25η Μαρτίου Ημέρα ιστορική. Ορόσημο εθνεγερσίας.

Ανάστασης του γένους!

Έχουν λεχθεί κι έχουν γραφεί τόσα και τόσo πενιχρά συνάμα, για να περιγράψουν το μεγαλείο και τη σημασία του ιστορικού γεγονότος, ώστε θα ‘μοιαζαν τετριμμένα αν τα επαναλαμβάναμε.

Όμως πρέπει να τ’ αναλογιζόμαστε, να συλλογιζόμαστε, να υπερηφανευόμαστε, να θλιβόμαστε για την παρούσα κατάντια μας και να προβληματιζόμαστε υπεύθυνα για τις ενοχές μας τις διάχυτες, ώστε να περιττεύουν οι αναφορές και οι αναλύσεις.

 

Επανάσταση, σήμερα υπό τις παρούσες συνθήκες και συγκυρίες δεν γίνεται. Ούτε εθνική, ούτε κοινωνική. Τι γίνεται επομένως. Τι κάνουμε; Σίγουρα δεν καθόμαστε άπραγοι. Αντιδρούμε! Πώς;

 

Μια άποψη, η κρατούσα, είναι «να στηριχθούμε σε δεκανίκια». Να τρέχουμε από ‘δω κι από ‘κει για βοήθεια, - δηλαδή υποταγή στις «αγορές», στους τοκογλύφους κερδοσκόπους – και «υποστήριξη»! Μα…

…δεν είναι εύκολες οι θύρες

εάν η χρεία τες κουρταλεί.

[…] Σύρε να ‘βρεις τα παιδιά σου,

σύρε, ‘λέγαν οι σκληροί…1

 

 

Μια άλλη, αντίθετη άποψη, άκαιρη και άνευ ερεισμάτων – είναι η «ηρωική». Να χορέψουμε «το χορό του Ζαλόγγου». Αυτό, βέβαια, εμπεριέχει τον κίνδυνο, στην πτώση μας στον γκρεμό, να συμπαρασύρουμε στον «κόρφο» μας και την Ευρώπη!

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, με επανειλημμένες δηλώσεις της γ.γ. Αλέκας Παπαρήγα έχει κηρύξει

«ανυπακοή».

Ανυπακοή, απειθαρχία και αντίδραση, όχι ασφαλώς ατομική – ο καθένας μόνος του, να μη πληρώνει, ας πούμε, τους φόρους του – αλλά ανυπακοή κι αντίδραση με μια «ατομική στάση, μέσα σε μια συλλογική προσπάθεια»2.

 

Θεωρούμε ότι αποτελεσματικότερος τρόπος αντίδρασης στην αντικοινωνική επιθετικότητα του χρηματο-πιστωτικού κεφαλαίου είναι η ενεργός, μη βίαιη, Αντίσταση. Είναι μια αντί-σταση απέναντι στην κρατούσα κατά-σταση που επέβαλε με κάθε τρόπο, αυτό το λίαν επικερδές – αν και ά-τοκο Κεφάλαιο. (κοίτα και «7η» φ. 624 της 13.3.2010)

Η πιο μεθοδευμένη ποδηγετική δράση αυτού του Κεφαλαίου των «αγορών» είναι η «πολιτιστική αλλαγή» που επέφερε βαθμηδόν, μέσα στην οποία εμπεριέχεται και η ανατροπή της κλίμακας αξιών, ιδιαίτερα, τα τελευταία εξήντα χρόνια. Η πολιτιστική αναδιάρθρωση επήλθε αρχικά στο μητροπολιτικό κέντρο του κεφαλαίου (ΗΠΑ) και σταδιακά επετεύχθη η πολιτιστική διαμόρφωση της Ευρώπης και στη συνέχεια του υπολοίπου κόσμου, μέσω της επαγωγικής μεθόδου.

Η πολιτιστική διαμόρφωση και υποκατάσταση έγινε φυσικά προς την πλευρά της ικανοποίησης των αναγκών διεύρυνσης και κατίσχυσης του κεφαλαίου.

