Σε δικαιολογημένη, εν πολλοίς, σύγχυση βρίσκονται οι ψηφοφόροι, σ’ αυτές τις εκλογές.

Απροθυμία συμμετοχής· δυσπιστία επιλογής.

Δικαιολογημένη σύγχυση, γιατί βρέθηκαν μπροστά σε μιαν αναπάντεχη και αδικαιολόγητη, λογικά, ανακυβίστηση (κωλοτούμπα) της “πρώτης κυβέρνησης της αριστεράς”, που έφερε “τ’ απάνω, κάτω”.

Ο ταλαίπωρος ο ψηφοφόρος, “εκπαιδευμένος” στις κοκκορομαχίες των εκάστοστε στημένων “μονομάχων” μπαίνει μπροστά σε παραπλανητικά διλήμματα, για να επιλέξει τη μια ή την άλλη “ομάδα”, σ’ ένα στημένο “ντέρμπι” και αποσπάται από το πραγματικό διακύβευμα: Το κοινό συμφέρον, η ανεξαρτησία του, το βιοτικό του επίπεδο, η αξιοπρέπειά του!

12,5 δις αβάσταχτους φόρους, καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι εμείς για το 3ο Μνημόνιο, μέχρι το Δεκέμβρη! Δεν τα λένε αυτά. Θα το αποδεχθούμε με την ψήφο μας; Θα το δεχθούμε ψηφίζοντας Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝ.ΕΛ., ΠΟΤΑΜΙ ή ....Λ|εβέντη;

Η μοναδική φορά που εκ των πραγμάτων και των τεραστίων και καταφανών προβλημάτων, είχε να επιλέξει ξεκάθαρα ο λαός και να επιδιώξει με την ψήφο του, το κοινό συμφέρον, την εθνική του ανεξαρτησία, τη βελτίωση του βιoτικού του επιπέδου, ήταν οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, με το ελπιδοφόρο αλλά παραπειστικό - όπως απεδείχθη πλέον - πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, του μνημονιακού και θρασύτατου Τσίπρα και των συνοδοιπόρων του, που εξαπάτησαν ξεδιάντροπα τον ελληνικό λαό.

Και βέβαια ξεκάθαρη επιλογή και θέση είχε ο ψηφοφόρος με το θαρραλέο και αναμφισβήτητο ΟΧΙ στα μνημόνια. Οχι στη λιτότητα, όχι στην αφαίμαξη και της τελευταίας ικμάδας του, με τη φορμπηχτική πολιτική που επέβαλαν οι δραγάτες του γερμανικού και παγκόσμιου κεφαλαίου - που παριστάνουν τους “ηγέτες” των ευρωπαϊκών χωρών της ΟΝΕ, ενώ είναι υπάλληλοι, μικρομέτοχοι και συνεργοί της εγκληματικής επίθεσης του άπληστου, αδίστακτου και αιμοσταγούς χρηματοπιστωτικού και αντιπαραγωγικού κεφαλαίου - ΟΧΙ στο ξεπούλημα της δημόσιας - κοινής περιουσίας, ΟΧΙ στην εθνική υποτέλεια! Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου είχε ξεκάθαρες επιλογές και το 62% του λαού, που έμεινε ανεπηρέαστο από την τρομοκρατία εξέφρασε τη βούλησή του με το θαυμαστό, για μια ακόμη φορά ΟΧΙ.

Οταν ο Τσίπρας - συνεπικουρούμενος από τους προγενέστερους υποτελείς τού club των μνημονίων” (όπου τον καλωσόρισε ο Αδωνις Γεωργιάδης) - επρόδοσε τη λαϊκή βούληση αντισυνταγματικά και παράνομα, γιατί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι δεσμευτικό και όχι γνωμοδοτικό, ο λαός σάστισε!

Σάστισε, ζαλίστηκε και στην καλύτερη περίπτωση, οργίστηκε.

Τί να ψηφίσω; ΟΛΟΙ ίδιοι είναι (όχι δεν είναι όλοι ίδιοι)

Δεν θα πάω να ψηφίσω(σκασίλα τους· ιδιαίτερα αν ψηφίζατε τους πραγματικούς τους αντιπάλους)

“Θα ψηφίσω Λεβέντη” (αναπάντεχη χαρά του· 40 χρόνια το “παλεύει”! Ποιον θα τιμωρήσετε επιλέγοντας την ιλαρότητα μετά την τραγωδία; Α’ βέβαια, “Σε δυο μήνες βγάζει τη χώρα από το μνημόνιο, με ...τις γνωριμίες που διαθέτει στην Ευρώπη”!!! όπως δήλωσε με όλη τη σοβαρότητα που τον διακρίνει, σε συνέντευξή του (zougla.gr) τέσσερις ημέρες πριν.

Αν υπάρχουν τέτοιοι “σοβαροί” ψηφοφόροι, ας τον στείλουν κι αυτόν στη Βουλή να ...γελάσουμε!)

«Ας δώσουμε μιαν ακόμη ευκαιρία “στο παιδί”», λένε όσοι ελπίζουν ακόμα και την ώρα που οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα! Κάποιοι επιμένουν κομματικά και ...αριστερά, για να δώσει κι άλλες “σκληρές μάχες”, με θεαματικές σκιαμαχίες με ξύλινα σπαθιά, γιατί τα πραγματικά αληθινά και ισχυρά όπλα δεν θέλησε ή δεν ήξερε να τα χρησιμοποιήσει. Και η κακή προαίρεση και η ανικανότητα, όταν έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, είναι το ίδιο βλαβερές.

Ιδιαίτερα, σ’ αυτές τις εκλογές ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!

