Είσαι ελεύθερος να λες ΝΑΙ στις επιλογές τους: εθνοκτόνες, λιτοδίαιτης κοινωνικής πολιτικής, συσπειρωτικές των νεοφιλελεύθερων «αγορών»

 

Η Καταλονία επισφραγίζει με τον πλέον δραματικό τρόπο την «δημοκρατία του ΝΑΙ» που διαπερνά την ιδεολογία και κυρίως τη μεθοδολογική αντίληψη που διαπνέει τη γραφειοκρατική νομενκλατούρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Της Ε.Ε. του χρηματοπιστωτικού και μεγάλου εμποροβιομηχανικού Κεφαλαίου, επενδυμένου με Δημοκρατικό μανδύα, ψιμυθιασμένου με «ανθρώπινα δικαιώματα» και άλλα ωραία ιδανικά, επεξεργασμένα στα επιστημονικά εργαστήρια επικοινωνιακής ψυχολογίας, της Goldman Sacks.

Υπέρτατη διακηρυγμένη αξία της Ε.Ε. είναι η ελευθερία! Ποιος μπορεί να το αρνηθεί αυτό; Πρόσφατο χαρακτηριστικό και αναμφισβήτητο δικαίωμα η ελευθερία επιλογής… φύλου. Μπορεί η φύση, κατά λάθος, να σε έκανε π.χ. άνθρωπο με ανδρικά χαρακτηριστικά φύλλου, εσύ όμως είσαι ελεύθερος να επιλέξεις να είσαι γυναίκα! Η Ε.Ε. σου αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα. Ποιος το αμφισβητεί αυτό;

Είναι δικαίωμά σου να επιλέγεις να ψηφίζεις κεντροαριστερά ή κεντροδεξιά ή αμιγή δεξιά ή super δεξιά ή... ολίγο από «αριστερά». Είσαι ελεύθερος! Αρκεί... αρκεί να συμφωνείς με τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. και του «αγίου πνεύματος» άγριας λιτότητας χάρη της κερδοφορίας του κεφαλαίου και της ανταγωνιστικότητας. Είσαι ελεύθερος να λες ΝΑΙ στις επιλογές τους: εθνοκτόνες, λιτοδίαιτης κοινωνικής πολιτικής, συσπειρωτικές των νεοφιλελεύθερων «αγορών» κ.τ.τ.

Έχουμε φέρει δυο – τρία παραδείγματα στην πρόσφατη αρθρογραφία μας σχετικά με την ιόβια υπομονετική μεθοδικότητά τους, από τη δεκαετία ακόμη του ’50. Ότι απέρριψε το γαλλικό κοινοβούλιο τότε (ευτυχώς) το επαναφέρουν σήμερα!

Κοινή εξωτερική πολιτική της Ε.Ε., κοινή «άμυνα», κοινός υπερυπουργός οικονομικών!

Στο παρόν θα φρεσκάρω τη μνήμη μας – αν τα γνωρίσαμε και μας τα ‘δειξαν τα Μέσα Μαζικού Επηρεασμού – για κάποια ευρωπαϊκά δημοψηφίσματα και πως ανατράπηκαν. Υπομονή:

Οφείλουμε πρωτίστως να πούμε ότι ενώ όλα τα Συντάγματα των ευρωπαϊκών χωρών – μελών προβλέπουν το θεσμό των δημοψηφισμάτων, διαφορετικής βαρύτητας, τρόπου, αιτίων κ.λπ., η Ε.Ε. δεν έχει θεσμοθετήσει μια διαδικασία διεξαγωγής δημοψηφίσματος και πάνω σε ποια θέματα, που πρέπει ν’ ακολουθούν τα μέλη της, προκειμένου οι λαοί τους ν’ αποφασίζουν δημοκρατικά, και με ενισχυμένη πλειοψηφία θα πρόσθετα, αντικειμενικοποιημένα και νηφάλια για την προσχώρηση, παραμονή ή αποχώρηση κράτους, απ’ αυτήν την παρά φύσει και ανώριμη Ένωση, αλλά και για την επικύρωση νέων Συνθηκών ή ουσιωδών τροποποιήσεών τους.

