H Ενωμένη Ευρώπη (Ε.Ε.) ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ με ευρωπαϊκό στρατό!
Γράφει ο: Κώστας Βενετσάνος

 

Μία Κυβέρνηση
Ένα δημόσιο Ταμείο
Ενιαία εξωτερική πολιτική
Ευρωπαϊκός Στρατός
Εκχώρηση Κυριαρχίας,
 Αποφάσεις κατά πλειοψηφία!
 

Αυτά τα ξέρετε; Σας τα ‘χουν πει; Τα έχετε ψηφίσει;

Όποιος αυτά οραματίζεται, έστω τα δέχεται, όποιος τα υπηρετεί ας το ξανασκεφθεί.

Η ΕΕ. Ξεκίνησε ήπια: Ευρωπαϊκή Ενωση άνθρακα και χάλυβα, το 1950. Τίποτα το πονηρό. Κάποιες ευρωπαϊκές χώρες αποφάσισαν να συνεργαστούν σ’ αυτούς τους βασικούς τομείς ενέργειας και σημαντικής πρώτης ύλης ιδιαίτερα για τη βαριά βιομηχανία.

Ακολούθησε σύντομα, το 1957 η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) ή Κοινή Αγορά, με τη συνθήκη της Ρώμης. Ταυτόχρονα υπογράφεται και η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ). Είχαν προηγηθεί δύο αποτυχίες: Η Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα, για τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Στρατού, που απορρίφθηκε από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση, το 1954.

Ήταν η πρώτη προσπάθεια, κυρίως της Γερμανίας, να επιστρέψει στρατιωτικά «από το παράθυρο». Ήτανε, βλέπεις νωπές ακόμα οι γερμανικές θηριωδίες και κάποιοι θυμούνταν. Αυτό είχε σαν συνέπεια ν’ αποτύχει και η προσπάθεια για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας που αποσκοπούσε στη δημιουργία Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας! Αυτό επιδιώκεται πάλι, τώρα.

Το εγχείρημα παλιό, 62 χρόνων πια, αλλά δεν το έβαλαν κάτω. Πιο μεθοδευμένα, πιο προσεκτικά, καραδοκώντας για ευκαιρίες και με κατάλληλη επικοινωνιακή επεξεργασία, ιδιαίτερα μετά και την επανένωση των Γερμανιών, το 1990.

Ετσι, το 1992 υπογράφεται η Συνθήκη του Μάαστριχτ, για την Ευρωπαϊκή Ενωση πλέον, και θεωρείται η σημαντικότερη μετά τη Συνθήκη της Ρώμης. Η συνθήκη αυτή, μ’ όλο το εύρος των «ενώσεων» - δεσμεύσεων σε οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό κ.λπ. επίπεδο, διατήρησε το «ισότιμον» των συμμετεχόντων και συμβαλλομένων κρατών.

Εδώ είναι η απάτη: στο «λάου, λάου» και στην υπομονετική επαναφορά, όταν αποτυγχάνουν. Εδώ «χθες» ακόμη σκέφτονταν πως θα ξανακάνουν δημοψήφισμα στην Αγγλία για το Brexit.

Θα είμαι ξεκάθαρος, απόλυτα ειλικρινής και σκληρός. Έχω θυμώσει, έχω εξοργιστεί, έχω αγανακτήσει με την παθητικότητα, την ενδοτικότητα, τη μοιρολατρία και τη δουλοπρέπεια μεγάλης μερίδας των πολιτών και των πολιτικών, στις αξιώσεις των ύπουλων κατακτητών Φράγκων και φραγκο-δανειστών -δυναστών, ώστε ν’ αποφεύγω τη διπλωματική φινετσάτη και αμφίσημη γλώσσα, ακριβώς επειδή είναι αμφίσημη – διφορούμενη ή μπορεί να εκληφθεί ως τέτοια.

