«Δόξα ν ψίστοις θε κα π γς ερήνη
ν νθρώποις εδοκία»
 

Ευαγγελιστής Λουκάς

Δεν επιθυμώ να καταπιαστώ με θρησκευτικά πράγματα. Η πίστη, η πραγματική πίστη – μετά γνώσης, επίγνωσης και αποδοχής του δόγματος – είναι σεβαστή.

Σεβαστή, όχι οπωσδήποτε αποδεκτή· με εύλογη αξίωση αμoιβαιότητας, ιδιαίτερα προς τον ορθολογισμό.

Η αναφορά μου στην υμνωδία της ημέρας των Χριστουγέννων, ...κα π γς ερήνη..., γίνεται επιδερμικά και με την ευκαιρία της ημέρας. Αρχικά να θυμίσουμε ότι το φαινόμενο αναφέρεται μόνον από τον ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος ήταν γιατρός, ελληνικής καταγωγής και ότι η ακρίβεια της αποδόσεως, αμφισβητείται από ορισμένους, η δε σημασία της επιδέχεται(;) διάφορες ερμηνείες.

Ο Άγγελος Τερζάκης1 ε.π. στο βιβλίο του, «Αίνος των Αγγέλων» αναφέρεται στην περικοπή του ευαγγελιστή Λουκά (κεφ. Β’ 13-15), όπου άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε σε κάποιους ποιμένες, που φύλαγαν τα πρόβατά τους, νυχτιάτικα, και τους είπε, αφού τους καθησύχασε, να μη φοβούνται· διότι «δο γρ εγγελίζομαι μν χαρν μεγάλην, [...] τι τέχθη (εγεννήθη) σήμερον σωτήρ, ς στι Χριστς Κύριος, [...] καί ξαίφνης» εφάνη μαζί με τον άγγελο πλήθος στρατιάς ουράνιας που υμνούσε τον Θεό και έλεγε: «Δόξα ν ψίστοις θε κα π γς ερήνη ν νθρώποις εδοκία».

Κι εδώ τα πράγματα μπλέκονται, γιατί, όπως λέει ο Τερζάκης και συμφωνούν πολλοί μαζί του – που δεν έχουν το χάρισμα                       (όποιος θέλει ας βάλει εισαγωγικά) να ερμηνεύουν τας γραφάς κατά την περίπλοκη θεϊκή ή θεολογική περίσκεψη, που δεν προσδίδει βέβαια «μακαριότητα» στους θεολόγους, αφού κάθε άλλο παρά «πτωχοί τω πνεύματι» είναι – λέει και λένε όσα εύστοχα παρατηρεί ο Άγγελος Τερζάκης, καθώς αναφέρει ο σχολιαστής του Δ. Τσινικόπουλος2· «εδώ δεν χωρούν υπεκφυγές· κάτι δεν πάει καλά, μετά από τόσες εκατονταετίες χριστιανικής επικράτησης (μάλλον χρεοκοπίας) «Ή έχει πραγματωθεί η επαγγελία της επί γης ειρήνης και τότε σωστά λεγόμαστε χριστιανοί... ή δεν τηρήθηκε η επαγγελία και τότε κάποιος είναι υπόλογος· ή οι άγγελοι ή οι άνθρωποι»!

Στη συνέχεια ο Τερζάκης αναφερόμενος στο νόμο της αγάπης του Ιησού σαν πρωτοφανέρωτο στον κόσμο, και ότι προϋποτίθεται η αγάπη για να πραγματοποιηθεί η ειρήνη (ποιος θα διαφωνήσει;), καταλήγει σε πικρές διαπιστώσεις· ότι, παρόλο που λεγόμαστε χριστιανοί, με τη ζωή μας, με τα έργα μας «κηρύξαμε το λόγο του Γαλιλαίου ανεδαφικό κι ανεφάρμοστο, ουτοπικό κι αντιανθρώπινο»... Και αναφερόμενος στους κατ’ επίφαση χριστιανούς και δη τους ισχυρούς της γης των χριστιανικών κρατών που ενεργούν υποκριτικά παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις τους περί αφοπλισμού και ειρήνης, αναφωνεί, ίσως κάπως αγανακτισμένος: «Τουλάχιστον γιατί δεν αφήνουν ήσυχο τον Χριστιανισμό εκεί που κάθεται; Γιατί εννοούν να... τον μετατρέψουν σε μέσο για την επιδίωξή τους;... Γιατί λοιπόν δεν έχουμε το θάρρος να διακηρύξουμε πως είμαστε οπαδοί του Αντίχριστου»2.

