kostas venetsanos 2015Σήμερα θα δοκιμάσουμε ένα άλλο είδος λόγου: Τον διάλογο! Τον εικονικό έστω.

Διάλογος που αναπτύσσεται με τη φιλοξενία, σ’ αυτή τη στήλη της εφημερίδας, προσωπικοτήτων της διανόησης, της φιλοσοφίας, της επιστήμης, της πολιτικής...

Κρατάμε το δικαίωμα της παρέμβασης του «οικοδεσπότη» της στήλης, είτε ως συνήγορου, είτε του κριτή και του ενάντιου.

Ας το αποτολμήσουμε σήμερα, με την «απαγωγή» από το You tube* του G. Carlin1 και ας διαβάσουμε τις παρεμβάσεις που κάνουν ο John Perkins2, και ο καθηγητής Niall Ferguson3.

Ο Τζορτζ Κάρλιν με παραστατικό τρόπο, απευθύνεται προς ένα ογκώδες, νεανικό κυρίως, ενθουσιώδες ακροατήριο, σε μια γλώσσα ανάλογη, μερικές φορές, και γι’ αυτό μας αναγκάζει να την εξωραΐσουμε. Να το πούμε όμως ευθύς εξ αρχής, λέει αλήθειες!

Λέει αλήθεια, όταν τελειώνει την ομιλία του με τη διαπίστωση: «…Γιατί οι πραγματικοί ιδιοκτήτες, ξέρουν την αλήθεια· ονομάζεται “αμερικάνικο όνειρο” …γιατί πρέπει να κοιμάσαι για να το πιστέψεις»!

Συμφωνούμε, αλλά, αγαπητέ Τζορτζ, ποιος ο λόγος;

G.C.... Υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Υπάρχει λόγος που η εκπαίδευση είναι χάλια. Και είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο δεν πρόκειται να γίνει καλύτερη· μην ελπίζετε σ’ αυτό, γιατί οι ιδιοκτήτες αυτής της χώρας, δεν το θέλουν αυτό. Αναφέρομαι στους πραγματικούς ιδιοκτήτες. Τα μεγάλα, πλούσια εταιρικά συμφέροντα που ελέγχουν τα πράγματα και παίρνουν όλες τις σημαντικές αποφάσεις!

Ξεχάστε τους πολιτικούς! Οι πολιτικοί τοποθετούνται για να σας δώσουν την ψευδαίσθηση της ελευθερίας επιλογής. Δεν έχετε επιλογή! Εχετε ιδιοκτήτες. Τους ανήκετε! Τους ανήκουν τα πάντα.

 

Παγκόσμια εταιρειοκρατία

Κ.Β. Απερίφραστα και ωμά, κύριε Carlin, λες αυτό που έχει πει και ο συμπατριώτης σου John Perkins στο βιβλίο του: «ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ενός Οικονομικού Δολοφόνου»2.

Στην εισαγωγή του βιβλίου του, ως προανάκρουσμα των διάχυτων κραυγαλέων γεγονότων που αναφέρονται στις περίπου 400 σελίδες του και ιδιαίτερα στο κεφ. 18 (Ιράν – Σάχης - Μοσαντέκ), στα κεφ. 24 και 26 με το Εκουαδόρ και τον πατριώτη πρόεδρό του Ρόλντος, που σκοτώθηκε σε «ατύχημα» όταν το ελικόπτερο στο οποίο επέβαινε εξερράγη στον αέρα. Όλως συμπτωματικά είχε έρθει σε σύγκρουση με την Texaco κι άλλες αμερικάνικες εταιρείες που λυμαίνονταν τη χώρα του.

  1. Perkin: «Για μένα, δεν ήταν ατύχημα. Είχε πάνω του όλα τα σημάδια μιας δολοφονίας οργανωμένης από τη CIA (...) ήθελαν επιπλέον να στείλουν ένα μήνυμα (...) Ήθελαν να κάνουν την παρουσία τους φανερή στον πρόεδρο του Παναμά Ομάρ Τορίχος και σε οποιονδήποτε άλλον σκεπτόταν να προσχωρήσει στη σταυροφορία ενάντια στην εταιρειοκρατία»!