Οι πραγματικές προθέσεις, οι «δευτερεύουσες» αλλά κεφαλαιώδεις συμφωνίες και οι αποφάσεις, οι “οδηγίες” και οι “οδικοί χάρτες”, αν δεν αποκρύπτονται, δεν αγνοούνται, δεν επικαλύπτονται με “ειδήσεις” αντιπερισπασμού και ελάσσονος σημασίας αναφορές, αφήνονται να περάσουν οι πραγματικές προθέσεις “απαρατήρητα” είτε ως δεδομένα, αυτονόητα, γενικής παραδοχής, είτε άνευ σημασίας, μέχρι να τα βρεις μπροστά σου, την κατάλληλη στιγμή (παραπλανητική εξαπάτηση).

Εγώ πάντως, ως καλοπροαίρετος μέσος άνθρωπος, μέχρι τη φούσκα του Χρηματιστηρίου, μέχρι την οικονομική κρίση του 2007-2008 και κυρίως την ελληνική κρίση χρέους και αξιών του 2010 κι εντεύθεν [και μέχρι (;) το 2060], ελάχιστα οσφραινόμουν.

Απεναντίας, όπως οι περισσότεροι, πιστεύαμε όσα έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που κι αυτός είχε την αυταπάτη να τα πιστεύει! Και το διατυμπάνιζε σε κάθε ευκαιρία...

Ήταν πεπεισμένος ότι η ένταξή μας στην Ε.Ο.Κ. θα εξασφάλιζε την εθνική ανεξαρτησία, τη σταθερότητα των δημοκρατικών θεσμών και «την ανύψωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων»1.

«Η ένταξη της χώρας μας στην Ενωμένη Ευρώπη, έλεγε, θα την απαλλάξει από οποιεσδήποτε εξαρτήσεις, γιατί θα την καταστήσει ισότιμη* με τις μεγάλες εθρωπαϊκές χώρες, δεδομένου ότι θα έχει ισοδύναμη μ’ αυτές ψήφο...»!1

* Η υπογράμμιση δική μας. Αυτό προφανώς το έλεγε για να το ενισχύσει και να ενισχύσει επίσης τη θέση του υπέρ της ένταξης. Και το ισχυρίζομαι αυτό, γιατί ένας έμπειρος πολιτικός, όπως ήταν ο Κ. Καραμανλής, δεν θα αυταπατάτο πιστεύοντας τη φαινομενική ισοτιμία όταν γνώριζε και εξ ιδίας ...παθήσεως πόσο επιδρούν στις τυπικές ισοτιμίες, η ισχύς κάθε χώρας, ο συσχετισμός συμφερόντων, οι πολλαπλές αλληλεπιδράσεις αδυναμιών και επιδιώξεων, οι πιέσεις και, γιατί όχι, η εξαγορά ανταλλαγμάτων! Μην πάει ο νους σας στο πολύ ευτελές της προσωπικής εξαγοράς – χωρίς ν’ αποκλείεται κι αυτό. Εδώ, λοιπόν, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έκανε “παιχνίδι” και εν μέρει είχε και δίκιο με την έννοια της τυπικής ψήφου ή της αρνησικυρίας (veto). Στα υπόλοιπα πάντως αυταπατάτο!

Η “εθνική κυριαρχία”, εντός Ε.Ε., οι δημοκρατική θεσμοί, η οικονομική ευημερία για όλους τους λαούς, είναι πλέον ένα τραγικό ανέκδοτο. Είναι black Humor! Πρώτη ίσως δημόσια αποκάλυψη και παραδοχή έγινε από την Πρόεδρο της Βουλής, τότε, Αννα Ψαρούδα – Μπενάκη (8.2.2005), προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια!

Α.Ψαρούδα.Μ. (πολιτειακός παράγων προς έτερον πολιτειακό παράγοντα, που τ’ άκουγε αδιάφορα, λες κι άκουγε τα ...κάλαντα).