Μήπως είναι ψέματα; Πόσα εγκλήματα έχουν γίνει στο όνομα του Χριστιανισμού και των άλλων βεβαίως, θρησκειών και μάλιστα αυτών που πιστεύουν και στον ίδιο Θεό! Αλλά κι ο χριστιανισμός; Η θρησκεία της αγάπης; της συγχώρεσης, της συγνώμης; «φες ατος», και «στις σέ ραπίσει ες τήν δεξιάν, στρέψον καί τήν ριστεράν», και «ς κα μεῖς φίεμεν παντ τ φείλοντι μν»!... (προσευχή – Λουκάς ι).

Οχι πλειστηριασμούς και περικοπές επιβαλλόμενους από τους χριστιανο-δανειστές ή οποιουσδήποτε σοσιαλ-τοκογλύφους Σάιλοκ, του Μαμωνά, του οιουδήποτε «κερατά», κατά την κοινή έκφραση (Μιας και οι δαίμονες απεικονίζονται με κέρατα).

Σωστά. Μόνον ειρήνη ΔΕΝ έχουμε. Δυσδοκία, δυσθυμία και κατάθλιψη μας έχει καταλάβει και καταβάλλει!

Αλλά δεν μπορώ να μη θαυμάσω και τον αντίλογο της δυσερμήνευτης ερμηνείας των «χαρισματικών»!

Εκείνο το «...πί γς ερήνη...» είναι ειρήνη μεταξύ Θεού και «πεπτωκότος νθρώπου»3, δια της ενανθρωπήσεως...

Η «ν νθρώποις εδοκία», δεν είναι η αγαθή θέληση, βούληση, καλή προαίρεση, καλλιέργεια του ανθρώπου, δια της επελθούσας ειρήνης, μέσω της προσδοκόμενης αγάπης που θα διδάξει ο ενανθρωπισμένος Θεός, αλλά... «Η κατά την “εδοκίαν” του Θεού, κατά τον πρώτον δηλαδή και ολόθυμον θέλημά Του, Σάρκωσις του Υιού του, [...] που συνάπτει το δημιούργημα με τον Δημιουργόν»4.

Μακάριος εγώ, ο πτωχός τω πνεύματι, και ο συχωρεμένος ο Τερζάκης και οι όμοιοί μας που δεν είχαμε καταλάβει, ούτε τον ιερό Αυγουστίνο, ούτε τον Αρχιεπίσκοπο Βαρθολομαίο.

Ένα ακόμη δεν μπόρεσα να καταλάβω: Γιατί οι «ερμηνευτικές εγκύκλιοι» είναι πιο δυσνόητες και δυσερμήνευτες από τους «ερμηνευόμενους» νόμους των αγίων βασικών αρχών. Αυτά δηλαδή που είπε ο Ιησούς Χριστούς, οι μαθητές του και οι ευαγγελιστές. Η διδασκαλία του Ιησού είναι απλή· πολύ απλή, αφού δεν δίδασκε από Πανεπιστημιακής έδρας, αλλά στον απλό και αμόρφωτο λαό, ίσα και σταράτα: «στω δ λόγος μν να ναί, καί ο ο· τ δ περισσν τούτων κ το πονηρο στιν» (Ματθαίος ε’, 37).

Εγώ λοιπόν καταλαβαίνω ότι οι άγγελοι, απ’ τον ενθουσιασμό τους, απ’ την επιθυμία τους θες, ευαγγελίστηκαν ειρήνη στη γη, τώρα που ενσαρκώθηκε ο γιος του Δημιουργού και Κυρίου, κατά την πίστη. Ειρήνη και αγαθή βούληση, «ευδοκία», για τους ανθρώπους. Ε, αποτύχαμε.

