«το εὔδαιμον τό ἐλεύθερον,
τό δ᾽ἐλεύθερον τό εὔψυχον»3
 

Δεν θα καταπιανόμουν ποτέ με τούτο δω το θέμα αν δεν μ’ άγγιζε ένα ρεύμα κατευθυνόμενο μάλλον, στην τριγύρω μου πολιτική ατμόσφαιρα, ότι «ο καημένος ο Τσίπρας και οι συν αυτώ, με μεγάλο καημό έκαναν ό,τι καταστροφικό, προδοτικό και ανέντιμο έκαναν για να μας γλιτώσουν απ΄ τον όλεθρο!!!»

Ο ένας φοβήθηκε πως θα γινόμασταν Συρία, ο άλλος θυμήθηκε την Ουκρανία και ο τρίτος τη Σερβία (την πρώην Γιουγκοσλαβία, που διαλύθηκε). Ένας καλός αναγνώστης θυμήθηκε την Αντιγόνη του Σοφοκλή και για την ακρίβεια τα λόγια του Αίμωνα στον αυταρχικό, πεισματάρη και στενόμυαλο τύρρανο, πατέρα του, που δεν έκανε πίσω με τίποτα, στις άφρονες, άδικες, υβριστικές και αντιδημοκρατικές αποφάσεις του.

«Βλέπεις, στα ρείθρα των χειμάρρων, πως σώζονται, όσα δέντρα λυγίζουν τα κλωνάρια τους, ενώ χάνονται σύριζα όσα αντιστέκονται;»1

Είναι μια φράση που έχω επικαλεσθεί αρκετές φορές, για να αντικρούσω αντιδημοκρατικές πεισματάρικες εμμονές. Γνωρίζετε όμως, ότι δεν κάνουν όλα τα φάρμακα καλό για ΟΛΕΣ τις ασθένειες, ούτε σε όλους τους ασθενείς.

Τουτέστιν δεν κάνουν όλες οι συνταγές καλό, κατά τη γνωστή ρήση, «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν»!

Δεν θ’ αναλύσω, βέβαια, το αθάνατο έργο του Σοφοκλή, που διδάσκει ακριβώς τ’ αντίθετα: Γιατί και ο Αίμωνας έφυγε θυμωμένος μπροστά στην αλαζονική ξεροκεφαλιά του τύρρανου πατέρα του, άρα πήγε κόντρα στο ρέμα και χάθηκε, και η Αντιγόνη βεβαίως, κι έμεινε αιώνιο παράδειγμα αντίστασης, ήθους, θάρρους, υψηλοφροσύνης, ανιδιοτέλειας, ευσέβειας στους ιερούς θεσμούς του φυσικού δικαίου και όχι στους αυθαίρετους, άδικους και ιδιοτελείς θετούς νόμους, μιας αυταρχικής εξουσίας.

Ασφαλώς και απωλέσθηκαν «τα δέντρα» που αντιστάθηκαν στον ορμητικό και ανελέητο «χείμαρρο», μα χάθηκε και ο χείμαρρος! (Ο Κρέοντας).

Στην πραγματική μας ιστορία, στην αυτοχειρία του Πρωθυπουργού, του Συνεταίρου του, και των συν αυτοίς, ο Τσίπρας «έπαιξε» το ρόλο της Ισμήνης (αδελφής της Αντιγόνης – της αδύναμης, φοβισμένης, (καλοβολεμένης) και νομοταγούς «αρχοντοπούλας»!) Δυστυχώς, δεν είχαμε «Αντιγόνη», ή βρισκόταν στο «χορό».

Να σας θυμίσω ότι στην αθάνατη τραγωδία του Σοφοκλή, ο κλήρος (ο Τειρεσίας) εξακοντίζει τα προφητικά του βέλη κατά της αλαζονικής εξουσίας και ο λαός-χορός (κοινή γνώμη) αντιδρά και σωφρονίζει τελικά τον Κρέοντα, που αλλάζει γνώμη και προσπαθεί να επανορθώσει αλλά ματαίως · ήταν ήδη αργά.

Κι ο καλοπροαίρετος αναγνώστης μου καταλήγει: «η συμφωνία – συνθηκολόγηση, την χαρακτήρισε και ο Τσίπρας και ο Καμμένος – όσο δύσκολη κι αν είναι, ήταν καλλίτερη, λέει, από τον όλεθρο που μας είχαν ετοιμάσει».

Για να μη με θεωρείτε «αιθεροβάμονα» θα σας πω ότι γνωρίζω πολύ καλά, πως το σύστημα δεν διακρίνεται για ηθικές και δημοκρατικές αναστολές. Η τακτική του είναι καθαρά γκανκστερική. Εκείνο που «προσφέρει» στην αρχή είναι η εξαγορά, με υποσχέσεις, απειλές και εκφοβισμό. Η άλλη όψη του Ιανού είναι η βία, που συνήθως δεν ασκεί ο «κυρίαρχος» ο ίδιος, αλλά τα όργανά του. Τα όργανά του μπορεί να είναι μισθοφόροι, ή (και) μωροφιλόδοξοι «αντιφρονούντες», ή προδότες, συνεργαζόμενοι με τον εχθρό ή «φιλήσυχοι – νομοταγείς» φοβισμένοι και αδαείς που θεωρούν υπαίτιους όχι τους δυνάστες, τους εκμεταλλευτές, τους εκβιαστές, τους ληστές, αλλά θεωρούν υπαίτιους αυτούς που αντιστέκονται, γιατί τους εκθέτουν όλους σε κίνδυνο!

