Δεν δικαιούται, ιδιαίτερα ο πολιτικός, να μη σέβεται τα ιστορικά γεγονότα και την ιδεολογία του αντιπάλου του

 

Ο Πρωθυπουργός της χώρας πήγε στην Κούβα ν’ αποτίσει φόρο τιμής, μ’ έναν ύστατο αποχαιρετισμό, σ’ ένα μεγάλο σύμβολο της επανάστασης και της αντίστασης ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Στον commandante Φιντέλ Κάστρο!

Σ’ έναν ηγέτη που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην υδρόγειο, για πάνω από μισό αιώνα.

Σ’ έναν ηγέτη που πέρασε στην ιστορία ως σύμβολο της αντίστασης των καταπιεσμένων· «που ενέπνευσε πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές στη Λατινική Αμερική» και όχι μόνο. Ο Φ. Κάστρο και ο Κουβανικός λαός που τον λάτρεψε – είτε μας αρέσει, είτε όχι είναι «ένα παγκόσμιο σύμβολο αγώνα και αντίστασης, που με το παράδειγμά του ενέπνευσε τους αγώνες των λαών σε ολόκληρο τον κόσμο», όπως είπε στον επικήδειο που εκφώνησε ο Αλέξης Τσίπρας στην «πλατεία της επανάστασης,, στην Αβάνα.

Μακάρι να μπορούσε να εμπνεύσει και την ελληνική κυβέρνηση! Ο λαός μας έχει δώσει δείγματα και παραδείγματα, με τελευταίο, το προδομένο δημοψήφισμα του 2015.

Κάθε άνθρωπος, κάθε πολιτικός, κάθε δημοσιογράφος έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει. Κι ανάλογα με τις γνώσεις του και τις ικανότητες ανεπηρέαστης κρίσης, που διαθέτει, να καταλήγει στα συμπεράσματά του· θετικά ή αρνητικά.

Δεν δικαιούται όμως, ιδιαίτερα ο πολιτικός, να μη σέβεται τα ιστορικά γεγονότα και την ιδεολογία του αντιπάλου του, σε τέτοιες ιερές στιγμές, όταν μάλιστα ένας λαός σύσσωμος και όχι στρατευμένος, όπως ομολογήθηκε γενικά, αποχαιρετά και τιμά τον ηγέτη του.

Έναν ηγέτη που δεν ξεσήκωσε τους συναγωνιστές του από ταξική ανάγκη – γιατί ήταν γόνος ευκατάστατης οικογένειας – αλλά από αίσθημα δικαίου και πατριωτικής συνείδησης.

“Patria o muerte” (Πατρίδα ή θάνατος) ήταν το λάβαρο της επανάστασης το 1959, ενάντια στον στυγνό δικτάτορα Μπατίστα, συνεργάτης της Μαφίας και της αμερικανικής κυβέρνησης, της CIA και του μεγάλου κεφαλαίου. Ξεπούλησε την Κούβα, τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές και την είχε μετατρέψει σ’ έναν παράδεισο του τζόγου, με τα ξενοδοχεία – καζίνο, σ’ ένα πάρτυ πορνείας και ναρκωτικών (μαριχουάνας και κόκας) κ.λπ., απ’ όπου αντλούσε προμήθειες 10 – 30%.

Κι όταν δεν υπάρχει ο στοιχειώδης σεβασμός της σιωπής σ’ έναν εκλιπόντα ηγέτη και, κυρίως, σ’ έναν λαό που τον ακολούθησε και τον λατρεύει, ε, αυτό είναι ύβρις! Είναι έλλειψη πολιτικού πολιτισμού. Ακόμη χειρότερα, είναι πολιτικός χουλιγκανισμός!

Αυτό, δυστυχώς, διαπιστώσαμε στα τηλεοπτικά «παράθυρα» που βγαίνουν οι «εκπρόσωποι», σαν κουτσομπόλες να διαγωνιστούν με ποιον «ευρηματικό» τρόπο και ύφος θα «στολίσει» η μία την άλλη με τα ηχηρότερα κοσμητικά επίθετα. Το κακό επεκτάθηκε και στην ασυδοσία των Μ.Κ.Δ. (Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης).

... «Γνώστες», από τρίτο χέρι, των κουβανικών πραγμάτων, απεφάνθησαν: Δικτάτορας! (ο Κάστρο) «Μόνος αυτός, (ο Τσίπρας) απ’ όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες ... πήγε στην Κούβα μαζί με τον Ντανιέλ Ορτέγκα, τον Εβο Μοράλες, τον Ραφ. Κορέα...».

Μ’ όλη δηλαδή την πλέμπα, αυτός ο Ευρωπαίος!... Ενώ ο Σόιμπλε, ο Νταϊσεμπλουμ... τί «κύριοι»! Ευρωπαίοι παιδί μου! Να δεις που, αυτοί οι δεξιοί που λένε αυτά, θα ξαναβγάλουνε τον Τσίπρα. Από απέχθεια προς τη μισαλλοδοξία!

