Κυριακoύ – Ψωμιάδης - Πρελορέντζου
γράφει ο: Κώστας Βενετσάνος

 

Ο θάνατος ενός ανθρώπου δεν είναι ευχάριστο γεγονός ακόμη κι αν είναι εχθρός σου (ε άνθρωπος ε).

Αν ασχολούμαι στο παρόν σημείωμα με τον παράλληλο θάνατο τριών, άσχετων μεταξύ τους, ανθρώπων, αντί με τους παράλληλους βίους τους, όπως έκανε ο Πλούταρχος, το κάνω αφενός γιατί δεν γνωρίζω επακριβώς τη ζωή τους και αφετέρου γιατί ενδιαφέρει κοινωνικά ο ταυτόχρονος σχεδόν θάνατός τους και από την ίδια αιτία!

Ο θάνατος πλέον θεωρείται ως διαδικασία βιο-γεωχημικού κύκλου. Κι όταν ασχολούμαστε με το θάνατο, αξία έχει να το κάνουμε, για να φιλοσοφούμε για τη ζωή. Πραγματική δε αξία αποκτά η φιλοσοφική σκέψη όταν προσπαθούμε να την μετουσιώσουμε σε πράξη.

Προσωπικά θαυμάζω το θάνατο για την ισότητα – την απόλυτη ισότητα αντιμετώπισης των έμβιων όντων και μάλιστα των ανθρώπων, διαχρονικά! Όταν κλείνεις τον βιολογικό σου κύκλο, δεν παίρνεις ΤΙΠΟΤΑ μαζί σου από όσα ματαίως και συχνά αδίκως, συσσώρευες εν ζωή! Τ’ ακούω συχνά στις κηδείες, «ματαιότης, ματαιοτήτων...» και μόλις φύγουμε απ’ το νεκροταφείο, τα ξεχνάμε.

Λοιπόν, ας επανέλθουμε στους τρεις παράλληλους νεκρούς μας:

Ο Μίνωας Κυριακού, απεβίωσε την περασμένη Κυριακή 2 Ιουλίου (με τον καύσωνα), σε ηλικία 75 χρονών, από καρδιοαναπνευστική ανακοπή, στο εξοχικό του, κι ενώ του παρασχέθηκαν, αμέσως, οι πρώτες βοήθειες ανάνηψης από τον προσωπικό του ιατρό, και στη συνέχεια στο ελικόπτερό του, κατά τη διακομιδή του, στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, δεν κατέστη δυνατή η ανάνηψη των ζωτικών του λειτουργιών και κατόπιν τούτου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Ήταν γόνος εφοπλιστικής οικογένειας, ιδιότητα την οποία διατήρησε και επεξέτεινε στον κύκλο των μέσων επιρροής της κοινής γνώμης, και όχι μόνον, (ΑΝΤ1 κ.λπ.).

Ο δεύτερος γάμος του ήταν με μια ηθοποιό κατά πολύ νεώτερή του, η οποία κυρίως μέσω του ΑΝΤ1 ανεδείχθη σε συγγραφέα με τον πρωταγωνιστή της «Μάικ ο Φασολάκης» και η οποία, καθώς λέγεται κληρονομεί 1,5 δις, μιας και δεν πρόλαβε «να βγει το διαζύγιο»!

Ο Μίνωας λοιπόν, πέρασε καλά τη ζωή του, ανέδειξε και πολλούς «αστέρες», που θρηνούν την απώλειά του, προίκισε γυναίκες και απογόνους, αλλά δεν κατάφερε ν’ αποφύγει το αναπόφευκτο και μάλιστα πρόωρα, είναι αλήθεια.

