«Σε όλες μας τις κοινότητες, σε όλες τις χώρες μας και τις κοινωνίες, πιστεύω ότι υπάρχει περισσότερο φιλότιμο, όπως λένε οι Έλληνες»
Barack Obama Πρόεδρος ΗΠΑ
 

Δεν μπόρεσα ν’ αποφύγω τον πειρασμό, ν’ ασχοληθώ και να σχολιάσω το λόγο του απερχόμενου Προέδρου των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα, την 16η Νοεμβρίου, στο Ίδρυμα Στ. Νιάρχου, αφού δεν μπόρεσε να τον εκφωνήσει στην Πνύκα, όπως επιθυμούσε, για λόγους ασφαλείας.

Εξ’ άλλου οι κανόνες “filoxenias” το επιβάλουν. (Συγγνώμη που δεν μπορώ ν’ αποδώσω διαφορετικά, γραπτώς, την αμερικάνικη προφορά του όρου «φιλοξενία»!) Το σχόλιο δεν είναι σκωπτικό. Εξ’ άλλου του δόθηκε η ευκαιρία να ευχαριστήσει τους ιθαγενείς αυτής της χώρας, μαθαίνοντας 5-10 λέξεις ελληνικές. Βέβαια από τις 490.000 αγγλικές λέξεις, το 10% περίπου είναι δάνειες από την ελληνική1. Επομένως εκτός από τη δημοκρατία κι ένα σωρό άλλα σοφά και χρήσιμα πράγματα, ο Αμερικανός Πρόεδρος, όπως και κάθε αγγλομαθής πρέπει να γνωρίζει πως μια στις δέκα λέξεις τουλάχιστον που χρησιμοποιεί, είναι ελληνική. (Μιλάμε για τους μορφωμένους, κυρίως).

Έτσι σε μια θαυμάσια αποστροφή του λόγου του, ο Πρόεδρος Ομπάμα, τελειώνοντας την πενηντάλεπτη ομιλία του, είπε για το phelotemo, που λέει ο Έλληνας και για τον τίτλο του πολίτη! Ας το καταγράψουμε· είναι σημαντικό:

«Σε όλες μας τις κοινότητες, σε όλες τις χώρες μας και τις κοινωνίες πιστεύω ότι υπάρχει περισσότερο φιλότιμο, όπως λένε οι Έλληνες. Αγάπη και σεβασμός και καλοσύνη για τις οικογένειες, για τις κοινότητες και τις χώρες τους, εννοεί προφανώς των μεταναστών και προσφύγων. Και ένα αίσθημα ότι είμαστε όλοι μας από κοινού σ’ ένα σκοπό.

Φιλότιμο! το βλέπω κάθε μέρα κι αυτό μου δίνει ελπίδα. Γιατί στο τέλος, τα πάντα έχουν να κάνουν μ’ εμάς, εξαρτάται από εμάς, όχι από κάποιον άλλον. Δεν είναι ευθύνη κανενός άλλου, αλλά οι πολίτες των δικών μας χωρών και οι πολίτες του κόσμου θα είναι εκείνοι που θα στρέψουν την ιστορία τους στη δικαιοσύνη. Αυτό κάνουν στις δημοκρατίες.

Γι’ αυτό, το πιο σημαντικό αξίωμα δεν είναι εκείνο του Προέδρου ή του Πρωθυπουργού, σ’ οποιαδήποτε χώρα· ο πιο σημαντικός τίτλος, ο πιο σημαντικός στόχος είναι αυτός του ΠΟΛΙΤΗ!

Σε όλα τα έθνη, σ’ όλες τις χώρες μας, πάντοτε οι πολίτες θα είναι εκείνοι που θ’ αποφασίσουν το είδος της χώρας που θα είμαστε στο μέλλον· τα ιδανικά για τα οποία θα παλέψουμε, τις αξίες που θα μας διακατέχουν.

Σε αυτό το ατελές σύστημα αυτοδιοίκησης, η ισχύς και η πρόοδος, πάντοτε θα εκπορεύονται από το Δήμο· από εμάς, τους ΠΟΛΙΤΕΣ.

Και είμαι αισιόδοξος ότι αν εμείς θέλουμε αυτό το σύστημα διακυβέρνησης, το μέλλον μας θα είναι λαμπρό».

Και έκλεισε την ομιλία του με τη φράση «Ζήτω η Ελλάς» στα ελληνικά.

Μόνο, που, για να ζήσει, κύριε Πρόεδρε, πρέπει να πάψουν να τη στριμώχνουν «σύμμαχοι και εταίροι», να μη τη χτυπούν πισώπλατα, να μη την αδικούν, χάριν των συμφερόντων «ισχυρών» ή των δικών τους πρόσκαιρων συμφερόντων και τέλος να μη την εκβιάζουν, να μην την εκμεταλλεύονται, να μην την καταπιέζουν. Thank you very much.

