(Για τις ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ποιός νοιάστηκε;)

Μεγάλη συζήτηση – πολύ μεγάλη συζήτηση – ξέσπασε μετά τον ιδιότυπο διαγωνισμό για την απόκτηση τεσσάρων αδειών πανελλαδικής εμβέλειας, που απέφερε στο δημόσιο θεωρητικά για την ώρα, 246 εκατομμύρια ευρώ.

Προπέτασμα της συζήτησης οι εργαζόμενοι! Οι εργαζόμενοι στα δυο κανάλια, που συμμετείχαν στο διαγωνισμό και δεν πλειοδότησαν, και άλλα που ή αποκλείστηκαν ή απείχαν.

Είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο, τετριμμένο πλέον, να προβάλλεται το «επιχείρημα» της προστασίας των εργαζομένων επί νομίμων και παρανόμων επιχειρήσεων και εγχειρημάτων. Οι δε εργαζόμενοι, όπως είναι ευνόητο, προστρέχουν αρωγοί εις εαυτούς και αλλήλους, κι όπως είναι επόμενο, και στους «ταξικούς» τους αντιπάλους, τους εργοδότες, που μεταβάλλονται σε οιωνοί συμμάχους.

Το προπέτασμα της «προστασίας» των εργαζομένων» καταλαμβάνει ευρύτατο φάσμα παράνομων, ημιπαράνομων και νόμιμων επιχειρήσεων. Από τους «βαρόνους» των ναρκωτικών, με πρώτο τον Εσκομπάρ στην Κολομβία1, μέχρι τα νυχτερινά κέντρα κι όχι μόνον του παραλιακού μετώπου του Σαρωνικού. Ο νόμος δεν μπορεί να επιβληθεί, είτε γιατί βρίσκεται αντιμέτωπος με το δόγμα “plata o plomo”2, είτε με τους ίδιους τους εργαζόμενους. Η διαπλοκή μάλιστα με το πολιτικό σύστημα, μέσω του των “αργυρίων” είναι γνωστή και ορισμένες φορές κραυγαλέα.    

Αλλά αυτά ήταν λίγο πολύ γνωστά, για την κατηγορία αυτή των επιχειρήσεων. Όλως προσφάτως όμως, άρχισαν να διαβρέχουν, να πλημμυρίζουν, θα ‘λεγα, και τα τηλεοπτικά κανάλια.

“Τι θα γίνουν δυο χιλιάδες περίπου εργαζόμενοι, τεχνικοί και δημοσιογράφοι, που θα χάσουν τη δουλειά τους”, είναι το μότο των αντιπολιτευόμενων την κυβέρνηση και ιδιαίτερα της Ν.Δ. που εκφράζουν όψιμα ιδιαίτερη απέχθεια για το “μαύρο”, που εκείνη πρώτη έριξε στη νόμιμη κρατική τηλεόραση. Το ξεχάσαμε;

Οι “μοιρολογίστρες” δεν θρηνούν για τους εργαζόμενους, αλλά για τους ημέτερους, διαπλεκόμενους καναλάρχες και για τους “γονδολιέρους” δημοσιογράφους που οδηγούν το τηλεοπτικό κοινό, όπου επιθυμεί το εγχώριο και διεθνές σύστημα του παγκοσμιοποιημένου ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου.

Γι’ αυτό όμως δεν μίλησε κανένας. Ούτε ο “αριστερός” ΣΥΡΙΖΑ ούτε βεβαίως οι άλλοι. Θα μιλήσουμε εμείς, γιατί η τηλεόραση δεν επηρεάζει μόνο την “κοινή γνώμη”, αλλά διαπλάθει χαρακτήρες, διαμορφώνει τάσεις και συμπεριφορές. Μεταμορφώνει και ενίοτε διαστρεβλώνει συνειδήσεις!

Θα τα πούμε λοιπόν εμείς, μα πρώτα να κλείσουμε με τα “δάκρυα για τους εργαζόμενους”.