Ας σοβαρευτούμε όμως, επισκεπτόμενοι πάλι τις λέξεις: Τί σημαίνει δικτάτωρ(ας), τί είναι δημοκρατία;

Μια απάντηση έδωσε ο Υφυπουργός Παιδείας, ο γνωστός μας Ζουράρις, που αν μη τι άλλο, οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι γνωρίζει άριστα την ελληνική γλώσσα!

«Το να λες τον Φιντέλ δικτάτορα, σημαίνει ότι δεν έχεις επιστημονική ανάλυση για το τι σημαίνει δημοκρατία και να είσαι επικεφαλής ενός αμεσοδημοκρατικού συστήματος. Άλλο το σύστημα στην Κούβα, γι αυτό και είχε να κάνει 60 χρόνια εκλογές (όπως τις ξέρουμε εμείς)... Δεν είναι αυτές που νομίζετε εσείς οι εκλογές. Εκλογές (στην Κούβα) γίνονται κάθε μέρα, στους τόπους δουλειάς, στις ευρύτατες λαϊκές συσπειρώσεις... (...) οι φυλακισμένοι στην Κούβα ήταν ελάχιστοι». Και συνέχισε, «Μέσα στην Κούβα υπάρχει το Γκουαντάναμο, το σύγχρονο Άουσβιτς των ΗΠΑ». Δεν άκουσα τους «δημοκράτες» που ωρύονται για τον «δικτάτορα» Κάστρο, να βγάζουν άχνα για το Γκουαντάναμο, που να το πούμε «εν παρόδω», ο αποχωρών Αμερικανός Πρόεδρος δήλωσε ότι οκτώ χρόνια «δεν πρόλαβε να το κλείσει».

Κι έδωσε ο Ζουράρις πρακτικά τον ορισμό του δικτάτορα:

«Ο άνθρωπος ο οποίος ασκεί ολιγαρχική, τυραννική εξουσία εις βάρος των πολλών, ο οποίος δέχεται την ανισοκατανομή ισχύος και πλούτου επ’ ωφελεία του και επ’ ωφελεία της παρέας του, εις βάρος των πολλών, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται ούτε για το ΙΚΑ, ούτε για τη δημόσια υγεία, ούτε για τη μόρφωση του λαού, αυτός είναι δικτάτορας. Ο Κάστρο όμως ήταν ακριβώς όλα τα αντίθετα», παρατήρησε ακόμη ο Κ. Ζουράρις1.

Αλλά, φαίνεται, ότι πρέπει να εντρυφύσουμε λίγο περισσότερο στον ορισμό, γιατί και τον Ι. Καποδίστρια τον έχουν χαρακτηρίσει δικτάτορα!

Ο όρος και η χρήση του έγινε πρώτα από τους Ρωμαίους (dictator) και προέρχεται από το ρήμα dicto (λέγω, δίνω εντολή, διατάζω) δικτάτωρ, εκείνος του οποίου ο λόγος, η εντολή επέχει θέση νόμου. Ο Μωυσής για παράδειγμα, ήταν “δικτάτωρ”, ελέω Θεού. Στη Ρώμη, σε κρίσιμες περιστάσεις, αναλάμβανε την απόλυτη εξουσία (δικτατορία), πλην των Δημάρχων. Η ανάδειξή του γινόταν από τη Σύγκλητο, για ορισμένο χρονικό διάστημα, -έξι το πολύ μήνες- προκειμένου να φέρει εις πέρας την αποστολή του2. Το αξίωμα λοιπόν του δικτάτορα ήταν τιμητικό, μέχρι τα μεταγενέστερα χρόνια, όπου σφετεριστές της εξουσίας στην πράξη, μετέτρεψαν το εννοιολογικό περιεχόμενο, ώστε το αξίωμα ταυτίστηκε με παρεκτροπή από τη συνταγματική νομιμότητα και τη βίαιη και αυθαίρετη κατάληψη της εξουσίας, για ίδιον όφελος ή εξυπηρέτησης αλλοτρίων, συνήθως εξωγενών συμφερόντων.

Σε τελική ανάλυση έχει δίκηο ο Ζουράρις. Σε μια επανάσταση, η εξουσία δεν καταλαμβάνεται “συνταγματικά”. Έχει σημασία λοιπόν σε τί αποβλέπει η εξουσία. Αν αποβλέπει στο καλό του λαού και της πατρίδας, είναι και επιβεβλημένος και ανεκτός ένας έλεγχος της ελευθερίας και μια εν μέτρω αυταρχικότητα για όσο χρόνο είναι επιβεβλημένο, ιδιαίτερα όταν ασκείται από επαναστατικό συμβούλιο ομοφρονούντων. Είναι το παράδειγμα του χειρουργού ιατρού, που κατά τη διάρκεια της εγχειρίσεως, δεν ακολουθεί “δημοκρατικές διαδικασίες”, αλλά τις γνώσεις του και την εμπειρία του επικουρούμενος από τους βοηθούς του και τους νοσηλευτές. Το ίδιο και ο καπετάνιος σε ώρα τρικυμίας. Με πλήρη ευθύνη του όμως τηρώντας τους κανονισμούς και δίνοντας λόγο των ενεργειών του. Γιατί “δημοκρατίες” βέβαια δεν είναι τα καθεστώτα του Κοινοβουλευτικού κατευθυνόμενου φιλελευθερισμού, των ΜΜΕ (Μέσων Μαζικού - λέω εγώ- επηρεασμού) των προπαγανδιστών και των επικοινωνιολόγων. Ιδιαίτερα τώρα, που έχουμε φτάσει να βλέπουμε χαμογελαστά και ευδιάθετα πρόσωπα, μόνο στις διαφημίσεις!

