«Τό λίαν νον ζητεν, τήν πόλιν οκ στιν άμεινον»

Αριστοτέλης (ΠΟΛΙΤΙΚΑ, βιβλ. Β΄)

 

Δεν κάνω ανάλυση των «Πολιτικών» του Αριστοτέλους. Συνεπίκουρο των απόψεών μου τον φέρνω για να τις ενισχύσω με τη φιλοσοφική τους βαρύτητα.

Θα διερωτηθεί ο αναγνώστης δικαιολογημένα:

«Έγραψε ο Αριστοτέλης για την «Ευρωπαϊκή Ενωση»;

Το παραπάνω απόφθεγμα αυτό δείχνει! Το να θέλει κανείς να ενώσει την πόλη (το Κράτος, ή την Ενωση Κρατών) υπερβολικά, δεν είναι το καλύτερο – το πλέον καλοπροαίρετο (αγαθόν-άμεινον). Ο Αριστοτέλης, λάτρης της μεσότητας – κεντρώος ήταν ο άνθρωπος – του μέτρου, απεχθανόταν το πολύ, το «λίαν». Το υπερβολικό. Και δεν ήταν ο μόνος βεβαίως. «Μηδέν άγαν» (=τίποτα πάρα πολύ, υπερβολικό), έλεγε ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος1.

Αυτό το «υπερβολικό», το άγαν, που δεν είναι το αγαθότερο – το άμεινον, το «και τόσο καλοπροαίρετο», αυτό επιδιώκει αυτή η Ευρωπαϊκή Ενωση (Ε.Ε.)! Ομοσπονδία2 σιγά σιγά και με το μαλακό, ώστε να μετατραπούν τα μικρά κράτη σε φτωχούς συγγενείς», σε Σταχτοπούτες και τελικά σε φτωχές περιφέρειες της «Γερμανίας». Όχι με πόλεμο, αλλά με συνθήκες.

Όσο ήταν μόνο «Ένωση Άνθρακα και Χάλυβα» στις αρχές της 10ετίας του ’50, ήταν «λίγο». Όσο ήταν μόνο «ευρατόμ», δεν ήταν αρκετό. Όταν έγινε «Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα», (ΕΟΚ) θαρρώ ότι έπιασε το μέτρο, τη μεσότητα. Το «άμεινον», το καλύτερο και πλέον συμφέρον, για όλους. Ήθελε απλά βελτιώσεις.

Κι ακόμα, όσο ήταν η Ευρώπη των 6, ήταν λίγο. Όταν έγινε σιγά – σιγά και πολύ προσεκτικά και σταδιακά, η Ευρώπη των 15, - η Ελλάς ήταν το 10ο μέλος - ήταν ικανοποιητικό· όχι όμως και αρκετό. Η Ευρώπη έπρεπε να συμπεριλάβει σταδιακά και προσεκτικά, για να είναι «Ενωμένη Ευρώπη», ευρωπαϊκών, βεβαίως, Κρατών και λαών ΟΛΕΣ τις ευρωπαϊκές χώρες και μόνον αυτές, ως Ε.Ε.

Όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, που τις συνδέει ιστορικά και εθνογραφικά κοινή ή συγγενής πολιτισμική ταυτότητα.

Και να το πούμε ξεκάθαρα, χωρίς προκαταλήψεις και ιδεολογήματα θετικά ή αρνητικά: Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Αγγλία και τη Ρωσία, ΔΕΝ γίνεται. Όπως δεν γίνεται να συμμετάσχει ως μέλος η Τουρκία και το Ισραήλ. Με τις χώρες αυτές, όπως και με τις άλλες της Μεσογείου, η Ε.Ε. επιβάλλεται ιστορικά, οικονομικά και χάριν της Ειρήνης, να συνάψει «ειδικές σχέσεις».

 

ΕΝΩΣΗ ΙΣΟΤΙΜΩΝ ΚΡΑΤΩΝ-ΟΧΙ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Όμως η Ε.Ε. παρεξέκλινε της ενδεδειγμένης λογικής πορείας της, για πολλούς και συγκλίνοντες λόγους:

― Γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές και αυτοκρατορικές βλέψεις και επιδιώξεις των ΗΠΑ

― Υφέρπουσες και ανταγωνιστικές σχέσεις ΗΠΑ – Γερμανίας και Αγγλίας – Γερμανίας (και άλλων βεβαίως χωρών).

