«..Τόν τε μηδέν τνδε μετέχοντα οκ απράγμονα λλά χρεον νομίζομεν». Θουκυδίδης

(Αυτόν που δεν συμμετέχει σ’ αυτά – στα κοινά – ΔΕΝ τον θεωρούμε φιλήσυχο αλλά ΑΧΡΗΣΤΟ).

«Όλοι θα θέλαμε να ψηφίσουμε τον καλύτερο, αλλά δεν είναι ποτέ υποψήφιος», έλεγε ο Αμερικανός Kim Hubbard, χαριτολογώντας.

Κατ’ αρχήν αμφισβητώ κατά πόσον είναι ο “καλύτερος”, αφού δεν συμμετέχει στα κοινά, κατά πως ορίζει ο ημέτερος Θουκυδίδης, (τον οποίο θαυμάζω, ενώ τον απεχθανόμουν ως μαθητής, έτσι που μας το δίδασκαν).

Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ώστε να καταλήγουμε εύκολα σε συμπεράσματα, - θετικά ή αρνητικά.

Γιατί τον καιρό του Θουκυδίδη, «ο μετέχων κρίσεως και αρχής»1 πολίτης δεν ήταν απλά “άτομο”, μια τυχαία βιολογική οντότητα του είδους των πρωτευόντων “άνθρωπος”. Ήταν σημαντικό, αναπόσπαστο κύτταρο του οργανισμού, «Κοινωνία»!

«Και τέτοια πολιτική συνείδηση είχαν, ώστε αγωνίζονταν μεταξύ τους όχι για το ποιος θα επικρατήσει εξοντώνοντας τους άλλους – όπως κάνουν οι σύγχρονοι πολιτικοί μας – (...) αλλά για το ποιος θα προσφέρει πρώτος τις υπηρεσίες του στην Ελλάδα», λέει ο Ισοκράτης2.

Με τέτοιες προϋποθέσεις... προφανώς κατεβαίνουν στον πολιτικό στίβο των εκλογών τα κόμματα και οι πολιτευτές και στην εποχή μας!! Έτσι τουλάχιστον νόμιζα, αφελώς μέχρι πρότινος, και απέφευγα ν’ αναμειχθώ, από μετριοφροσύνη, αφού τόσο σπουδαίοι άνδρες (και γυναίκες) είχαν αναλάβει αυτό τον σημαντικό ρόλο, πολλοί των οποίων μάλιστα, «κληρονομικώ δικαιώματι»!

Ε, έλεγα, ας μην το επιχειρήσω κι εγώ, αφού μάλιστα δεν έτυχε, ως σπερματοζωάριο να βρεθώ στις σπερματοδόχους κύστεις κάποιου διακεκριμένου πολιτικού!...

Έκανα λάθος!

Για τον «υποψήφιο», ιδιαίτερα σ’ αυτό το καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα της νόθας αναλογικής, όπου η ψήφος των ψηφοφόρων αποκτά ιδιαίτερη, άνιση ισχύ ανάλογα με την επιλογή του – κι όπου το 21% ή το ένα πέμπτο, όπως στις πρόσφατες ευρωεκλογές, υπεξαιρείται από τα κόμματα που λαμβάνουν < 3% ­– και ακόμα μεγαλύτερη ισχύ αποκτά αν επιλέξει το πρώτο κόμμα που λαμβάνει «μπόνους» 50 βουλευτικές έδρες, δηλαδή το 1/6 του συνόλου των τριακοσίων και που αποτελεί, εν μέρει «δικαιολογημένα» ψυχολογικώς, το λόγο που ο ψηφοφόρος στρέφεται προς τα ισχυρότερα κόμματα.

Για τον υποψήφιο, λοιπόν, πρέπει να γραφτεί ένα ιδιαίτερο βιβλίο· για τον υποψήφιο και τον ψηφοφόρο!

Τώρα, στην έκταση ενός άρθρου, την παραμονή των εκλογών, ελάχιστα και μάλιστα πειστικά, μπορείς να γράψεις.

Ξέρετε πόσοι φίλοι συμπολίτες μου είπαν, όταν είδαν την υποψηφιότητά μου ως βουλευτού Ανατολικής Αττικής με το Ε.ΠΑ.Μ. του Δημήτρη Καζάκη, «καλά, δεν έβαζες με ένα μεγάλο κόμμα, ώστε να σε ψηφίσουμε, γιατί πράγματι σεκτιμούμε και το αξίζεις...»!

 

Φίλοι μου, σας ευχαριστώ για την εκτίμηση που τρέφερε για το πρόσωπό μου. Σας πληροφορώ όμως, αν δεν το γνωρίζετε, ότι στα κόμματα αυτά, ξέρετε τι διαγκωνισμός, τι στριμωξίδι γίνεται, για το ποιός θα επιλεγεί να συμπεριληφθεί στα ψηφοδέλτια;

Κι ακόμα τι κομματικές διεργασίες, ίντριγκες και δοσοληψίες γίνονται στα διάφορα “όργανα”, για να επιλεγείς;

Τέλος, ασχέτως των παραπάνω απεχθών, σας διαβεβαιώ πως αν μου γινόταν πρόταση, από ένα εκ των τριών κομμάτων που διακυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια, θα αρνιόμουν ρητά και κατηγορηματικά, γιατί δεν θα ήθελα να συνδέσω το όνομά μου με ό,τι με κάνει να αισθάνομαι ντροπή και απέχθεια.

Τα κόμματα αυτά έχουν όνομα και είναι γνωστά: ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝ.ΑΛ) – ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΣΥΡΙΖΑ. Τα κόμματα αυτά και οι πολιτειακοί θεσμοί είναι υπόλογοι απέναντι στην ιστορία και τον ελληνικό λαό και η λογοδοσία τους ΔΕΝ εξαντλείται με τις καλπονοθευτικές, εκβιαστικές και κατευθυνόμενες εκλογές.

Κατευθυνόμενες, όχι μόνο από τους μηχανισμούς των «μεγάλων» κομμάτων – που τα δύο πρώτα εξ’ αυτών (ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ.) χρωστούν 400 περίπου εκατομμύρια, αλλά και κυρίως από τα συστημικά μεγάλα κανάλια, που «υπνωτίζουν», διαμορφώνουν και κατευθύνουν την κοινή γνώμη.

Έτσι, τώρα, το ερώτημα που μου ετέθη, στην αρχή του παρόντος, - γιατί δεν πήγα με ένα «μεγάλο» κόμμα –αντιστρέφεται και επιστρέφεται στους καλούς μου φίλους:

«Γιατί δεν ψηφίζετε ένα μικρό κόμμα της επιλογής σας, για να το κάνετε μεγάλο, κι αν συμπέσετε σ’ αυτό που κι εγώ επέλεξα (είχα δυο προτάσεις, που τις τιμώ αμφότερες) θα σας δινόταν η έμπρακτη ευκαιρία να εκφράσετε την προτίμησή σας και την εκτίμησή σας στο πρόσωπό μου».

Ούτως ή άλλως, σας ευχαριστώ και πάλι.


    1. Αριστοτέλης: ΠΟΛΙΤΙΚΑ, βιβλίο Γ΄.
    2. Ισοκράτης: ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ, 49.

Κώστας Βενετσάνος

 

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 543 επισκέπτες και κανένα μέλος