Όχι· δεν θα γράψω άρθρο αυτή τη φορά. Σας παραπέμπω και σας προτρέπω να διαβάσετε το άρθρο του καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας Θεόδ. Γεωργίου, στη σελίδα 8· με καλύπτει πλήρως.

Θα σχολιάσω όμως τρία διαφορετικά γεγονότα της ίδιας ημέρας, άσχετα, εκ πρώτης όψεως, μεταξύ τους, που κατά την ταπεινή μου γνώμη όμως συνδέονται άρρηκτα.

Πρώτον: Το γεγονός της απολύτως αδικαιολόγητης και αναίτιας αστυνομικής επιδρομής σε κέντρο διασκεδάσεως, νομίμως λειτουργούντος. Το είχε αναδείξει ήδη η «7η» περιληπτικά, στο προηγούμενο φύλλο.

Σύμφωνα λοιπόν με τα καταγγελλόμενα από τον D.J. Γιώργο Απέργη - τον οποίον αξιόπιστοι μάρτυρες τον χαρακτηρίζουν ως σοβαρό και ευσυνείδητο άτομο -, το Σάββατο 9/11 αργά το βράδυ, στο Steam club, στο Γκάζι έγινε «ΝΤΟΥ από δέκα άτομα, που μπήκαν – ένοπλοι και με πλήρη εξάρτηση, προφανώς – φωνάζοντας και βρίζοντας στο μαγαζί, δημιουργώντας τον πανικό και το φόβο στους θαμώνες και δίνοντας διαταγές όπως, «γονατίστε, τώρα!», «τα χέρια στο κεφάλι ΟΛΟΙ!!!. Αρχικά, λέει, νόμιζαν πως έπεσαν θύματα τρομοκρατικής επίθεσης τύπου Μπατακλάν (θυμάστε, στη Γαλλία). Μετά συνειδητοποίησαν πως ήταν της «δίωξης»!!!

Για μια ώρα, λέει ο Ντι Τζέι – μάρτυρας και θύμα, της «προστασίας» του αστυνομικού κράτους, της βάρβαρης «μονοπωλιακής» βίας του, 300 άτομα γονατιστά, με τα χέρια στο κεφάλι, σαν έτοιμα για εκτέλεση – έτσι αισθάνονταν σίγουρα – μέσα σε χώρο διασκέδασης. Ντροπή και αποτροπιασμός».

ΑΙΣΧΟΣ, λέω εγώ, και ανοησία! Κι ακόμα, εσφαλμένη αντι-επιστημονική αντίληψη για το ρόλο και τον τρόπο λειτουργίας της Αστυνομίας.

Η Αστυνομία νοοτροπίας «άγριας δύσης»· της νοοτροπίας, αν δεν υπακούσεις στον εξευτελισμό που σου επιβάλλει το φοβισμένο ή αρρωστημένο «όργανο» και αντιδράσεις, το «σκάσεις» ή κουνηθείς, σε πυροβολώ, ιδιαίτερα αν είσαι «μαύρος»! Η νοοτροπία της αστυνομικής τρομοκρατίας, «για την επιβολή του νόμου και της τάξης» είναι απόλυτα λανθασμένη πολιτική, ιδιαίτερα για κοινωνίες με συνείδηση, όπως η ελληνική.

Ποιός τους διδάσκει «κοινωνική ψυχολογία» και σε ποιά «σχολή» ανήκει;

Η Ελληνική κοινωνία, όταν αποφάσισε ν’ αντιδράσει, δεν φοβήθηκε και αντέδρασε στα πάνοπλα, βάρβαρα στρατεύματα κατοχής, στους Μήτσους και στις «καρφίτσες» των δολοφόνων του Γρηγόρη Λαμπράκη. Αντέδρασε στη χούντα των επίορκων συνταγματαρχών, δημιουργώντας ένα σύμβολο αντίστασης αειθαλές.

Και η αστυνομία, τότε, φόραγε πηλίκια! Δεν είχε εξάρτηση ειδικών δυνάμεων, τύπου εξολοθρευτή (terminators robokop).