― «Ξεσάλωμα» του καπιταλισμού ως συγκλίνουσα ανταγωνιστική ενότητα συμφερόντων, μετά την πτώση του διεφθαρμένου γραφειοκρατικού, σοβιετικού τύπου, σοσιαλιστικού μπλοκ, παρ’ όλη την προειδοποίηση που τους είχε απευθύνει, το 1990, ο υπέργηρος, τότε, Κεΐνσιανιστής Γκαλμπρέιθ. (Ο καπιταλισμός ξέρει ότι τον βλάπτει, «το κάπνισμα και η πολυφαγία», αλλά δεν μπορεί ν’ αντισταθεί στον πειρασμό. Δεν τον αφήνει η λαιμαργία και η πλεονεξία. Πράγμα που έχει ομολογήσει και ο πρώην Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED) Άλαν Γκρίνσπαν.

― Άλλη συγκλίνουσα αιτία, της απόκλισης από τις αρχικές διακηρύξεις είναι:

― Η παγκοσμιοποίηση λειτουργίας και επιδίωξη κυριαρχίας παγκοσμίως του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, ως πρωτεύοντος, έναντι της θεραπενίδας πολιτικής.

― Ο ανταγωνισμός κυρίως προς την ανερχόμενη δύναμη της Κίνας και άλλων μεγάλων χωρών (Ινδία, Βραζιλία).

― Η αλματώδης απομάκρυνση από τις προβαλλόμενες αρχικά «ρομαντικές» θέσεις της ευημερίας, της ειρήνης, της αλληλεγγύης και άλλα φληναφήματα που διαψεύστηκαν ιστορικά, και έμπρακτα στη σύντομη διαδρομή των 50 περίπου ετών της Ε.Ε.

Η Ε.Ε. από την αρχή ακόμη της δημιουργίας της Ε.Ο.Κ. απέβλεπε, με κεκαλυμμένο και παραπλανητικό τρόπο αρχικά, στην επικυριαρχία της Γερμανίας έναντι των άλλων κρατών της Ευρώπης, τις οποίες ήθελε να συνενώσει υπό την κυριαρχία της, βεβαίως, όπως σχεδίαζε από τις αρχές του 1930 ο Χίτλερ και αποκαλύπτει ο Αμερικανός ιστορικός Μαζάουερ2.

Σιγά – σιγά και με το μαλακό, κι αν χρειασθεί και με το άγριο! Αυτή είναι η πολιτική του «καρότου και του μαστιγίου» που εφαρμόζει η Ε.Ε.

Μνημόνια, συνθήκες «με το πιστόλι στον κρόταφο», που όμως πρέπει να τηρούνται! Κλείσιμο της στρόφιγγας του ευρώ από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Capital Control, εκβιασμοί, αφόρητες πιέσεις – τα έχουμε ζήσει, ως δείγμα. Τώρα, έχουν «μαλακώσει» λόγω ευρωεκλογών, brexit, άνοδο των εθνικιστικών κομμάτων [«ακροδεξιών», «φασιστικών» κι άλλα διακοσμητικά επίθετα από τους «ευρωπαϊστές», «διεθνιστές» (δεν είναι αυτός διεθνισμός· αυτό είναι ευρωλιγούρα, ξενομανία, εθνοφοβία!]

Είμαστε πάλι στο καρότο, για να ακολουθήσει μετά το άγριο μαστίγωμα αν υπερισχύσουν στις ευρωεκλογές πάλι αυτοί: «χριστιανοδημοκράτες», σοσιαλδημοκράτες (που ούτε σοσιαλιστές είναι, ούτε χριστιανοί, ούτε δημοκράτες) και φιλελεύθεροι, που είναι απλά νεο-φιλελεύθεροι παγκοσμιοποιητές – δηλαδή παγκόσμια ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου.