Θες το Βυζάντιο, θες το Βατικανό, ακόμα χειρότερα, και ο Λούθηρος, ο χριστιανισμός, δηλαδή πρωτίστως οι «ποιμένες» του, αλλά και το ποίμνιο – αγέλη λύκων συχνά – εξετράπη, παρεξέκλεινε και απέμεινε το κέλυφος δίχως ουσία. Το κέλυφος, το τυπικό δηλαδή και οι θεολογικές «ερμηνείες» και αφυδατώθηκε, αποσαρκώθηκε η διδασκαλία· η ουσία! Η αγάπη, η αλληλεγγύη, η ειρήνη, η δικαιοσύνη, το μέτρο, το αναγκαίο δηλαδή: «... καί λάμβανε καστος χρείαν εχεν»5. Ένας χριστιανισμός που και τα κόμματα τον καπηλεύονται, καταχρώμενα ακόμα και τ’ όνομά του, χριστιανοδημοκράτες κ.λπ. που δεν είναι ούτε το πρώτο συνθετικό, ούτε το δεύτερο...

Θέλετε να δείτε με ποιον ακόμη τρόπο αλλάζουν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων; Εκτός απ’ τις «ερμηνείες» έχουμε και τις... πυθίες: «ξεις φίξεις οκ ν τ πολέμ θνήξεις»...

Ανάλογα με το πού θα βάλεις το κόμμα, το σημείο στίξης, πεθαίνεις ή δεν πεθαίνεις· πας, έρχεσαι ή δεν έρχεσαι. Τί ανακάλυψαν λοιπόν στη σχετική υμνωδία των Χριστουγέννων;

Σύμφωνα με νεότερες καινοδιαθηκικές μελέτες, λέει2, μετά την ανακάλυψη των περίφημων χειρογράφων της νεκράς θάλασσας, που ρίχνουν έμμεσα φως, σε χριστιανικά κείμενα,... ανεδύθη ένα τελικό «ς» στο τέλος της «ευδοκία(ς)», το οποίο ως δια γραμματικής και πυθιακής μαγείας, μετατρέπει το νόημα της υμνωδίας! Δεν πρόκειται για ευαγγελιζόμενη ευδοκία, για το σύνολο της ανθρωπότητας, αλλά για ειρήνη που επέρχεται στο μέρος, στο κομμάτι, στο “κόμμα” εκείνο της ανθρωπότητας, των καλόγνωμων ανθρώπων! Στους ανθρώπους της ευδοκίας (ν νθρώποις εδοκίας). Ειρήνη στα «καλά» παιδιά! Αν και ούτε αυτό φαίνεται διαχρονικά. Τα άλλα παιδιά; Τα μη εύδοκα, μη καλόγνωμα;

Ασ’ τα να σκοτώνονται... και χριστουγεννιάτικα από αγάπη (όρα και Παλαιστίνη κατά τη “θεία” έμπνευση του Τραμπ).

Κι ο σκοτωμός δεν γίνεται μόνο με τις χατζάρες, τα μαχαίρια, τα καλάσνικοφ, τους πυραύλους... γίνεται κάθε μέρα με το χρήμα, με τις απολύσεις, με τις μειώσεις, με τις αυξήσεις εισφορών και φόρων...


    1. Αγγελος Τερζάκης: (1907-1979) Λογοτέχνης και δοκιμιογράφος.
    2. Δ. Τσινικόπουλος: Συγγραφέας, ερευνητής, δοκιμιογράφος κ.ά.
    3. Ιερός Αυγουστίνος
    4. Βαρθολομαίος ο Κωνσταντινουπόλεως – Οικουμενικός Πατριάρχης. Χριστουγεννιάτικο μήνυμα 2009.
    5. Πράξεις των Αποστόλων...

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 975 επισκέπτες και κανένα μέλος