ταυτίζονται με την ελευθερία,
τη δικαιοσύνη, την αληθινή δημοκρατία, την κοινωνικότητα και την συλλογικότητα του ατόμου, την ανθρωπιά, την αρετή, τη φιλία και την ειρήνη, τη χαρά, τη γνώση τον ορθολογισμό και την αλήθεια,
απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ορθοποδήσει αυτή η χώρα. Η πατρίδα που γέννησε αυτά τα ιδεώδη, που συνέπηξαν τον πολιτισμό της – τον πολιτισμό του σύγχρονου κόσμου.
Ν’ αναστηθεί η Ελλάδα!
Εάν αισθανόμαστε και πιστεύουμε ότι πρέπει να διασωθεί αυτός ο πολιτισμός των ανώτερων ανθρωπιστικών ιδεών πρέπει να σωθεί η Ελλάδα.
Αυτό είναι επιτακτικό καθήκον όλων των απανταχού της γης, αναπαλλοτρίωτων Ελλήνων. Πρώτιστα των πολιτών αυτής της χώρας που έχουν και το βάρος του σύγχρονου κλυδωνισμού της.
Πέρα από τον καταλογισμό και κολασμό των ευθυνών – που βέβαια και πρέπει να υπάρξουν – η θετική ανταπόκριση στο καθήκον είναι η ανιδιοτελής και γενναιόδωρη συνεισφορά σε μια κοινή και ομόψυχη προσπάθεια ανάταξης αυτής της χώρας. Δεν περιορίζομαι στην οικονομική συνεισφορά – τι να δώσει ο άνεργος, και ο χαμηλόμισθος ή ο ταλαντευόμενος μεταξύ αφανισμού και επιβίωσης επιτηδευματίας – τη βούληση και την ψυχή θέλω.
Με αυταπάρνηση και γενναιοφροσύνη. Με συμμετοχή στην προσπάθεια.
Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, θα γίνουμε χίλιοι δεκατρείς που το πιστεύουμε. Και σύντομα μυριάδες.
Έτσι κίνησε η «Φιλική Εταιρεία». Χρειάζεται, απαιτείται η σύμπηξη μιας νέας φιλικής εταιρείας για την Ανάσταση της Ελλάδας!
Καλή Ανάσταση, λοιπόν.
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 1201 επισκέπτες και κανένα μέλος