Πάμε στον δεύτερο, στον Παύλο Ψωμιάδη: Απεβίωσε την επομένη το πρωί της Δευτέρας 3 Ιουλίου, στις φυλακές Κορυδαλλού, από ανακοπή καρδιάς κι αυτός, σε ηλικία 78 ετών. Φυλακισμένος από το 2010 σε 22 χρόνια κάθειρξη για εξαπάτηση 37.000(!) Ελλήνων πολιτών, από τους οποίους είχε «φάει» κάπου 250 εκατομμύρια ευρώ σε ασφαλιστήρια συμβόλαια, στη γνωστή υπόθεση της Ασφαλιστικής εταιρείας «Ασπίς Πρόνοια». Η «πρόνοια» ήταν για τον Ψωμιάδη, ο οποίος όμως δεν προνόησε για μια έντιμη και ήρεμη ζωή, όπως και πολλοί άλλοι.

Κι έρχομαι στην «φουκαριάρα» την Ντανιέλα Πρελορέντζου. “Ποια είναι αυτή”, θα πειτε. Είναι από τους αποκαλούμενους, όλως απερίσκεπτα, “ανώνυμους” ή “κυρία Ντανιέλα”, ή “εξηντάχρονη”...

Η Ντανιέλα Πρελορέντζου, στην οποία με ιδιαίτερο σεβασμό αναφέρομαι, απεβίωσε την Παρασκευή προς Σάββατο 1η Ιουλίου, από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 62 χρόνων, εν ώρα υπηρεσίας, εργαζόμενη ως εργάτρια καθαριότητας στο Δήμο Ζωγράφου, δεύτερη βάρδια εντός 24ώρου. Ήταν μητέρα τεσσάρων παιδιών (το ένα ΑμεΑ). Έκλεισε βίαια, πολύ πρόωρα, και αναπάντεχα τον βιολογικό της κύκλο. Ενα βιολογικό κύκλο, έντονα αγωνιστικό για έντιμη επιβίωση. Δεν άντεξε!

«Της είχα πει να μην πάει (πάλι) στη δουλειά, αλλά εκείνη δεν με άκουσε», είπε ο γιος της. Ένιωσε αδιαθεσία πριν ανέβει στο απορριμματοφόρο και λιποθύμησε. Τις πρώτες βοήθειες προσπάθησαν να τις δώσουν οι συνάδελφοί της, μιας και δεν υπήρχε, βεβαίως, όχι «προσωπικός ιατρός», αλλά ούτε δημοτικός ιατρός! Τα κανάλια δεν «έκλαψαν» ιδιαίτερα, αλλά δεν πειράζει. Δεν άφησε δις ευρώ περιουσία, ούτε εκατομμύρια ή χιλιάδες έστω. Πιθανότατα να άφησε κάποια μικροχρέη...

Αυτή είναι η κοινωνία μας! Του «καλού» της «καλής» οικογένειας, απόγονος του Υδραίου Δημ. Βούλγαρη που διετέλεσε οκτώ φορές Πρωθυπουργός, του Αλεξ. Κορυζή επίσης Πρωθυπουργού, μετά τον Μεταξά, ο οποίος αυτοκτόνησε...

Του κακού «εκσυγχρονισμένου» νεοέλληνα που πατάει επί «κορόιδων» - πτωμάτων, για το «όνειρο»...

Και του αγωνιζόμενου λαού που του κόβουν πρόωρα το νήμα της ζωής είτε με τις συνθήκες εργασίας είτε με τη στέρηση της εργασίας, είτε με τα «μέτρα», τα ξεσπιτώματα, τη στέρηση του δικαιώματος δημιουργίας οικογένειας και αναπαραγωγής, λόγω ανασφάλειας...

Θέλω να βρίσω, – σέβομαι τους αναγνώστες μου – αλλά και τα κοράκια πεθαίνουν.

Ας το διδαχθούν: για το Θάνατο, δεν υπήρχε βωμός στην αρχαιότητα. Γιατί αυτός δεν δεχόταν θυσίες και δώρα. Δεν λαδωνόταν! Ήταν και είναι ΙΣΟΣ προς όλους. Δεν χαρίζεται σε κανέναν.

Για το θάνατο θα ξαναγράψω... αν προλάβω!

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 1680 επισκέπτες και κανένα μέλος