Αξίες ανατράπηκαν, συμπεριφορές αλλοιώθηκαν, συνήθειες αντικαταστάθηκαν.

Η τεχνολογική πρόοδος αυτή καθ’ αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτιστική αναδόμηση. Και ως στοιχείο του νέου πολιτισμού, και ως μέσον κατεδάφισης – αποδόμησης παλαιών, φυσικών και κοινωνικών, ως επί το πλείστον αξιών και αρχών.

Ο ρόλος των μέσων επικοινωνίας και κυρίως της τηλεόρασης και των άλλων μέσων επηρεασμού του κοινού, ήταν και είναι καθοριστικός. Ήταν «το ραβδάκι της Κίρκης» που μεταμόρφωσε τους συντρόφους του Οδυσσέα σε χοίρους.

Για να επέλθει τελικά αυτή η κοσμογονική, τολμώ να πω, πολιτιστική αλλαγή ανατροπής, χρησιμοποιήθηκαν πολλά μέσα και πολλές επιστήμες και επιστήμονες ελαττωμένων ηθικών αντιστάσεων, ευφάνταστων και φιλόδοξων και ιδιαίτερα του τομέα της κοινωνικής ψυχολογίας, εκτός από τους ψευδεπίγραφα* νομπελίστες οικονομολόγους.

 

* (Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα μεθοδολογίας, γιατί, όπως είναι γνωστό ο Νόμπελ δεν προέβλεπε βραβείο για τους οικονομολόγους. Η Ακαδημία της Σουηδίας όμως το θεσμοθέτησε, για να προσδώσει προφανώς αυξημένο κύρος στους οικονομολόγους του νέο-φιλελευθερισμού, που δίδαξαν όλους αυτούς που καθορίζουν σήμερα τη διαχείριση της Παγκόσμιας οικονομίας: Χρηματιστές, golden boys, τραπεζίτες, Υπουργούς κλπ., θα τους συνιστούσα ν’ ανατρέξουν στον “οικονομικό” του Ξενοφώντα (Σωκράτης προς Κριτόβουλο) στον Αριστοτέλη και στον Ιουλιανό.

Άντε και στον Σμιθ και στον Marx. Τους φτάνει για να σκεφθούν σαν το Κέινς, αφήνοντας στην άκρη τον Φρίντμαν και τους άλλους. Άλλως ας διαβάσουν τον… Τζων Τάραμας, για να μάθουν να κερδίζουν στο Black Jack!...)

 

Η κοινωνική ψυχολογία και η πολιτική αναδόμηση

 

Μετά την ευρεία παρένθεση επανέρχομαι στη χρήση της Κοινωνικής Ψυχολογίας, για την πολιτιστική ανατροπή. Ο νόμος του Παβλόφ4 για την «εξαρτοποιημένη (ψυχολογική) αντίδραση», επαληθευμένος πειραματικά, λέει ότι αν ένα ακατάλληλο ή «αφύσικο» ερέθισμα επαναληφθεί όσο χρειάζεται, τελικά θα υποκαταστήσει το βιολογικά ενδεδειγμένο!

Καταλάβαμε τι σημαίνει αυτό: Μάθαμε να ζούμε αφύσικα, με την επανάληψη αφύσικων, ακατάλληλων και επιβλαβών ερεθισμάτων υπερκαταναλωτισμού, αθέμιτης ανταγωνιστικότητας, αντί της ευγενούς άμιλλας και υπερπαραγωγικής εντάσεως, για να γίνουμε… δυστυχέστεροι!