Κ.Β. δύο μήνες αργότερα, το μικρό αεροπλάνο που επέβαινε ο Πρόεδρος Τορίχος Χερέρα εξερράγη στον αέρα και συνετρίβη στο έδαφος!

Δεν είναι τα μοναδικά βέβαια, παραδείγματα, για όποιον μελετήσει λίγο τη σύγχρονη ιστορία· τις ανόδους ηγετών ή τις ανατροπές και τους θανάτους άλλων. Τα συμπεράσματα είναι απελπιστικά για τον πολιτικό και γεωστρατηγικό πολιτισμό μας. Η τακτική είναι καθαρά γκανγκστερική: πίεση, εξαγορά, ή απειλή και εκτέλεση ή, σε ήπια περίπτωση, ανατροπή.

Ετσι λειτουργούν και ενεργούν τα «αφεντικά»! Οι «ιδιοκτήτες» σας, mr Carlin.

G.C. «Στους πραγματικούς ιδιοκτήτες αυτής της χώρας ανήκει όλη η σημαντική γη· τους ανήκουν και ελέγχουν όλες τις εταιρείες. Έχουν αγοράσει και πληρώνουν την Γερουσία, τη Βουλή, τα Δημαρχεία! Εχουν τους Δικαστές στο τσεπάκι τους και τους ανήκουν όλα τα Μ.Μ.Ε.(!) ώστε να ελέγχουν σχεδόν όλες τις ειδήσεις και πληροφορίες που φτάνουν σ’ εσάς».

Ξοδεύουν δις δολαρίων κάθε χρόνο στο παρασκήνιο, για να πάρουν αυτό που θέλουν...

Κ.Β. Ναι ξέρω· τα γράφει και ο καθηγητής Niall Ferguson, στην «Εξέλιξη του χρήματος»3. Αναφερόμενος στην «περίφημη Enron (την 4η ενεργειακή αμερικάνικη εταιρεία, που είχε βραβεύσει μεταξύ άλλων και τον θλιβερό Μιχ. Γκορμπατσόφ, τελευταίο πρόεδρο της ΕΣΣΔ, και τον Πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ, Αλαν Γκρίνσπαν, και που τελικά πτώχευσε το 2001. Στις αρχές του 1990, είχε «συνδράμει» και τους Ρεπουμπλικάνουν και Δημοκρατικούς με 6,6 εκατ. Δολάρια, καθώς και μεμονωμένους πολιτικούς.

Ν.F.: «Ο γερουσιαστής Φιλ Γκραμ ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος αποδέκτης “συνδρομών” της Enron, το 1996 και ένας μεγάλος υποστηρικτής της ”απελευθέρωσης” της ενέργειας στην Καλιφόρνιας».

«Υποστηρίζοντας ένα παγκόσμιο κύμα ιδιωτικοποιήσεων του ενεργειακού τομέα, η εταιρεία γρήγορα απέκτησε περιουσιακά στοιχεία σ’ όλον τον κόσμο. Μόνο στην Λατινική Αμερική η Enron είχε συμφέροντα στην Κολομβία, στο Εκουαδόρ, το Περού και τη Βολιβία».4

Κ.Β. Πήραν πολλά και πολλά εκατομμύρια δολάρια οι μεγαλομέτοχοι, καμμιά πεντακοσαριά στελέχη (golden boys), ορκωτοί λογιστές και βεβαίως και πολιτικοί, όπου πήγαιναν. Και τα έχασαν μεταξύ άλλων πάνω από 20.000 μικρομεσαίοι υπάλληλοι. Αφήνω τους ανύποπτους μετόχους και τ’ ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων της, όταν η αξία της μετοχής – φούσκας από 90 δολάρια έπεσε στα 30 σεντς!

Τι άλλο θέλουν;

G.C. Ξέρουμε τι θέλουν. Θέλουν περισσότερα για τον εαυτό τους και λιγότερα για όλους τους άλλους. Θα σας πω όμως τι ΔΕΝ θέλουν. Δεν θέλουν έναν λαό ενημερωμένο και μορφωμένο, ικανό για κριτική σκέψη. Αυτό δεν τους βοηθάει. Είναι ενάντια στα συμφέροντά τους.