Αλλά πώς να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, όταν ο ίδιος ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ δηλώνει για μια ακόμη φορά πάλι, μετά το ελληνικό δημοψήφισμα, ότι δεν είναι «οπαδός των δημοψηφισμάτων» προσθέτοντας ότι «οι ψηφοφόροι μπορούν εύκολα να παραπλανηθούν»1. Και δεν είναι ο μόνος βέβαια! Θυμηθείτε τον Ντάϊσενμπλουμ, αλλά και τη δική μας, τη Ντόρα Μπακογιάννη, που δήλωνε στο ελληνικό Κοινοβούλιο, κατά τη συζήτηση επικύρωσης της Συνθήκης της Λισαβόνας ότι «ο ελληνικός λαός δεν είναι ώριμος για να αποφασίζει για τόσο σοβαρά θέματα!» Είχε δίκιο· για να τους ψηφίζει όμως, είναι ώριμος!

Τα ευρωπαϊκά δημοψηφίσματα

Ας δούμε επί τροχάδην τα πλέον χαρακτηριστικά δημοψηφίσματα, που έγιναν από την πρώτη κιόλας διεύρυνση της ΕΟΚ, το 1972.

Η Δανία ψηφίζει το έτος αυτό με μεγάλη πλειοψηφία, 63,3%, υπέρ της εισδοχής της στην τότε Ε.Ο.Κ. και με τρανταχτή συμμετοχή 90,1%, αλλά η αυτόνομη Γροιλανδία ψηφίζει το 1979 την αποχώρησή της από την ΕΟΚ, αφού τη «γεύτηκε» για επτά χρόνια, με τη σύμφωνη γνώμη της μητροπολιτικής Δανίας! (Άλλη πολιτική κουλτούρα από τον Ιβηρικό, αυταρχικό Ραχόι, βλέπεις).

Από κοντά και η Βρετανία το 1975, αφού είχε «μπει» στην ΕΟΚ πριν τρία χρόνια υπερψηφίζει με 67% την παραμονή της στην ΕΟΚ· (ήταν ο «μήνας» του μέλιτος!) για ν’ αποφασίσει τελικά την αποχώρησή της το 2016, μετά 44 χρόνια! Με το περίφημο Brexit.

Ας παρακολουθήσουμε όμως κι άλλο τη Δανία, αξίζει: Οι Δανοί, το 1992, με δημοψήφισμα, απέρριψαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που είχε υπογράψει η κυβέρνησή τους, και 11 ακόμη χώρες, τότε, της Ε.Ε. Μη δεχόμενοι την κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνας, καθώς και τη μετάβαση σε ενιαίο νόμισμα. Η νομενκλατούρα της Ε.Ε. έδειξε υπομονή και πρόσκαιρη ενδοτικότητα (καλή μέθοδος, μέχρι την κατάλληλη στιγμή της ανατροπής). Οι Δανοί με «διαπραγματεύσεις» πέτυχαν να διασφαλίσουν δικαιώματα εξαίρεσης από ορισμένες επιλογές της Ε.Ε., μεταξύ των οποίων και το κοινό νόμισμα, και με νέο δημοψήφισμα ενέκριναν τη Συνθήκη με 57%.

Ξανά οι Δανοί με δημοψήφισμα, το 2015, - τότε που οι Έλληνες είπαν OXI και τους «έγραψαν» - ψήφισαν υπέρ της διατήρησης της εξαίρεσης της Δανίας σε θέματα «Δικαιοσύνης και Εσωτερικών υποθέσεων», αποκρούοντας την προσπάθεια της Ε.Ε., ν’ ανατρέψει την προηγούμενη ετυμηγορία του 1992. Απέτυχαν οι γραφειοκράτες, αλλά πέτυχαν το 57% να γίνει 53%. Θα το κάνουν «μειοψηφία», που θα πάει; Θα κουραστούν. Πάντως, των Δανών την ετυμηγορία τη σεβάστηκαν. Και το 2016 καταψήφισαν με 61% τη συμφωνία σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ε.Ε.

Πρωταθλητές των Δημοψηφισμάτων οι Ιρλανδοί, στο τέλος κάπου κάμπτονται, αλλά κάτι πετυχαίνουν, έστω πρόσκαιρα, γιατί οι Ευρωπαϊκή, σοβιετικού στυλ νομενκλατούρα έχει υπομονή και καραδοκεί για το timing, τη συγκυρία!