«...Η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση θα προωθηθεί, με την ψήφιση ενδεχομένως και της συνταγματικής συνθήκης, (δεν τους έκατσε), τα εθνικά σύνορα κι ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν, χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη.

Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές (διπλωματική διατύπωση), καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά ίσως και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες(!) μορφές διακυβέρνησης».

Τα είπε από χειρογράφου, άρα δεν της ξέφυγαν, ούτε τα προφήτευσε ως Κασσάνδρα, ενώπιον “μαρτύρων” (Σούρλας και Πετσάλνικος)! Η αντίδραση απάντων των παρευρισκομένων ήταν από ανύπαρκτη έως ηλιθίως μειδιώσα (Πετσάλνικος). Ο ένας κοίταζε το ταβάνι κι ο άλλος το δάπεδο.

Ξαναδιαβάστε, παρακαλώ, την τονισμένη προσφώνηση της Αννας Ψαρούδα-Μπενάκη και συλλογιστείτε, Ελεύθερα!

Η Μπενάκη μ’ αυτή την αποκαλυπτική προσφώνηση διέγραψε τις αυταπάτες του Καραμανλή περί Ενωμένης Ευρώπης, και των αρχών της για δημοκρατικούς θεσμούς, για ανθρώπινα δικαιώματα που “ίσως και να παραβιάζονται”, για την αυταπάτη του Καραμανλή περί “ισοτιμίας” και “εθνικής κυριαρχίας”, που “θα περιοριστεί”, όπως και τα σύνορα, χάριν της... Ειρήνης(!) «χάριν της ευημερίας και της ασφάλειας»!

Την ειρήνη τη βιώνουμε με τους πολέμους τριγύρω μας και τους πρόσφυγες εντός μας, όπως και την “ευημερία”, που μοιάζει με προκλητική ειρωνεία, καθώς και την “ασφάλεια” με τις καθημερινές τρομοκρατικές δράσεις, ενός ασύμμετρου πολέμου και την έκρηξη της εγκληματικότητας, των διαρρήξεων, των ληστειών, των κλοπών, των αυτοκτονιών των αρπαγών των σπιτιών με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, με τη μάστιγα των ναρκωτικών και τον ξεριζωμό της μετανάστευσης. Με την υπογεννητικότητα...

Κι αυτά είναι μόνο όσα “προφητεύθηκαν” και εφαρμόζονται, μαζί με το τσαλαπάτημα της αξιοπρέπειας!

Ακολουθούν όμως κι άλλα που τα παρουσιάζουμε εμείς, με τη βοήθεια του Γκι Φερχόφσταντ. Ποιος είναι αυτός; Πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου, νυν αρχηγός του τρίτου κόμματος στην Ευρωβουλή, (μετά τους “χριστιανο-δημοκράτες” του Λαϊκού κόμματος και τους Σοσιαλιστές), του συνασπισμού “φιλελευθέρων” και Δημοκρατών! Δεν είναι λοιπόν, “όποιος κι όποιος”.

Το «όραμα» της Ε.Ε.

Το όραμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης ή του Ευρωπαϊκού Ομοσπονδιακού Κράτους (ΕΔΚ) δεν είναι το ιδανικό ενός οραματιστή· είναι η δρομολογημένη επιδίωξη του νεο-φιλελευθερισμού για μίαν άνευρη ανομοιογενή και ομογενοποιημένη «κοινωνία» - ένα κοπάδι προβάτων, που το μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους θα είναι ο τσοπάνης και τα μαντρόσκυλα της “Εταιρείας”, δηλαδή οι εταίροι και οι εταίρες στο νέο καθεστώς της εταιρειοκρατίας!

Αυτά είχαν “οραματιστεί”, ο Καρλομάγνος, ο Ναπολέων, ο Χίτλερ2!