Πώς μπορούμε(;) ν’ αντιδράσουμε ενεργητικά, χωρίς τη χρήση βίας. Παραδείγματα:

- Δεν σπάμε τ’ αυτοκίνητα. Απλώς τα χρησιμοποιούμε όσο είναι αναγκαίο. Τα υποκαθιστούμε με Μαζικά Μέσα Μεταφοράς. Δεν σπινάρουμε, οδηγούμε ήπια και νηφάλια. Η σεξουαλική σας ορμή δεν εκδηλώνεται στο γκάζι. Αυτό δεν φέρνει μόνο οικονομία στην τσέπη μας, αλλά αποκλιμακώνει την παραγωγή πετρελαίου και λαμαρίνας. Πράγμα που συνεπάγεται εκτός των περιβαλλοντικών θετικών επιπτώσεων, μείωση των τιμών, αφού μειώνεται η ζήτηση.

- Δεν μποϋκοτάρουμε τα ξένα προϊόντα, απλά καταναλώνουμε, στις αναγκαίες ποσότητες, τα δικά μας, εφ’ όσον παράγουμε ή μπορούμε να παράξουμε.

Καταναλώνουμε ό,τι είναι αναγκαίο, όσο χρειάζεται. Κανένας δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να καταναλώνουμε κάτι που δεν θέλουμε.

 

- Αλλάζουμε πρότυπα και στοιχεία αξιολόγησης:

Δεν κρίνουμε και δεν διακρίνουμε αξιακά τον άνθρωπο από το αυτοκίνητο που οδηγεί, τη «σινιέ» ενδυμασία ή μη, την επίπλωση, τις αλυσίδες και το στερεοφωνικό του, αλλά από τη μουσική που ακούει, τις κοινωνικές του ευαισθησίες, τι μόρφωσή του – όχι στα «χαρτιά» - ώστε να είναι εύ-μορφος!

Δεν είναι «μαγκιά» η κοπάνα, το αραλίκι, η αρπαχτή, η μίζα, η κομπίνα.

Ομορφιά και διακριτή προσωπικότητα είναι η αξιοπρέπεια, η εργατικότητα, η αξιοσύνη, το μέτρο, το αίσθημα δικαίου, η διεκδικητική αγωνιστικότητα, το αίσθημα κοινωνικότητας και συλλογικότητας, η αδελφοσύνη, και σαν καταστάλαγμα όλων αυτών και άλλων η αρετή!

Ομορφιά της ζωής, άξιας να τη ζεις, είναι η ικανότητα να την κερδίζεις έντιμα και η χαρά που αποζητάς βρίσκεται στη φύση και στον έρωτα, βρε αδερφέ!

Αυτή είναι επανάσταση κι αυτή η αντίσταση απαιτείται τώρα.

––––––––––––

Σημειώσεις:

1. Διον. Σολωμού: «Ύμνος στην Ελευθερίαν», στροφές 10 & 12.

2. Συνέντευξη Αλ. Παπαρήγα με τη δημοσιογράφο Ευαγγ. Μπαλτατζή στη ΝΕΤ 5/2/10.

3. Πολιτική ανυπακοή: Με τον όρο εννοείται η άρνηση, ατομική ή συλλογικά, τήρησης ορισμένων επιλογών – επιταγών της κρατικής εξουσίας, ακόμη και θεσμοθετημένων, χωρίς τη χρήση βίαιων πράξεων. Είναι διαμαρτυρία, χωρίς εξέγερση (η παθητική αντίσταση του Γκάντι, στην Ινδία, της Κύπρου, τη δεκαετία του ’50, παράλληλα με τον ένοπλο αγώνα στην Νότια Αφρική κατά του Απαρχαϊντ κλπ. Πρώτος τη διακήρυξε ο Αμερικανός συγγραφέας Χένρι Θορό το 1849, στο δοκίμιό του «περί πολιτικής Ανυπακοής» στο οποίο εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν στην άρνησή του να πληρώσει φόρους, διαμαρτυρόμενος για το καθεστώς της δουλειάς και τον Αμερικανό – Μεξικανικό πόλεμο (wikipedia).

4. UNESCO: λεξικό κοινωνικών επιστημών τομ.1 (λ. Αντίδραση, response)

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 508 επισκέπτες και κανένα μέλος