Η Ιρλανδία, λοιπόν, παρόλο που τη δεκαετία του ’90 είχε ευνοηθεί ιδιαίτερα οικονομικά από την Ε.Ε., το 2001 απέρριψε με 54% τη Συνθήκη της Νίκαιας, που ετοίμαζε το έδαφος για την ομαδική διεύρυνση και ενσωμάτωση χωρών της Ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης, του πρώην Ανατολικού μπλοκ. Μεταξύ των επιχειρημάτων ήταν κίνδυνος απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και εμπλοκής σε πολέμους. Είχαν πρόσφατο το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας.

Μόλις όμως εξασφάλισε δικαιώματα εξαίρεσης από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ε.Ε. (προσωρινά, λέω εγώ) το 2002 υπερψήφισε τη Συνθήκη.

Το 2008, η Ιρλανδία καταψηφίζει τη Συνθήκη της Λισαβόνας (Ευρωσύνταγμα) με 53,2%, αλλά την υπερψηφίζει το 2009, με 67,1%, αφού βεβαίως της έγιναν κάποιες παραχωρήσεις!

Δεν είναι «άταχτα» παιδιά οι Δανοί και οι Ιρλανδοί· απλά είναι πιο δημοκρατικές χώρες. Οι πολίτες αποφασίζουν και οι αποφάσεις τους γίνονται σεβαστές. Εξ άλλου, όπως είπαμε, ενίοτε μεταστρέφονται οι γνώμες τους, αφού έχουν αποκομίσει κάποια σημαντικά οφέλη!

Δεν είναι εξ άλλου οι μοναδικοί. Οι Ελβετοί που η χώρα τους δεν είναι μέλος της Ε.Ε., απέρριψαν δυο φορές, με δημοψηφίσματα, την εισδοχή τους στην Ε.Ε.

Το 1997 με 74,1% και το 2001 ενισχυμένα, με 76,85%! (να θυμηθούμε ότι το Σύνταγμά τους το κατάρτισε ο Ι. Καποδίστριας). Το 2003, η Σουηδία καταψηφίζει την ένταξή της στην ΟΝΕ και στο ευρώ με 53,2% και συμμετοχή 81%.

Το πιο τρανταχτό όμως παράδειγμα ανατροπής της λαϊκής βούλησης και νομικίστικης εξαπάτησης των λαών είναι η καταψήφιση του λεγόμενου ευρωσυντάγματος το 2005. Η Γαλλία και η Ολλανδία καταψηφίζουν με δημοψηφίσματα το Ευρωσύνταγμα με 54,9% και 61,5% αντίστοιχα και η διαδικασία του ευρωσυντάγματος ακυρώνεται!

Ακυρώνεται, επειδή δυο ιδρυτικές χώρες είπαν “όχι” δημοκρατικότατα; Κάνετε λάθος. Με κάτι μικροτροποποιήσεις περισσότερο φραστικές, μπαίνει από το παράθυρο, για να παρακαμφθούν τα Συντάγματα των «ώριμων» λαών και περνάει ως σύμφωνο της Λισαβόνας!

Και μετά σου λένε pacta sunt servanta (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται) βεβαίως! Αλλά όχι οι απάτες, η ωμή βία και οι εκβιασμοί.

Αυτή είναι η Ευρώπη της νομενκλατούρας των 60.000 υπαλλήλων, ευρωβουλευτών, επιτρόπων κ.λπ., κλπ., που «ερωτευτήκατε». Αυτή είναι η «Ευρώπη», που όταν δεν τους βγαίνουν τα παραπάνω (απάτες, εκβιασμοί, εξαγορές) υπάρχουν και οι ωμοί βιαστές της λαϊκής βούλησης, όπως οι Ραχόι.

Όσον αφορά εμάς, ευτυχώς που οι «ηγέτες» μας θεωρούν ότι είμαστε «ανώριμοι» και δεν αποφασίσαμε να κάνουμε το κέφι τους με δημοψήφισμα, γιατί τότε η Ε.Ε., η ΟΝΕ, το Μάαστριχτ, η Λισαβόνα, το ευρώ θα είχε πρωτογενή ισχύ που δεν την έχει τώρα. Ίσως ο λαός βρει, κάποια στιγμή, τους ηγέτες τής «εξόδου από την Αίγυπτο»!


  1. Frankfurter Allgemeine Zeitung 22/6/2016

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 1941 επισκέπτες και κανένα μέλος