Δεν το θέλουν φυσικά αυτό. Θέλουν υπάκουους εργαζόμενους. Ανθρώπους που να είναι αρκετά ικανοί να χειρίζονται τις μηχανές και τη χαρτούρα. Και αρκετά χαζούς (ή αναγκασμένους) ώστε να δέχονται παθητικά τις αυξανόμενες υποδεέστερες δουλειές, με τους χαμηλότερους μισθούς, τις περισσότερες ώρες, τα μειωμένα δικαιώματα.

Το τέλος της πληρωμένης υπερωρίας και της αόρατης σύνταξης, που εξαφανίζεται τη στιγμή που πας να την εισπράξεις.

»Και τώρα έρχονται για τα λεφτά της ασφάλισής σου. Θέλουν τα λεφτά της σύνταξής σου. Τα θέλουν πίσω, για να τα δώσουν στους εγκληματίες φίλους τους στο χρηματιστήριο. Και ξέρετε κάτι; Θα τα πάρουν! (σ.Σ. μας τα πήραν ήδη και θα τα ξαναπάρουν).

Θα σας τα πάρουν όλα αργά ή γρήγορα. Γιατί τους ανήκει αυτό «το μέρος»!

Παρεμπιπτόντως, είναι οι ίδιοι που σας «πυροβολούν» στο κεφάλι απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ λέγοντάς σας, τι να πιστέψετε, τι να σκεφτείτε και τι ν’ αγοράσετε.

Το πλοίο έχει γύρει! Οι κύβοι έχουν ριχτεί και κανείς δεν δείχνει να το προσέχει. Κανείς δεν δείχνει να νοιάζεται (σ.Σ. και να πιστεύει πως κάτι μπορεί ν’ αλλάξει αλλιώς! Με άλλον τρόπο, με άλλους κανόνες και άλλο «παιχνίδι»!).

Καλοί, τίμιοι εργαζόμενοι άνθρωποι όλων των πεποιθήσεων με ολιγαρκείς επιδιώξεις συνεχίζουν να εκλέγουν τους πλούσιους πουλημένους, που δεν δίνουν δεκάρα γι’ αυτούς...

Δεν δίνουν δεκάρα για εσάς, δεν τους νοιάζει για σας καθόλου, μα καθόλου! Και κανείς δεν το προσέχει, κανείς δεν νοιάζεται. Και πάνω σ’ αυτό ποντάρουν.

Αναγνώστης: Μας κάνατε «την καρδιά, περιβόλι»! Τι μας τα λέτε;

Κ.Β.: Τα λέμε, γιατί τα σκουπίδια δεν τα κρύβεις κάτω από το χαλί. Τα σκουπίζεις, τα πετάς, τα καις! Και εμείς, εσείς, κάποιοι ετοιμάζονται σε λίγο – o Μάης φτάνει – αυτά τα «σκουπίδια» να τα ξαναμοστράρουν να τα μυρίσουν, να τα χειροκροτήσουν. Περιττό να ξαναλέμε ότι υπάρχουν εξαιρέσεις και στις δύο πλευρές.

Όμως την αρρώστια, πρώτα τη διαπιστώνεις και μετά τη γιατρεύεις στο σωστό γιατρό, έστω και με εγχείριση, αν χρειαστεί. Δεν πας στη μαμή «Βασιλειάδου» να σε ξεματιάσει. Ούτε στον «αλμπάνη» που σε σακάτεψε, να σε ξεκάνει... Γι’ αυτό παρουσιάζουμε όλα αυτά τα απεχθή. Δεν εξωραΐζουμε· φωτογραφίζουμε!


* Υποτιτλισμός: dali13gr and mouridis for www.kepik.gr

  1. George Carlin: (1937-2008), Ηθοποιός, συγγραφέας, που ασκούσε με ιδιαίτερο τρόπο, κοινωνική κριτική.
  2. J. Perkins: (1945-) Οικονομολόγος, Συγγραφέας, με γνωστότερο βιβλίο του «Η Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου», εκδ. 2007.
  3. N. Perguson: (1964-) Βρετανός καθηγητής ιστορίας του Χάρβαρντ – συγγραφέας του βιβλίου: «Η εξέλιξη του χρήματος» εκδ. «Η Καθημερινή».
  4. Ως άνω, σελ 208

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 413 επισκέπτες και κανένα μέλος