«...Εκείνο όμως που είναι πρωτοφανές, αλλά συγκαλύπτεται με νομική πανουργία είναι τούτο: Δεν μεταβιβάζεται απλώς η διαχείριση δημοσίων πραγμάτων. Μεταβιβάζονται αυτά ταύτα τα δημόσια πράγματα, δηλαδή οι ακτές, τα λιμάνια, τα σπήλαια κλπ. ως τμήματα της Ελληνικής Επικρατείας, τα οποία μέχρι σήμερα ήσαν αναπαλλοτρίωτα ακριβώς διότι ήσαν Δημόσια Κτήση».

Μιχάλης Δεκλερής Αντιπρόεδρος του ΣτΕ

 


 

Κάτι απόψεις για τις ακτές, τους αιγιαλούς και τις παραλίες που αναγνώσαμε σε πρόσφατο δημοσίευμα νεοπαγούς εντύπου, για τη σοβαρή και έλλογη, «προσιτή και κλιμακούμενη αναλογικά» ιδιωτική εκμετάλλευση των αιγιαλών καθώς και τον «συνεπή έλεγχο από τις δημόσιες αρχές», μόνο τον ειρωνικό γέλωτα μπορεί να προκαλέσει στους παροικούντας την αρχαία αυτή, συλημένη και αναιδώς προσβαλομένη ιερή χώρα. Σε ορισμένους δε πικραμένους, οι ιδανικές αυτές φαντασιώσεις δυνατόν να προκαλέσουν και τον καγχασμό ή την οργή! (όπως τουλάχιστον διεφάνη από το τηλεφώνημα αναγνώστη μας, που τα ‘βαλε και μαζί μας γιατί «δεν ευαισθητοποιηθήκαμε», από το δημοσίευμα, αφού δεν γράψαμε τίποτα).

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το άλλο θέμα – που γράψαμε – για την εκκλησιαστική περιουσία στη Βουλιαγμένη, που επιθυμεί να την «αξιοποιήσει», η εκκλησία, μ’ έκαναν να «τσιμπιέμαι».

Ποιός είναι ο ανωφελής «τίγρης» λοιπόν;

Αφενός η «αντίληψη» της μαντάμ Πομπαντούρ που διερωτήθη «γιατί ο λαός δεν τρώει παντεσπάνι», αφού δεν έχει να φάει ψωμί. Τουτέστιν η διαπίστωση ότι στις ελεύθερες παραλίες, η χρήση τους κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι, αλλά δυσχερής και δυσάρεστη, λόγω ελλείψεως στοιχειωδών μέσων εξυπηρέτησης και ασφάλειας, καθώς και η ρύπανση που βασιλεύει.

Ευφυής η αιτιολόγηση προς υποστήριξη της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας», σεβαστή ως άποψη, αλλά όχι αποδεκτή καθότι η «ελεύθερη, ασφαλής και άνετη πρόσβαση, που μας «εξασφαλίζει» η «ιδιωτική πρωτοβουλία» στοιχίζει 25 και 50 ευρώ η ομπρέλα! Πράγμα που κάνει απρόσιτη την προσπέλαση προς τις παραλίες που ξέραμε, αλλά εξασφαλίζει την ησυχία των περιοίκων πατρικίων, αφού τους απαλλάσσει από την «πλέμπα»!

Το δεύτερο και σοβαρότερο είναι οι νομικές μεταπηδήσεις και ερμηνείες, επικίνδυνες και για την υλική υπόσταση της έννοιας του κράτους.