Η αστυνομία που δεν κάνει φίλη ή έστω συμπαθούσα την κοινωνία, είναι καταδικασμένη ν’ αποτύχει η ίδια και να καταστρέψει την κοινωνία από την οπαία προέρχεται. Θα είναι ηθικά υπεύθυνη για τα αρνητικά αισθήματα της κοινωνίας και της συμπάθειας προς τις αντιεξουσιαστικές οργανώσεις, αν δεν ελέγχονται από εξωθεσμικά κέντρα, βεβαίως.

Η αστυνομία, χωρίς την ύπαρξη «κοινωνικής αστυνόμευσης’ χωλαίνει· είναι ελλιπής αφενός και καταπιεστική αφετέρου. Δεν είναι καν αστυ-νομία· είναι μηχανισμός καταπίεσης της κοινωνίας στην υπηρεσία ούτε του πολίτη, ούτε της πολιτικής, αλλά των αόρατων δυνάμεων της άρχουσα «τάξης» και ασυνειδήτως, πιστεύουμε, ξένων κέντρων.

Είναι «αστυνομία» πραιτοριανών που λειτουργεί υπονομευτικά για την αστυνομία· είναι μηχανισμός καταστολής, εκφοβισμού, καταπίεσης και τρομοκράτησης της πολιτείας.

Κλείνω το σχόλιό μου, για τις απαράδεκτες επιλογές – κοινωνικά και επιστημονικά – της πολιτικής ηγεσίας, θυμίζοντάς τους ότι η Οικουμενική Διακήρυξη του ΟΗΕ για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα, αρχίζει στο άρθρο 1 με τη φράση, «Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα»!

Και το ελληνικό Σύνταγμα, στο άρθρο 7 § 2 ορίζει:

«... οποιαδήποτε σωματική κάκωση, (...) ή ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ και τιμωρούνται...».

Κι αυτά τα έχουν παραβεί και πολλοί αστυνομικοί – ιδιαίτερα των ειδικών δυνάμεων - και ο αρμόδιος Υπουργός Χρυσοχοΐδης. Οφείλει το ολιγότερο να ζητήσει συγγνώμην και να επανορθώσει. Δεν περιμένω να το κάνει. Αντίθετα, αν κρίνει σκόπιμο, περιμένω να με χτυπήσει – συνήθως πλαγίως και υπούλως, όπως κάνουν κι άλλοι κάκιστοι διαχειριστές της εξουσίας...

Αλλά ...όσο υπάρχουν άνθρωποι

υπάρχουν και Άνθρωποι!

Στον αντίποδα των απάνθρωπων ενεργειών των δυνάμεων καταστολής οι δυο νεαροί αστυνομικοί της Αμέσου Δράσεως που έσκυβαν κάτω από σταθμευμένο σχολικό λεωφορείο για να πιάσουν το γατάκι, που μάλλον είχε δαγκώσει δηλητηριασμένο κρέας (φόλα) και να το μεταφέρουν στις 10 το βράδυ στον κτηνίατρο, για τη διάσωσή του! (προσωπική μαρτυρία).

Ως χαρίεν έστ’ Ανθρωπος, ιδιαίτερα αν είναι αστυνομικός, για να παραλλάξουμε τον Μένανδρο.

Και ευτυχώς, υπάρχουν Άνθρωποι! Την ίδια ημέρα που ποδοπατήθηκε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με τους 300 γονατιστούς μπροστά στην εξουσία των όπλων και της βίας, - που αποσιώπησαν τα κανάλια, οι δημοσιογράφοι και τα πολιτικά κόμματα, γιατί δεν ήσαν μετανάστες ή γκέι, για να σπεύσουν οι «ανθρωπιστές» συνήγοροι -, ένα δεύτερο περιστατικό, συνέβη στο Μετρό, που μου ’δωσε ανάσα ελπίδας:

Συνόδευα άτομο με αιφνίδια κινητικά προβλήματα. Κατεβαίνουμε στο μετρό, πάμε στα εκδοτήρια, μια χαρά! Βαδίζουμε προς τα ακυρωτικά μηχανήματα με τις αυτόματες πόρτες διέλευσης, περνάω, αλλά ο δικός μου ακινητοποιείται (κοκαλώνει) μπροστά στην είσοδο και την μπλοκάρει. Χρειάζομαι βοήθεια· δεν προλαβαίνω να την ζητήσω ή δεν τολμάω και ιδού «ο από μηχανής Θεός»! Η «θεά» για την ακρίβεια. Νεαρή κυρία προσφέρεται αυτοβούλως να βοηθήσει και βοηθάει άμεσα, δυναμικά, αποφασιστικά και αποτελεσματικά! Μας συνοδεύει υποβαστάζουσα μέχρι να μπούμε στο γεμάτο βαγόνι. «Μια θέση για τον κύριο, παρακαλώ», λέει και η παρακλητική εντολή της έχει σαν αποτέλεσμα να αδειάσουν δύο καθίσματα τεσσάρων θέσεων. Θαύμασα! Πήρα τα πάνω μου· υπάρχει ευγένεια, ανθρωπισμός, υπάρχουν άνθρωποι. ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ!

Και δεν ήταν ευτυχής εξαίρεση· αυτή τη φορά ανεδείχθη κανόνας: Το σκηνικό επαναλήφθηκε κατά την αποβίβαση στο «Ελληνικό». Το βαγόνι είχε σχεδόν αδειάσει. Κάποιος νεαρός με ελαφρά μογγολικά χαρακτηριστικά, από κάποια μακρινά καθίσματα, αντιλαμβανόμενος ότι αντιμετωπίζαμε κινητικές δυσκολίες, έσπευσε να βοηθήσει, αφού ρώτησε ευγενικά αν χρειαζόμαστε τη βοήθειά του.

Τον ευχαριστήσαμε αποδεχόμενοι και τον ρωτήσαμε από που είναι· «Από τις Φιλιππίνες», απάντησε. «Εχεις καιρό στην Ελλάδα; μιλάς καλά τα ελληνικά», του παρατηρήσαμε.

«15 χρόνια» μας απαντά – ήταν δεν ήταν 40 – παντρεμένος με παιδί.

Ο καλός μετανάστης, ενσωματωμένος επάξια στην ελληνική κοινωνία. Ήταν η ευχάριστη κατάληξη της ημέρας μου μ’ ελπίδες για το μέλλον. Είχε προηγηθεί όμως το τρίτο περιστατικό, δυσάρεστο ρατσιστικό γεγονός το μεσημέρι, κατά τη μετάβασή μου στο Πανεπιστήμιο, πάλι στον συρμό του μετρό. Στο Σύνταγμα επιβιβάζονται και στοιβάζονται πολλοί επιβάτες· σκουντιούνται. «Στυφός» επιβάτης, υποτίθεται υπερεθνικιστής – ρατσιστής επιτίθεται λεκτικά, απαξιωτικά και προσβλητικά σε νεαρή μετανάστρια συνεπιβάτιδα: «Να πας στην πατρίδα σου. Τα έχετε όλα τσάμπα· ξεγεννάτε τσάμπα στο «Ελενα». Εγώ πληρώνω φόρους»!

«Κι εγώ πληρώνω φόρους», έρχεται η αποστομωτική απάντηση της μετανάστριας. «Είμαι φυσικοθεραπεύτρια»! Ευτυχώς έξι - επτά φωνές κυρίως γυναικών - τον έβαλαν στη θέση του και μάλιστα ευπρεπώς διαμαρτυρόμενες: «Δεν ντρέπεστε;», «χαμηλώστε τη φωνή σας». «Δεν είναι ελληνική συμπεριφορά αυτή. Ντροπή σας!»

Μπράβο τους! Έμεινα πάλι ικανοποιημένος.

Μου ’μεινε όμως ένας προβληματισμός: Ποιοί ή τί απελευθέρωσε και γιγάντωσε το τζίνι του ρατσισμού σ’ αυτόν τον άνθρωπο, που σίγουρα τον έκρυβε μέσα του σε λανθάνουσα κατάσταση...

Φοβάμαι ότι οι συνέπειες της μεταναστευτικής πλημμυρίδας, θα είναι καταστροφικές για την κοινωνική μας ειρήνη και την πατρίδα μας. Μακάρι να διαψευστώ!

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 612 επισκέπτες και κανένα μέλος