Κατ’ αρχήν, τα δύο νέα αδειοδοτούμενα κανάλια, θ’ απορροφήσουν υποχρεωτικά 800 και πλέον εργαζόμενους, με βάση το νόμο και τη σύμβαση. Οι περιφερειακοί και θεματικοί σταθμοί που θα δημιουργηθούν στο αμέσως προσεχές μέλλον, οι παρατάσεις, οι αναστολές κ.λπ. θα δώσουν τη δυνατότητα απορρόφησης του μεγαλύτερου μέρους των εργαζομένων. Πού ήταν όμως όλοι αυτοί, όταν έκλειναν στο παρελθόν άλλα κανάλια, όπως ο ALTER, ο 902 κ.ά. Κι ακόμα που ήταν, όταν και με τη δική τους συμβολή έκλειναν εφημερίδες για διαφόρους λόγους και κυρίως με την κατάργηση της υποχρέωσης δημοσίευσης των ετήσιων ισολογισμών των Ανωνύμων Εταιρειών. Ξέρετε ποια ήταν η ετήσια επιβάρυνση των Α.Ε., που είχε θεσμοθετηθεί από το 1920; Επτακόσια, έως 2000 ευρώ συνολικά. Ξέρετε πόσο θα εισέπραττε το δημόσιο ἀμεσα, από κάθε τιμολόγιο χιλίων (1000) ευρώ; Τετρακόσια ογδόντα οκτώ (488) ευρώ, αγγελιόσημο και ΦΠΑ. Δηλαδή 48,8%. Έμμεσα βέβαια θα εισέπραττε επ᾽αυτού, φόρο εισοδήματος, Φ.Π.Υ., ΙΚΑ κ.λπ. Αντ᾽αυτών έκλεισαν εκατοντάδες εφημερίδες, ημερήσιες πανελλαδικές, οικονομικές και περιφερειακές, πάνω από 70 γραφεία δημοσιεύσεων που απασχολούσαν συνολικά μαζί με τις εφημερίδες πάνω από 2000 εργαζόμενους με τους μετριότερους υπολογισμούς (αφήνω τις επιχειρήσεις: τυπογραφεία, ατελιέ, βιβλιοδετεία).

Για όλους αυτούς ΔΕΝ υπήρξαν δάκρυα, όπως ΔΕΝ υπήρξαν για το 1,5 εκατομμύριο επίσημους άνεργους - με τα Eurostatics και της ΕΛΣΤΑΤ, τα οποία αμφότερα αμφισβητώ βάσιμα, γιατί υπολογίζουν ως απασχολούμενον κάποιον, με δυο ώρες εργασίας εβδομαδιαία και γιατί τα 3 εκατομμύρια που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας ΔΕΝ τα υπολογίζουν με βάση τις κατώτατες, πιο αναγκαίες δαπάνες (τόσο ψωμί, τόσο ...κρέας, τόσο ενοίκιο κ.λπ), αλλά με το 60% του μέσου κατά κεφαλή εισοδήματος.

Έτσι, ενώ, όταν το ΑΕΠ προ κρίσης ήταν υψηλό, το όριο της φτώχειας ήταν πάνω πό 7000 ευρώ ετησίως. Τώρα είναι κοντά στα 4.600 ευρώ! Η φτώχεια δηλαδή είναι ...σχετική. Ενώ «φτωχός» είναι ο Έλληνας που έχει εισόδημα κάτω από 4.500 ευρώ περίπου, ο Λουξεμβούργιος είναι φτωχός όταν έχει εισόδημα περίπου 15.000 ευρώ! Εκεί δηλαδή που εμείς είμαστε σχεδόν ...πλούσιοι...!

Ας ξαναγυρίσουμε τώρα στα κανάλια του ...Παππά. Δημοπράτησε λέει, 4 κανάλια, γιατί τόσα χωράει η διαφημιστική πίτα για να ‘ναι βιώσιμα!