Δεν σας κρύβω ότι με συγκίνησε, ότι με ικανοποίησε, ότι με βρήκε απόλυτα σύμφωνο! Όμως, επειδή είμαι μεγάλος κι έχω μια μακρά πείρα και μνήμη ελέφαντα, θυμάμαι «τα πολλά τα λόγια τα μεγάλα», που έλεγαν για μας τους Έλληνες που πολεμούσαμε δύο αυτοκρατορίες, για τη Δημοκρατία της ανθρωπότητας και την εθνική (μας) ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια (αυτό είναι ένα δείγμα του ελληνικού φιλότιμου), τα λόγια που έλεγαν ο Τσώρτσιλ της Αγγλίας, ο Πρόεδρος Ρούσβελτ των ΗΠΑ, ο Στάλιν της ΕΣΣΔ, ο ραδιοσταθμός της Μόσχας, του BBC, ο διεθνής συμμαχικός τύπος, αλλά και το θαυμασμό που εξέφρασε ακόμη κι ο Χίτλερ – όπως και πολλοί Γερμανοί αξιωματικοί – για τον Έλληνα στρατιώτη!

Κι ο Τσώρτσιλ κι ο Στάλιν ξέχασαν τις υποσχέσεις και μας πρόδωσαν!

Μας «θαυμάζουν» (εντός κι εκτός εισαγωγικών), όταν εξυπηρετούμε τα συμφέροντά τους, με τις θυσίες μας και τα...ξεχνούν μετέπειτα, στην καλύτερη περίπτωση, αν δεν μας προδόσουν κιόλας, χάριν «υπερτάτων συμφερόντων, του δυτικού κόσμου», χάριν, χάρη...

Οι Αμερικανοί επέβαλαν να μην απαιτήσουμε τότε, τις πολεμικές επανορθώσεις και τα υποχρεωτικά δάνεια από τους Γερμανούς, για να ορθοποδήσουν! Και ανέβαλε τις απαιτήσεις της η κατεστραμμένη Ελλάδα, για να πραγματοποιηθεί το «γερμανικό θαύμα». Κι έφτασε έτσι η Γερμανία, δεκατέσσερα χρόνια μετά την καταστροφή της, που η ίδια είχε προκαλέσει, να μας δανείζει(!) αλλά να μην εξοφλεί τις υποχρεώσεις της. Τόσο φιλότιμο!

Κι έφτασαν ν’ απαιτούν οι Τούρκοι – αμέτοχοι στον πόλεμο, αλλά εμπορικοί – και όχι μόνο – συνεργάτες των Γερμανών ναζιστών – και να επιτυγχάνουν οι αφιλότιμοι! Χωρίς μπέσα...

Οσο για τους Αγγλους και Αμερικανούς, το ‘παιζαν και το παίζουν θρησκευτικότατα... Πόντιοι Πιλάτοι· απλώς «νίπτουν τας χείρας των», όταν δεν τα λερώνουν κιόλας, μ’ όλων των ειδών τα λήμματα!...

Εν πάση περιπτώσει το «ελληνικό φιλότιμο» τους χρειάζεται τώρα, για ν’ αποπληρωθούν τα πολλαπλώς αποπληρωθέντα χρέη, με επίχρισμα ελάφρυνσης, αλλά κυρίως τους χρειάζεται για το προσφυγικό, το μεταναστευτικό, για το οποίο μόνο ο ελληνικός λαός ΔΕΝ ευθύνεται.

Και δεν την θέλουν μόνο την Ελλάδα, για «αποθήκη ψυχών», αλλά ως μοντέλο πολυπολιτισμικής, πολυθρησκευτικής παγκοσμιοποιημένης χώρας, γιατί το δύσκολο μέρος της παγκοσμιοποίησης δεν είναι η οικονομία, αλλά η κουλτούρα και η θρησκεία. Ταυτόχρονα δημιουργείται ένα καλό μουσουλμανικό προγεφύρωμα που εξυπηρετεί θαυμάσια την Τουρκία, που και το επιδιώκει - σε μια χώρα όπου ο σπουδαιότερος συνδετικός της κρίκος είναι η θρησκεία και η γλώσσα. (Με τον αφελληνισμό της γλώσσας καλά τα πάμε, με κάτι «show», «event», «project” και πάει λέγοντας. Και με το συντακτικό καλά τα πάμε: «δεν ακροώμαι» (κάνω ακρόαση), «έχει υπάρξει πρόεδρος» (και όχι, υπήρξε πρόεδρος) κ.λπ.