Θα είναι διαφορετικά τα πράγματα αν επικρατήσουν οι Ευρωσκεπτικιστές ακόμη και οι αντι ευρωπαϊστές, γιατί τότε θα μαζευτούνε. Διαφορετικά, οι Ευρωπαϊστές, οι εθνοφοβικοί, οι αντεθνιστές θα ξεσαλώσουν. Να τα πούμε με τ’ όνομά τους:

Το διακύβευμα των Ευρωεκλογών της 26ης Μαΐου δεν είναι ούτε τα «πολλά γκολ» που είπε ο Μητσοτάκης, για ν’ αποτελέσουν πρόκριμα για τις εθνικές που κοντοζυγώνουν, ούτε η Ευρωλαγνεία του Τσίπρα και άλλων που διαγκωνίζονται ελπίζοντας να διασωθούν προσελκύοντας την ευμένεια των «βαρόνων», των «ηγεμόνων» και ηγεμονίσκων της «Ευρώπης».

Το διακύβευμα είναι η εθνική ανεξαρτησία μας!

Λέμε «ναι» στη συνεργασία, την αλληλεγγύη, κι επομένως στην εξασφάλιση της Ειρήνης, ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών και λαών. Λέμε «όχι», για μια ακόμη φορά «όχι» στην ύπουλη εξάρτηση, όχι στην ύπουλη υποδούλωσή μας, στο βιασμό μας, στην καταλήστευσή μας, στον εξανδραποδισμό μας. Θέλουμε να κάνουμε κουμάντο στο σπίτι μας εμείς, κι όχι ο Νταϊσεμπλουμ και ο κάθε «Ευρωπαίος» αποικιοκράτης.

Για να κλείσουμε πάλι με τοn σοφό Αριστοτέλη, επειδή «το να θέλει κάποιος να ενώσει πολύ την πόλιν (Ε.Ε.) δεν είναι και τόσο καλοπροαίρετο, τότε μια χαλαρότερη ενότητα είναι προτιμότερη!, (...τό ἧττον ἕν τοῦ μάλλον αἱρετότερον)4.

Ευρωσκεπτικισμός, λοιπόν, είναι η ήπια άμυνα, προς το παρόν.

Οι ευρωλάτρες κοσμοπολίτες υποψήφιοι που σας εξυμνούν την Ε.Ε. των... «αξιών», απλά προσδοκούν να εξασφαλίσουν τα οικονομικά και άλλα οφέλη, που τους παρέχει αφειδώς η Ε.Ε. Εσείς δεν πρόκειται να κερδίσετε ΤΙΠΟΤΑ. Ούτε έναν καφέ· σας διαβεβαιώ...

 


  1. Χίλων: Ένας από τους 7 σοφούς της αρχαιότητας. «ν Λακεδαιμόνιος Χίλων σοφός, ς τάδ᾽ἕλεξε: μηδέν γαν», Διογένης ο Λαέρτιος, “Βίοι”, 1, 41, 4.
  2. Guy Yerhofstadt: «Πρόεδρος Φιλελευθέρων – Δημοκρατών στο Ευρωκοινοβούλιο, πρ. Πρωθυπουργός του Βελγίου, «βαμμένος” αντεθνιστής: «Η Ασθένεια της Ευρώπης», εκδ. Παπαδόπουλος, κεφ. 3 και σελ. 305-370, όπου «οραματίζεται», μια κυβέρνηση, ένα στρατό, για τις “Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης” (ΗΠΕ) και όποιοι διαφωνήσουν στο μέλλον, θα πάθουν ότι έπαθαν οι «Νότιοι» στην Αμερική πριν δύο αιώνες περίπου.
  3. Mark Mazower: (καθηγητής ιστορίας στο Παν/μιο Columbia): «Σκοτεινή Ήπειρος», εκδ. Καθημερινή, τομ. 1ος, σελ. 14.
  4. Αριστοτέλης «ΠΟΛΙΤΙΚΑ», βιβλ. Β’ 2, εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη, τομ. 1, σελ. 136.

 

Αφήστε σχόλιο...

Προσεχή Γεγονότα

Καμία εκδήλωση

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 377 επισκέπτες και κανένα μέλος