Αυτοί όλοι, (μισθοφόροι, μωροφιλόδοξοι, προδότες, συνεργαζόμενοι, «φιλήσυχοι νομοταγείς» είναι επικίνδυνοι ακόμη και για εμφύλια σύρραξη. Αυτός είναι ο «όλεθρος»! Όχι «τα λεφτά μας στις τράπεζες, που θα τα χάναμε», όπως είπε ο Τσίπρας για να δικαιολογηθεί. Δεν θα τα «χάναμε, αν είχαμε κυβέρνηση!

Σε ποιους λοιπόν, πρέπει να σταθούμε πλάι; Σ’ όλους αυτούς που ανέφερα, σ’ όλο αυτόν τον εσμό των αχρείων και επικίνδυνων δοσίλογων, ή πλάι μ’ αυτούς τους πατριώτες και έντιμους αγωνιστές που αντιστέκονται για την ίδια μας τη ζωή, τα παιδιά μας, την ιστορία μας, την αξιοπρέπειά μας! Η απάντηση είναι του καθενός μας. Ανάλογα με το ήθος του, την υπερηφάνειά του, τις αρχές του, το χαρακτήρα του.

Ομως, ο φόβος είναι η χειρότερη προφύλαξη.

Τα σκυλιά μυρίζουν το φόβο και σου ορμάνε να σε κατασπαράξουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Επειδή έχω ζήσει την ξενική κατοχή του 1941-1944, παιδί 7-10 χρονών, σας λέω υπεύθυνα πως αν ήμουν 15-16, θα είχα πάει στο βουνό. Ήμουν πιο εξασφαλισμένος πολεμώντας και κάνοντας το καθήκον μου, παρά αν έμενα «φιλήσυχος», να με πιάσουν στα μπλόκα κ.λπ. ή να πεθάνω από την πείνα και καταφρονεμένος, από μένα τον ίδιον, τους απογόνους μου, τον ίδιο ...τον εχθρό!

Σημειώνω ότι οι νεκροί Έλληνες στρατιώτες των πολέμων 1940-41 ανέρχονται σε 13.327.

• Του άμαχου πληθυσμού από βομβαρδισμούς 10.620.
• Νεκροί αντιστασιακών οργανώσεων 20.650
• Νεκροί από την πείνα και τις ασθένειες υπολογίζονται σε 600.000! (μόνο το χειμώνα 1941-42 υπολογίζονται σε 300.000).
• Οι εκτελεσθένες Έλληνες στα διάφορα στρατόπεδα είναι 56.225 και
• οι θανόντες όμηροι στα γερμανικά στρατόπεδα θανάτου 105.0002
 

για όλο αυτά το ολοκαύτωμα μιλάει κανείς; Μίλησε και μιλάει και «για ανταμοιβή». Στείλαμε στη Βουλή αντί του Μανώλη Γλέζου τον ...Λεβέντη!!!

Εξ’ άλλου η ιστορία διδάσκει: «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» (Θ. Κολοκοτρώνης).

Τώρα, για τη συγκεκριμένη περίπτωση, υπήρχε ή υπάρχει κίνδυνος να γίνουμε «Συρία»; ΟΧΙ! Κατηγορηματικά όχι!

Άλλη είναι η Συρία και οι λοιπές χώρες της «Αραβικής Ανοιξης» που αποδείχθηκε βαρύτατος χειμώνας, και άλλη η Ελλάδα του σήμερα.

Η Συρία συσχετίζεται με τα πετρέλαια του Ιράν και τις ρωσικές βάσεις. Εμπλέκεται επίσης με τους Κούρδους, το Ιράκ και την Τουρκία.

Η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης κ.λπ. ενώσεων. Οποιαδήποτε ανωμαλία στην Ελλάδα θα είχε επιπτώσεις σ’ όλο αυτό το σύμπλεγμα, με απρόβλεπτες αλυσιδωτές συνέπειες. Το «σύστημα» μπορεί να είναι σκληρό και ανήθικο, αλλά δεν είναι ηλίθιο και δεν λειτουργεί με το θυμικό· παρορμητικά. Λειτουργεί επιστημονικά και ψύχραιμα.

Μ’ όλα ταύτα κάνει λάθη, αλλά σπανίως κάνει τέτοια λάθη.

Ποντάρει όμως στον εκφοβισμό και τη δειλία και των αντιπάλων και των «συμμάχων και εταίρων». Και την καλλιεργεί τεχνηέντως και την τρέφει.

Όλη η «φρόνηση» της ανάξιας, για την ιστορία, ηγεσίας μας, αλλά και όσοι την ακολουθούν, είναι δειλά φρονήματα, δειλών ανδρών και γυναικών.

«Ανήρ ο φεύγων και πάλιν μαχήσεται» (αυτός που αποφεύγει τη μάχη, στο τέλος θα την δώσει) Μένανδρος. Το ‘χει πει δεύτερος και ο Μακιαβέλλι στον «Ηγεμόνα».

Όμως, για τους ανδρείους ο εξευτελισμός της δειλίας είναι χειρότερος απ’ τον γενναίο κι αναπάντεχο θάνατο!3

Εξ’ άλλου «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή...» Ρήγας Φεραίος.

 


1. Σοφοκλέους: ΑΝΤΙΓΟΝΗ στιχ. 712-714
2. Μ. Γλέζου: «Και ένα μάρκο να ήταν. Οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα».
3. Θουκυδίδης: Περικλέους Επιτάφιος § 43: “γε φρόνημα χοντι μετά το μαλακισθῆναι κάκωσις ἤ ὁ μετά ρώμης καί κοινῆς ἐλπίδος ἅμα γιγνόμενος ἀναίσθητος θάνατος”.
 
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 234 επισκέπτες και κανένα μέλος