Το κακό ξεκίνησε από τον καταστροφέα της Ελλάδος – κατά τη γνώμη μου – Κώστα Σημίτη, με την ίδρυση της Ε.Τ.Α. Α.Ε. (Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα) και την οριακή νομοθέτηση της εισαγωγής τους, κατά 66% στα χρηματιστήρια, για να μεταβιβαστεί ένα εκ των βασικών συστατικών στοιχείων του κράτους, δηλαδή το έδαφος, κατά ένα μεγάλο μέρος του, ίσο ή και μεγαλύτερο μιας Πελοποννήσου!(!) σε ιδιώτες ιθαγενείς και αλλοδαπούς. Το νόμο υπερψήφισε τότε, το 2003, το ΠΑΣΟΚ, ενώ το καταψήφισε η Ν.Δ. (πλην την Κων/νου Μητσοτάκη, που τον υπερψήφισε). Τον καταψήφισαν ακόμη, το ΚΚΕ και ο τότε «Συνασπισμός». Η κυβέρνηση της Ν.Δ. επί Κώστα Καραμανλή τον αδρανοποίησε, αλλά δεν τον κατήργησε. Επίσης με το Νόμο 2971/2001 (πάλι επί Σημίτη) καθιερώνεται ο όρος «παλαιός αιγιαλός», που προήλθε, λέει, από προσχώσεις ή τεχνικά έργα, ο οποίος παραμένει στην περιουσία του Δημοσίου, αλλά ως «ιδιωτική». Δηλαδή μπορεί και να την πουλάει (μεταβίβαση κυριότητας).

Αυτό, κατά την ταπεινή μου γνώμη έγινε εκ του πονηρού. Υπογραμμίζω ότι η έννοια του «παλαιού αιγιαλού» υπήρχε και στον προηγούμενο νόμο του 1940 (2344), αλλά χωρίς τη θεσμοθέτησή του ως «ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου».

Μ’ αυτή την αλλαγή δημιουργούνται ιδιωτικά εμπράγματα δικαιώματα, σε εκτάσεις που παλιότερα ήσαν αιγιαλός, δηλαδή δημόσια κτήση κοινόκτητη και κοινόχρηστη. Απλά, έχουν να κάνουν με κάποια συμφέροντα, αλλά και με τους «δανειστές» και τα κοράκια, που καραδοκούν στο ΤΑ.Ι.ΠΕ.Δ. (Ταμείο Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου).

Τώρα αυτά είναι «κινέζικα» και πολύ κουραστικά για το μέσο αναγνώστη και θα παρατήσει το άρθρο στη μέση... Τον παρακαλώ να μην το κάνει, αν θέλει να έχει ολοκληρωμένη άποψη και γνώση για το τι γίνεται γύρω μας.

Αλλά ποια διαφορά υπάρχει μεταξύ Δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου;

Απλά, την ιδιωτική περιουσία του δημοσίου, το Δημόσιο μπορεί να την πουλήσει, όπως ένας ιδιώτης. Ενώ τη Δημόσια ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ. Είναι θεματοφύλακάς της. Είναι συστατικό στοιχείο της κυριαρχίας του! Το άλλο συστατικό στοιχείο της κυριαρχίας ενός κράτος είναι ο λαός, που δεν πωλείται, αλλά ...εξαπατάται!

Αλλά γι’ αυτά, ας μιλήσει ο εγκυρότατος νομικός και επίτιμος Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) Μιχάλης Δεκλερής:

Δημόσια Περιουσία του Δημοσίου (Domain Public)

Και Ιδιωτική Περιουσία του Δημοσίου (Fiscus)

Σε ομιλία του ο Μ. Δεκλερής τον Ιανουάριο του 2003, την οποία είχε δημοσιεύσει η ΕΒΔΟΜΗ (φ. 257/11.1.2003), ξεκαθαρίζει τα πράγματα: «Με άλλα λόγια, στο τέρμα της νομοθετικής αυτής διολισθήσεως, παρέχεται η δυνατότης μεταβιβάσεως σε ιδιώτες (ημεδαπούς και αλλοδαπούς) του 66% Δημοσίας Κτήσεως που αφορά σε ζωτικό τμήμα του εθνικού φυσικού (περιβαλλοντικού) κεφαλαίου της χώρας.