Αυτή η έμμεση, “αντιπροσωπευτική” δημοκρατία, δυτικού τύπου η Democracy, είναι η “δημοκρατία” του καπιταλισμού «είναι το όργανο με το οποίο ο Καπιταλισμός κυριαρχεί στις λαϊκές μάζες, με τη... θέληση του λαού. Είναι το όργανο με το οποίο κατορθώνει η ολιγαρχία να παριστάνει τη θέλησή της, ως λαϊκή θέληση».

Αν θέλουμε να δούμε τί είναι Δημοκρατία, πρέπει να γυρίσουμε πολύ πριν· στις πηγές: «...Καλείται το πολίτευμά μας Δημοκρατία, επειδή η κυβέρνηση του κράτους ευρίσκεται όχι στα χέρια των ολίγων (ολιγαρχία), αλλά των πολλών. Αλλά και διότι με το νομικό μας σύστημα εξασφαλίζεται για όλους ισότητα δικαιοσύνης για τα ιδιωτικά τους ενδιαφέροντα, ενώ για τα δημόσια αξιώματα προτιμάται έκαστος πολίτης, όχι γιατί ανήκει σε ορισμένη κοινωνική τάξη, αλλά για την προσωπική του αξία (αξιοκρατία) εφόσον διακρίνεται σε κάποιον κλάδο. Ούτε τους εμποδίζει η οικονομική τους ανέχεια, εφ΄όσον μπορεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην πόλη (στο κράτος)...»3.

Τίποτε από τις παραπάνω εννοιολογικές αιτιολογίες, δεν ισχύει σήμερα, στην αντιπροσωπευτική μας “δημοκρατία” δυτικού τύπου. Ούτε η διακυβέρνηση των πολλών ισχύει. Με τις ακολουθούμενες πρακτικές, οι πολίτες “γυρίζουν την πλάτη” στη συμμετοχή στα κοινά, ούτως ώστε οι διαμορφούμενες επικοινωνιακά “πλειοψηφίες”, να είναι μειοψηφίες, και να κυβερνούν βεβαίως οι μειοψηφίες. Ούτε εξασφαλίζεται ισότητα δικαιοσύνης και τα παραδείγματα είναι αισθητά στον καθένα μας. Και βέβαια, μόνον ως ανέκδοτο θα μπορούσε κάποιος ν’ αναφέρει την αξιοκρατία. Οικογενειοκρατία έχουμε. Κληρονομική βουλευτία έχουμε, με ευκαιριακές χαραμάδες παρείσφρησης νέων ευκαιριοκρατών. Όσο για την οικονομική ανέχεια, άστα καλύτερα.

Ενα από τα στοιχεία της δημοκρατίας είναι και η ελευθερία λόγου. Ελευθερία λόγου, σήμερα έχουμε, έτσι, για να ξεδίνουμε. Εχουμε όσο δεν ενοχλεί (έχουμε;).

Πρέπει να κλείσω όμως, μ’ αυτό που άνοιξα: Με τον “δικτάτορα” Κάστρο και τη δημοκρατία στην Κούβα. Θα κλείσω με τα λόγια ενός συναδέλφου, τα οποία προσυπογράφω: «Η Kούβα έφτασε ως εδώ όρθια! Στάθηκε στα πόδια της χωρίς να προσκυνήσει! Χωρίς να γονατίσει! Χωρίς να υποταχθεί! Χωρίς να ταπεινωθεί! Με το λαό της (τον εξοπλισμένο λαό της) να μην εγκαταλείπει ούτε μια στιγμή, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, την αξιοπρέπεια και το δικαίωμά του να αποφασίζει αυτός για τη ζωή του και για τη χώρα του»4.

Σ’ αυτά ο Αλέξης πήρε κάτω απ’ τη βάση. Δεν τα κατάφερε. Απερρρίφθη! Επιδιώκει να μείνει επανεξεταστέος.


1. ΣΚΑΙ 29.11.16
2. ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: “Βίοι παράλληλοι - Κάμιλλος”.
3. ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ: Ιστορίαι, Επιτάφιος Περικλέους, βιβλ. Β’, 37.
4. Enikos.gr, Ν. Μπογιόπουλος
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 482 επισκέπτες και κανένα μέλος