Θα συμφωνήσω για το αξίωμα του πολίτη, πως είναι ανώτερο από τον Πρόεδρο ή τον Πρωθυπουργό. Αλλά υπό ποίους όρους; Ο πολίτης να είναι συνειδητός και αντικειμενικά ενημερωμένος πολίτης. Να είναι ελεύθερος από οικονομικές εξαρτήσεις πολίτης. Να είναι δημοκρατικός πολίτης. Και να συμμετέχει των κοινών πραγμάτων. Γιατί «αυτόν που δεν συμμετέχει, δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο, αλλά άχρηστο» (αχρείον νομίζομεν), έλεγε ο Θουκυδίδης στον «Επιτάφιο» του Περικλή.

Και ν’ αποφασίζει πραγματικά ο πολίτης, με γνώση και υπευθυνότητα. Γιατί αν «αποφασίζει» χειραγωγούμενος από τους επικοινωνιολόγους και τους μανιπουλάτορες2 της κοινής γνώμης μέσω κυρίως της πανίσχυρης τηλεόρασης, τότε δεν αποφασίζει ο πολίτης, αλλά εκείνοι που τον κατευθύνουν με μαεστρία κι αυτός απλώς «νομιμοποιεί» τις αποφάσεις μιας ολιγαρχίας.

Σήμερα, καμμιά χώρα, καμμιά κοινωνία, κανένα Έθνος, δεν έχει πραγματική Δημοκρατία.

Εχουμε επίχρισμα δημοκρατίας.

Εχουμε ελευθερία λόγου, αλλά λόγο διαφορετικής εντάσεως και διεισδυτικότητας. Αν ο δικός μου λόγος διαβάζεται από 10-20 χιλ. Ανθρώπους, πάλι καλά! Πνίγεται όμως και πάλι από την οχλοβοή πλημμυρίδας «λόγων» διαφορετικής βαρύτητας και αντικειμένου και από το εκθαμβωτικό φλας της τηλοψίας, που μετατρέπει σε σουπερστάρ και υπερκαινοφανείς (super nova), διαφορετικής βαρύτητας ή και εγκεφαλικής ελαφρότητας άτομα, αμφιβόλου ενίοτε προθέσεων.

Για τη Δημοκρατία όμως, τελειώνοντας, ας ακούσουμε, ας διαβάσουμε τί λένε Έλληνες και αλλοδαποί στοχαστές για να διδαχθούμε, αν πραγματικά το επιθυμούμε:

1. Αριστη δημοκρατία είναι εκείνη που δεν έχει ούτε πάρα πολύ πλούσιους ούτε πάρα πολύ φτωχούς πολίτες (Θαλής ο Μιλήσιος 643-548 π.Χ.)

2. Δημοκρατία είναι η κυβέρνηση του λαού, από το λαό, για το λαό. (Αβραάμ Λίνκολν, 1809-1865, Αμερικανός πρόεδρος)

3. Οι ψήφοι πρέπει να ζυγίζονται και όχι να μετριούνται. (Σίλερ, 1759-1805, Γερμανός συγγραφέας)

4. Η πολυτέλεια καταστρέφει τις δημοκρατίες. Η φτώχεια της μοναρχίες (Montesquieu, 1689-1755, Γάλλος στοχαστής)

5. Δημοκρατία υπάρχει εκεί όπου ένας πολίτης έχει το δικαίωμα να πει ελεύθερα πως δεν υπάρχει Δημοκρατία (Jhn Kenneth Galbraith 1908-2006, Καναδός οικονομολόγος)

6. Στην πολιτική, μια οργανωμένη μειοψηφία είναι μια πολιτική πλειοψηφία (Jesse Jackson, 1941 Αφροαμερικανός πολιτικός)

7. Ο κανόνας της πλειοψηφίας ισχύει μόνο αν παίρνεις υπόψιν σου τα ατομικά δικαιώματα. Γιατί δεν μπορείς να βάλεις πέντε λύκους και ένα πρόβατο να ψηφίσουν τι θα φάνε για δείπνο (Larry Flynt, 1942-, εκδότης του περιοδικού Justler).

8. Στην Αμερική ο καθένας μπορεί να γίνει Πρόεδρος. Αυτός είναι ένας από τους κινδύνους που διατρέχεις (ανώνυμος).

σ.σ. Επαληθεύθηκε. Μένει να δούμε τους κινδύνους και να συγκρίνουμε.


1. Λεξικό Γουέμπστερ: Για την ακρίβεια, οι ελληνικής προέλευσης λέξεις της αγγλικής, είναι 41.615.
2. Manipulation: χειραγώγηση· από το Λατιν. Manus dare alicui. Τον όρο εισήγαγε ο Δ. Τσαρδάκης τη δεκαετία του ’80 με το ομώνυμο βιβλίο του «Ο άνθρωπος στα δίχτυα της manipoulation» σε έκδοση Σκαραβαίος.
 
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 464 επισκέπτες και κανένα μέλος