Πρόκειται για πλήρη ανατροπή των αρχών που διέπουν την Δημόσια Κτήση στην χώρα μας υπό το ανέκαθεν ισχύον καθεστώς Κράτους Δικαίου. Πρέπει να υπομνησθεί ότι η Δημόσια Κτήση είναι ουσιώδες στοιχείο της Κυριαρχίας και της Επικρατείας, δηλ. των θεμελιωδών συστατικών αυτής ταύτης της έννοιας του κράτους, λέει ο Μ. Δεκλερής και παραθέτω κατωτέρω αποσπάσματα της ομιλίας του:

«...Εκείνο όμως που είναι πρωτοφανές, αλλά συγκαλύπτεται με νομική πανουργία είναι τούτο: Δεν μεταβιβάζεται απλώς η διαχείριση δημοσίων πραγμάτων. Μεταβιβάζονται αυτά ταύτα τα δημόσια πράγματα, δηλαδή οι ακτές, τα λιμάνια, τα σπήλαια κλπ. ως τμήματα της Ελληνικής Επικρατείας, τα οποία μέχρι σήμερα ήσαν αναπαλλοτρίωτα ακριβώς διότι ήσαν Δημόσια Κτήση».

»Εδώ θα πρέπει να υπομνησθεί η διάκριση μεταξύ της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου, του λεγόμενου fiscus (λατ. Κεφάλαιο) τα οποία είναι ιδιωτικά ακίνητα περιερχόμενα στο κράτος από κληρονομίες, δωρεές κ.λπ. – σχολάζουσες κληρονομίες, κατασχέσεις, απαλλοτριώσεις – και τα οποία το κράτος τα διαχειρίζεται όπως κάθε ιδιώτης - ιδιοκτήτης, και της Δημόσιας Κτήσεως, καθ’ αυτό ειπείν Domain Public (Δημόσιος Τομέας), που είναι ο αποκλειστικός νομικός θεσμός πηγάζων από την Κυριαρχία και Επικράτεια κράτους, που διασφαλίζει το εθνικό κεφάλαιο της χώρας, ζωτικό τμήμα της Επικρατείας (δημόσια δάση, βουνά, ακτές, λίμνες, ποτάμια κ.λπ.) και βασικά κοινόχρηστα πράγματα όπως το οδικό δίκτυο, πλατείες, άλση κ.λπ.

Η Δημόσια Κτήση δεν είναι δικαίωμα κυριότητος υπό την έννοιαν του Αστικού Δικαίου. Είναι κυριαρχική και αποκλειστική αρμοδιότης του κράτους, για την διοίκηση και διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων. Αυτήν έχει μόνον το Κράτος.

«Το νομικό καθεστώς του εθνικού κεφαλαίου είναι η κοινοκτησία του ελληνικού έθνους και δη της παρούσης γενεάς αλλά και των μελλουσών.

Η Δημόσια Κτήση του Κράτους είναι πράγματι αρμοδιότης, που υπάρχει χάριν αυτής της κοινοκτησίας και μόνον. Διότι η κοινοκτησία αυτή είναι στοιχείο της ταυτότητος της Ελληνικής Κυριαρχίας και Επικρατείας και κατ’ ακολουθίαν της Ελληνικής ταυτότητος».

Με τη θεσμοθέτηση εκείνη, που έμεινε ανενεργός και με τις μεταγενέστερες τις μνημονιακές, το Νομοθετικό Σώμα, από βαριά αμέλεια, θέλω να πιστεύω, και εν πολλοίς από άγνοια εις βάθος των νομικών εννοιών, «εψήφισαν πράγματι το εθνικώς και Συνταγματικώς απαράδεκτο [...] κατά νομική κυριολεξία και όχι κατά ρητορικό σχήμα, την ΕΚΠΟΙΗΣΗ της ΕΛΛΑΔΟΣ»!!!

Κώστας Βενετσάνος

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 1211 επισκέπτες και κανένα μέλος