Δεν κρίνεται “ποια ομάδα” θα νίκησε(!) και με ποιους θα συνεργασθεί, όπως παλεύουν να μας πείσουν και να μας εγκλωβίσουν τα “κανάλια”.

Κρίνεται το μέλλον της πατρίδας μας, της ζωής μας, των παιδιών μας, ημών των ιδίων. Κρίνεται η ιστορία μας! Ως πότε θα μας σώζει η δόξα των προγόνων μας;

Ψήφος στα μνημονιακά κόμματα - ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ.ΕΛ., Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ και στους γελοιοδέστερους - σημαίνει ψήφος αποδοχής και του 3ου Μνημονίου!

Σημαίνει, ψήφος αποδοχής της συνθηκολόγησης της 13ης Ιουλίου. Ψήφος παράδοσης της χώρας στους νεο-αποικιοκράτες της ΟΝΕ και στο 4ο Ράιχ της Γερμανίας.

Σημαίνει, ψήφος προσυπογραφής παράδοσης - μεταβίβασης της πατρίδας μας σε κάθε λογής “ομόσπονδο γερμανικό κρατίδιο της Εσσης”.

Σημαίνει ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών και της ίδιας της χώρας στις τράπεζες, στα funds, στους “κροίσους”, στις offshore, στο άπληστο κεφάλαιο. Παράδοση της χώρας που ανακτήθηκε και διατηρήθηκε μέχρι σήμερα, με πολύ αίμα και θυσίες και ηρωισμό.

Δεν μ’ ενδιαφέρει η όποια “αριστερά”, οι ψευτο “σοσιαλισμοί” και οι απατηλές “δημοκρατίες”.

Μ’ ενδιαφέρει, με καίει η πατρίδα μου, η Ελλάδα και οι Ελληνες.

“Το μέλλον ενός λαού είναι αβέβαιον γιατί, κατά βάση, εξαρτάται από τον ίδιο”. Και, κατά τον προσφιλή μας Ισοκράτη, “Ε σοι το μέλλον ξει, αν το παρόν ε τιθς”.
 
 
 
Τι να κάνουμε
 

Τί να κάνουμε λοιπόν, στην παρούσα δυσμενή συγκυρία;

― Ν’ απαλλαγούμε, πρωτίστως από τις υποβολές, τα ταμπού, τις υπερβολές και τις επιβουλές.

Καλό το “ευρώ” (που το είδαμε το “καλό;”), αλλά όχι “αντί πάσης θυσίας”. Αυτό είναι που μας έχουν υποβάλει. Ταμπού! Καλός ο “γάμος”, αλλά όταν υπάρχει δυσαρμονία, παραφωνία, φωνές, καβγάδες, αφόρητη καταπίεση, προσβολή της προσωπικότητας, βασανιστική στέρηση της ελευθερίας, όταν καταντάει η συμβίωση “βίος αβίωτος” επιλέγεις την έξοδο· το διαζύγιο! Σπας το ζυγό. Δεν είναι καλό· δεν είναι βέβαια ευχάριστο! Οδυνηρό πολλές φορές, στην αρχή· μετά από λίγο, με καλύτερη και πλουσιότερη εμπειρία, βρίσκεις τη ομαλότητά σου και ενίοτε την ευτυχία.

Το αποκάλυψε πριν 3-4 ημέρες ο Ντράγκι, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: «Ηταν έτοιμο το “κούρεμα” των καταθέσεων. Είχε πέσει στο τραπέζι». (Οχι το “κούρεμα του χρέους”, αλλά των καταθέσεων!) Γιατί λοιπόν να έχω εμπιστοσύνη στο ευρώ, ένα νόμισμα που το κουμαντάρουν ξένοι, που δεν έχουν να δώσουν λόγο στον ελληνικό λαό, και να μην έχω ένα εθνικό νόμισμα που το διαχειρίζονται αυτοί που λογοδοτούν στο λαό;

Πριν 13 χρόνια είχες ένα “καφετί”, χιλιάρικο στο πορτοφόλι σου και το υπολόγιζες· τώρα, με 3 αντίστοιχα και πλέον ευρώ στην τσέπη σου, τί κάνεις; Τί έχεις; Εξ’ άλλου το ίδιο το ευρώ, σε σχέση με το δολλάριο, έχει χάσει την αξία του κατά 37,5%.

Μα, οι συντάξεις, οι μισθοί, τα εισοδήματα δεν έχουν μειωθεί γύρω στο 40%, χωρίς κανένα αναμενόμενο, τουλάχιστον, όφελος; Το ίδιο το ΑΕΠ δεν έχει μειωθεί κατά 33%, ενώ αντίθετα το χρέος έχει αυξηθεί; Και καμαρώνει η μνημονιακή βεντάλια, που μας χρεώνει με 89 δις επιπλέον ευρώ, για να αποπληρώσουμε παλιά τοκογλυφικά δάνεια; Επιτέλους, μυαλό δεν υπάρχει;

Αλλά, όπως είχε πει κι ο Πλούταρχος “της μεγίστης αφροσύνης και μαλακίας εστί”, το δανείζεσθαι.

Ποιος ο φόβος λοιπόν, “μη βγούμε απ’ το ευρώ;”

Έρωτα με τον βασανιστή μας, έχουμε πάθει;

Κλείνω, γιατί ο χώρος μου τελειώνει κι έχω μάθει να μην ξοδεύω περισσότερα απ’ όσα διαθέτω. Το ίδιο με το χρόνο και βεβαίως το χρήμα. Είναι κάτι που πρέπει επιπλέον να μάθουμε.
 
 
(Τέλος του Α’ μέρους)

* Θα έχεις καλό μέλλον αν θέσεις σε γερά θεμέλια το παρόν.
 
 
 
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 1091 επισκέπτες και κανένα μέλος