Η φράση έχει δύο αναγνώσεις:
Γράφει ο: Κώστας Βενετσάνος

 

«Κάθε αλλαγή αφήνει ακρογωνιακό λιθάρι, απ’ όπου θα «δεθεί» μια νέα αλλαγή»

Ν. Μακιαβέλι «Ο Ηγεμών»

 

“It’s the end of the world as we know it” (είναι το τέλος του κόσμου, όπως τον ξέρουμε), έγραψε πρωί - πρωί της 9/11 (nine-eleven)1, o Γιώργος Κουμουτσάκος, εκπρόσωπος τύπου της Ν.Δ., μετά την αναπάντεχη(;) εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ2, ως 45ου Προέδρου των ΗΠΑ.

(Και υπέστη αυστηρότατη κριτική από κάποιους – Γιατί;)

Το θέμα μας όμως δεν είναι ο εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ., αλλά η φράση αυτή καθεαυτή, παρμένη από το τραγούδι των R.E.M.3.

Η φράση έχει δύο αναγνώσεις: Μία «πονηρή», μέχρι τη μέση, «το τέλος του κόσμου» και μία ολοκληρωμένη: «το τέλος του κόσμου, όπως τον ξέρουμε»!

Κι εδώ τίθεται το ερώτημα: Μας αρέσει ο κόσμος μας, όπως τον ξέρουμε; Αν μας αρέσει, μπορούμε «να βάλουμε τα κλάματα», που βγήκε ο Τραμπ μιας και τελείωσε. (Αν τελείωσε και δεν σταθεί πάλι στα πόδια του, με μια θεαματική ανακυβήστιση, απ’ αυτές που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τελευταία στην πολιτική σκηνή, η οποία έχει υποκαταστήσει τη σκηνή των σαλτιμπάγκων στα τσίρκο).

Αν δεν μας αρέσει ο κόσμος μας, όπως τον ξέρουμε και τον ζούμε, τότε πρέπει ν’ ανατρέξουμε στον Φλορεντίνο πολιτικο-φιλόσοφο Νικολό Μακιαβέλι και να προσδοκούμε τις επερχόμενες αλλαγές, γιατί, όπως λέει το motto του άρθρου μας, κάθε αλλαγή αφήνει «δόντι» - προεξοχή – σύνδεσμο, απ’ όπου θα δεθεί, θα συνδεθεί, θα θεμελιωθεί, μια νέα ΑΛΛΑΓΗ!

Αυτό δηλαδή το οποίο επιθυμούμε – προσδοκούμε, επιδιώκουμε, αν δεν μας είναι αρεστή, ή έστω ανεκτή, η υπάρχουσα κατάσταση, η καθεστηκυία τάξη – το καθεστώς – το κατεστημένο.

Ο ισχυρισμός μου αυτός, για επιδιωκόμενη αλλαγή, δεν γίνεται γενικά αποδεκτός. Οι συντηρητικοί, οι φοβικοί, αυτοί που αντιμετωπίζουν με τρόμο το άγνωστο, προτιμούν τη γνωστή απεχθή κατάσταση, παρά την αμφίβολη πιθανή βελτίωση ή και ανατροπή, από το φόβο της επίσης, πιθανής επιδείνωσης. Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας.

Εδώ όμως τίθεται θέμα ποσοστώσεων, αξιολογήσεων, πιθανοτήτων, ρίσκου κ.λπ.

Αν σας έθετα διαφορετικά το ερώτημα, τί θ’ απαντούσατε: Είστε στο αυτοκίνητό σας που έχει τυλιχτεί στις φλόγες, κι από στιγμή σε στιγμή θα εκραγεί. Μπροστά σας είναι βαθύ σκοτάδι· δεν βλέπετε περισσότερο από 2 – 3 μέτρα. Πίσω σας είναι γκρεμός (δεξιά – αριστερά ψηλά τείχη). Τί θα κάνετε και προς τα πού θα πάτε;

Κάποιοι προτιμούν από φόβο, την κόλαση που βιώνουν, από την αβέβαιη έξοδο προς μια ανεκτή έστω κανονικότητα, μήπως και οδηγεί σε χειρότερη κόλαση!

Αλλά ποια είναι η Χίλαρι Κλίντον που οι πολιτικοί μας επιθυμούσαν διακαώς να τη δουν ξανά στο Λευκό Οίκο ως Πρόεδρο των ΗΠΑ, με «πρώτον κύριο» τον πρώην πρόεδρο Μπιλ Κλίντον. Ας τους θυμηθούμε και τους δύο:

- Ο Bill Clinton (πραγματικό όνομα, William Jefferson Blythe!) ήταν ο 42ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, από το 1993 έως το 2001. Την ίδια περίοδο βέβαια, “πρώτη κυρία” ήταν η Χίλαρι Κλίντον.

- Η Χίλαρι Κλίντον, μια δυναμική και δραστήρια προσωπικότητα από τα εφηβικά και νεανικά της χρόνια ακόμη, δεν ήταν απλά «η κυρία του κυρίου». Από το 2001 έως το 2009 ήταν Γερουσιαστής της πολιτείας της Νέας Υόρκης και από το 2009 έως το 2013 Υπουργός Εξωτερικών.