Απόλυτα ορθό επιχείρημα όταν οι Συριζαίοι θέλουν να θυμηθούν τις αριστερές καταβολές της ιδεολογίας τους, περί «κεντρικά σχεδιαζόμενης οικονομίας κ.λπ. Αλλά εδώ, στην Ενωμένη Ευρώπη, την παραμονή στην οποία υπερασπίζονται μέχρις αυτοθυσίας του ελληνικού λαού, έχουμε νεο-φιλελεύθερη ιδιωτική οικονομία του ανταγωνισμού – άγριου και αθέμιτου συνήθως – κι όποιος αντέξει. Έτσι, μου ΄ρχεται αυθόρμητα στο μυαλό εκείνο που είχε πει ο Στ. Μάνος για τον Θ. Ρουσόπουλο, όταν είχε φέρει το νόμο για τον Περιφερειακό Τύπο: «Μοιάζει να συντάχθηκε από έναν άχρωμο τμηματάρχη, ενός σοβιετικού Υπουργείου».

Ναι, ναι, ακριβώς. Αν εφαρμοζόταν το ίδιο σκεπτικό σε όλο το εύρος της οικονομίας, θα ‘λεγε στους εργολάβους πόσους μηχανικούς και τεχνίτες έπρεπε να προσλάβουν, πόσα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης και καφετέριες πρέπει να λειτουργούν, πόσα ...περίπτερα, φαρμακεία... και γιατί όχι, πόσα κόμματα να λειτουργούν για να ‘ναι βιώσιμα. Και μ’ αυτό το σκεπτικό του ΣΥΡΙΖΑ δικαιολογούμαι να προχωρήσω παραπέρα: Η διακυβέρνηση του κράτους ν’ ανατίθεται σε ‘κείνον που θα δώσει τα περισσότερα, μετά από σχετικό ...αδιάβλητο διαγωνισμό! Να πέσει και κανένα φράγκο στο δημόσιο ταμείο, βρε αδερφέ! Γιατί τα «κανάλια» ασκούν ιδιότυπη διακυβέρνηση, ενίοτα και πιο ισχυρή, με μεγαλύτερη διάρκεια και ασύδοτη!

Άλλα, λοιπόν, πρέπει να είναι τα κριτήρια και το σύστημα αδειοδότησης των τηλεοπτικών διαύλων:

Η διαμόρφωση κοινωνικής – δημοκρατικής και εθνικής συνείδησης

― Η διαμόρφωση ειρηνικού πνεύματος, συνεργασίας και αλληλεγγύης των λαών και των ανθρώπων σε πλαίσια αμοιβαιότητας.

― Η περιβαλλοντική συνείδηση

Η αγάπη και ο σεβασμός της ζωής ΟΛΩΝ και των διακηρυγμένων δικαιωμάτων των ανθρώπων.

ΟΧΙ στο σκουπιδαριό, στον εθισμό στο έγκλημα, στην εκμηδένιση της αξίας της ζωής, στη βιαιότητα, στην ωραία τσάμπα ζωή, που την πληρώνουν οι άλλοι. ΟΧΙ στην ατσιδοσύνη, στη μαγκιά, στην κοπάνα. Με την τηλεόραση θα ‘πρεπε ν’ ασχοληθεί η Ε.Ε. και ο ΟΗΕ. Διερωτηθείτε γιατί δεν το κάνουν;

Γιατί ΔΕΝ το κάνει μια ...αριστερή κυβέρνηση και το κάνει με δεξιά αντίληψη: «Ποιος θα μας δώσει πιο πολλά και να τον ελέγχουμε!...»


1. Πάμπλο Εσκομπάρ, βαρόνος ναρκωτικών και βουλευτής της Κολομβίας.
2. Plata o plomo = Ασήμι ή μολύβι, δηλαδή χρηματισμός ή εκτέλεση.
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 715 επισκέπτες και κανένα μέλος