Ας παραθέσω ένα απάνθισμα μόνον, του αποκαλυπτικού Γκι Φερχόφσταντ (G.V.) που επιβεβαιώνουν όσα γράφω ως υπότιτλο: «Ίσως μια από τις πιο παρεξηγημένες ή τουλάχιστον αμφιλεγόμενες έννοιες στην πολιτική φιλολογία να είναι ο Φεντεραλισμός»,3 λέει ο G.V., ακριβώς επειδή είναι φεντεραλιστής. Τί είναι αυτό; Είναι η πολιτική θεωρία της Ομοσπονδιακής διακυβέρνησης, όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Αυστρία, το Βέλγιο. Τι σημαίνει αυτό;

Τα ομόσπονδα κράτη μετατρέπονται σε πολιτείες (ΗΠΑ) ή κρατίδια (Γερμανία). Τα κρατίδια είναι μικρά και μεγάλα, έτσι που η Γαλλία, η Ιταλία, η Ελλάδα θα είναι κρατίδια της Ε.Ε., αλλά ως γνωστόν, τα μεγάλα ψάρια τρώνε τα μικρά κ.λπ. Υπάρχει μια κεντρική κυβέρνηση, ένας κεντρικός προϋπολογισμός, κεντρική διακυβέρνηση, εξωτερική πολιτική ενιαία, καθώς και άμυνα, βεβαίως. Και ασφαλώς ομοσπονδιακή Αστυνομία (FBI), όπου όταν εμφανίζεται, η τοπική κάνει μόκο! Και τι θα κάνουν οι ομοσπονδιακές κυβερνήσεις, τα Ομοσπονδιακά Κοινοβούλια κλπ.; απλώς θ’ αυξάνουν τις δαπάνες.

Γι’ αυτό θα βάζουν τοπικούς φόρους. Μα θ’ αποφασίζουν “ελεύθερα” και για το εκπαιδευτικό σύστημα! Ποιός το είπε; Να λένε στα γαλλικά σχολεία ότι πολέμησαν και νίκησαν τους Γερμανούς στον Α και Β Παγκόσμιο Πόλεμο, και στα Γερμανικά σχολεία ότι ξέσκισαν τους Γάλλους, στο Γαλλο-Γερμανικό πόλεμο του 1870-71! Άντε να πεις πως πετάξαμε τους Ιταλούς στη θάλασσα στην Αλβανία!... (τους απωθήσαμε...)

Γι’ αυτό μας έχουν βάλει “τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι”, γιατί πρέπει να συνηθίζουμε κι αυτοί να βλέπουν τις αντιδράσεις, ώστε να είναι προετοιμασμένοι, πρώτα σε μικροκλίμακα με τους δύσκολους και «ατίθασους» Έλληνες και μετά με τους Ιταλούς, Γάλλους κ.λπ.

«Η ειρήνη και η ασφάλεια μπορούν να επιβληθούν μόνο από μία αξιόπιστη αμυντική δύναμη», λέει ο G.V. και ξεκαθαρίζει ότι εννοεί και τις «επιχειρήσεις ταχείας επεμβάσεως», όπως στη Λιβύη, τη Σομαλία, την Ουκρανία, τη Συρία, γιατί η Ε.Ε. πρέπει «να επιδείξει ηγετικό ρόλο διεθνώς!»

Αυτοί είναι: Αποικιοκράτες και μην αυταπατώμεθα!


  1. Ίδρυμα Κ. Καραμανλής: Αρχείο ΓΕΓΟΝΟΤΑ και ΚΕΙΜΕΝΑ τόμος 10ος «Η μάχη της Ευρώπης», σελ. 182-183 και αλλαχού.
  2. Mark Mazower (Σύγχρονος Αμερικανός ιστορικός): «Σκοτεινή Ήπειρος», τόμ. 1, σελ. 14.
  3. Guy Verhofstadt: «Η ασθένεια της Ευρώπης», κεφ. 17, 18, 19.

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 2327 επισκέπτες και κανένα μέλος