Δεν θ’ αναφερθώ στα διάφορα οικονομικά κ.λπ. σκάνδαλα του ζεύγους, όπως του ιδρύματος Clinton. Πολύ περισσότερο δεν θ’ αναφερθώ στα σεξουαλικά σκάνδαλα του ασυγκράτητου Μπιλ, όπως εκείνο με την 22χρονη Λεβίνσκυ. Θ’ αναφερθώ στις οικονομικές, ανθρωπιστικές και πολεμικές τραγωδίες που προκάλεσε το ...δημοκρατικό ζεύγος, εκείνος ως Πρόεδρος κι εκείνη ως Γερουσιαστής και Υπουργός εξωτερικών επί πρώτης προεδρίας Ομπάμα.

Θιασώτης της νεο-φιλελεύθερης οικονομίας του Friedman και συνεχιστής μετά τον Ρέιγκαν και Μπους πατέρα, της εφαρμογής της στην παγκοσμιοποιημένη εκδοχή της, ξεπερνώντας και τον θεωρητικό ιδρυτή της σχολής, αφού μόλις ανέλαβε Πρόεδρος... απέλυσε τους υπαλλήλους του τμήματος οργάνωσης ταξιδίων του Λευκού Οίκου, για να το αναθέσει σε μια εταιρεία του Αρκάνσας. Όλως συμπτωματικά την εταιρία κουμαντάριζε ένας ξάδελφος του Κλίντον!

Επί Προεδρίας του και του διαδόχου του Μπους υιού, διογκώθηκε η χρηματοπιστωτική φούσκα των τοξικών δανείων των τραπεζών, με κατάληξη την οικονομική κρίση του 2007-2008 στις ΗΠΑ και Ευρώπη, για ν’ αρχίσει το... πείραμα αποπληρωμής από τους λαούς, με πρώτη την Ελλάδα, το 2010! Αυτό είναι δράμα εν εξελίξει, όπως και άλλα. Αλλά ας πάμε σε άλλες τραγωδίες, πιο θερμές:

Μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, η Χίλαρι, ως γερουσιαστής ψήφισε υπέρ του πολέμου στο Αφγανιστάν και υπέρ του πολέμου στο Ιράκ. (Μ’ εκείνα τα κατασκευασμένα ψευδή στοιχεία, περί όπλων μαζικής καταστροφής).

Έχει ακόμα στο ενεργητικό της, κατά τη διάρκεια της θητείας της ως Υπουργός Εξωτερικών, την περίφημη Αραβική Άνοιξη με τις υποδαυλιζόμενες και κατευθυνόμενες αντικαθεστωτικές επαναστάσεις στη Λιβύη, στην Αίγυπτο και άλλες Αφρικανικές χώρες, τον «αντικαθεστωτικό» πόλεμο στη Συρία, με τη δημιουργία του ISIS και συνέπεια την ίδρυση του «κράτους» των τζιχαντιστών, τις συνέπειες του οποίου βιώνουμε κι εμείς σήμερα, με τους πρόσφυγες κ.λπ. κ.λπ. Η ένταση των σχέσεων με τη Ρωσία και το πρόβλημα με την Ουκρανία. Η ματαίωση της πρώτης απόπειρας δημιουργίας ενός μεγάλου έργου, του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη...

Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στον Κλίντον όταν ήταν Πρόεδρος, να μην ξεχνάμε τον “ανθρωπιστικό” πόλεμο και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τους βομβαρδισμούς με τις «έξυπνες βόμβες», τις «παράπλευρες απώλειες», το μουσουλμανικό τόξο, το Κοσσυφοπέδιο, και, και, και...

Προς τί λοιπόν τα ...δημοκρατικά κλάματα;

Ιστορική συνέπεια της απληστίας και της απάτης, του αυταρχισμού και της κοινωνικής εξαθλίωσης είναι η εθνική συσπείρωση που εμπεριέχει δυστυχώς και ακραίες καταστάσεις και καπηλείες και προβοκάτσιες.

 


1. 9/11 ή Nine eleven = Για τους Αμερικανούς που βάζουν το μήνα προ της ημερομηνίας, παραπέμπει στην 11η Σεπτεμβρίου, μ’ ότι αυτό συμβολίζει συνειρμικά.

2. Trump = Τράμπας σύμφωνα με δημοσιογραφικές εκδοχές, από τον Παππού του Δανιήλ και το χωριό Λευκόνοικο. Από το Λευκόνοικο της Κύπρου στον Λευκόν Οίκο!

3. R.E.M., Αμερικανικό Ροκ συγκρότημα 1980 – 2011 Ιδρύθηκε στην Αθήνα της Γεωργίας των ΗΠΑ.

Υ.Γ. Η έκταση ενός άρθρου δεν μου επιτρέπει ν’ αναφερθώ σ’ όλες τις αναμνήσεις μας ή τις καταγεγραμμένες “αμαρτίες” - εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, λαών κοινωνιών και ατόμων, του ...δημοκρατικού ζεύγους και των άλλων Προέδρων και αξιοματούχων ...δημοκρατικών και ρεπουμπλικανών (δηλαδή “δημοκρατικών”).

Παραπέμπω όμως στο άρθρο του Μιχαήλ Στυλιανού το οποίο είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα μας.

Α, να πούμε και δυο λόγια για τον απερχόμενο πρόεδρο Ομπάμα, που επισκέπτετα τώρα την Ελλάδα, “εθιμοτυπικά”, ενώ επισκέφθηκε την Τουρκία, πριν 8 χρόνια, αμέσως μόλις ανέλαβε, κάνοντας ανεπίτρεπτες δηλώσεις για μας και την ιστορία, αποδεικνύοντας και άγνοια και επιδεικνύοντας - διαπράττοντας ύβριν κατά των θυμάτων της Μικρασιατικής καταστροφής.

Να μην ξεχνάμε!

 

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 381 επισκέπτες και κανένα μέλος