Δυό κανούργιες συλλογές της ποιήτριας κυρίας Δήμητρας Καραφύλλης*

Συνήθως ο ποιητικά γράφων, στον λόγο του αντλεί τα ερεθίσματα από τα γινόμενα στον περιβάλλοντα του χώρο. Πολλάκις, μια βιωματική εξομολογητικού χαρακτήρα ερμηνεία, βρίσκει χώρο κενό και καταλαμβάνει το λευκό χαρτί της μούσας του. Ενίοτε πάλι, ανορθόδοξα μονοπάτια διατρυπούν και φωτίζουν, ανεκπλήρωτες σκιερές γωνιές και ενσωματώνονται συνειδησιακά σε υποθετικές ενοχές του παρελθόντος. Στις δύο ανά χείρας συλλογές εν προκειμένω, της φίλης κυρίας Δήμητρας Καραφύλλης, “Τρελή Τυφλόμυγα” και “Γρήγορα στις Οθόνες σας” ό,τι και να συμβαίνει ανιχνεύεται ως ήσσονος σημασίας, ενώ πρωτεύουσα θέση κατέχει η αντιστροφή ενός παρονομαστή, όπου το μικρό δέμας γιγαντώνεται πνευματικά, χάριν της ουράνιας μούσας που το εμφυσεί.

Η φίλη κυρία Καραφύλλη, με αυτή τη χαρισματική μούσα της την ποιητική, καταξιώνεται στην επιλεκτική κορυφή τη τέχνης, της θείας που την εμπνέει.

Ο κριτικός τώρα, που θέλει να προβάλλει το έργο ενός τέτοιου διανοητή, βεβαίως και ίσως και να πάσχει από το κάποιο σύνδρομο της κατωτερότητας, έστω και αν αυτό ερμητικά το εσωκλείει, μοναχά στα ενδόμυχα της αμαρτωλής του σκέψης. Γι΄αυτό και στον κριτικό λόγο του, βάζει έντεχνα σε δεύτερο μέρος το έργο του δημιουργού πρωταγωνιστή, προσπαθώντας να συν-καρπωθεί την αίγλη από τον δευτεροαγωνιστικό ρόλο, που φιλικά ανέλαβε. Το κακό όμως αυτό είναι ανθρωπίνως αναπόφευκτο καθώς όπως προλέχθη εγγίζει τις ανεξέλεγκτες επιθυμίες του ασυνείδητου.   Γι΄αυτό και εγώ στην προσπάθεια να αποφύγω αυτή την διολίσθηση, αλλά και για την οικονομία του χώρου, θα προχωρήσω εν τω άμα, με όσο μπορώ λιγώτερα σχόλια, στον αυτούσιο στίχο του έργου της ποιήτριας.

Από τη συλλογή λοιπόν “Γρήγορα στις Οθόνες σας” άρξασθε.

Στο   ποίημα Contre Lumiere” σε βιωματική   απολογητική αναθεώρηση, εξομολογείται:

«Ταμπού. / Φύλακες άγγελοι της παρθενίας μου. / Τείχη χωρίς ανοίγματα / μην ξεμυαλίσει την παλέττα μου ο ήλιος. / Και τώρα που η φωτεινή λίστα απολεσθέντων /εξαφανίζει τις θολές σκιές των “ούκ” / είναι αργά πια να βουτήξω το πινέλο μου στο ρόζ.»

Η κατοπτρική λειτουργία της ποίησης, ίσως και αναφορικά να θίγει τη θεωρητικά ενυπάρχουσα σχέση τέχνης και ποιητική εμπράγματης παραδοχής μιας αλήθειας.

Δυό παρακάτω ποιήματα μας φέρνουν στο νού, την Καβαφική εφημερία των “Κεριών”

“Αφροδίτες”:

«Τα πρώτα σημάδια του γήρατος ορατά.

Η θηλυκότητα σε κατάσταση ανάγκης.

Τα εργαστήρια φιλντισένιων εκμαγείων επιτάσσονται.

Οργασμός. / Ρουμπινένια χείλη. Σμαραγδένιο φουλάρι./

Ροζ υποσχέσεις.

Παρδαλά μπαϊράκια σε παράταξη μάχης.

Πυροβολισμοί στο χρόνο. Πυροβολισμοί στον βρόντο.»

Η ελεύθερη ποίηση είναι αλληγορική. Την κάθε λέξη του στίχου πρέπει να την ενσωματώνεις στο εφήμερο υπάρχων, στο αδυσώπητο εξελικτικό γίγνεσθαι και στο επιθετικό αμύνεσθαι.

Σε καταληκτική απολογία μια “Κούκλα” εξομολογείται:

« Άλλαξα χίλιες φορεσιές./ Βασίλισσα, καλόγρια, τροτέζα, καμαριέρα./ Μόνο το το σώμα μου γυμνό δεν φόρεσα./ Ποτέ μου.»

Όμως η ποίηση ιδεών συνεχίζει την έκφραση του περιεχομένου του λόγου της “Κυνηγώντας τους Δεκαδικούς”, το ποίημα σε απόσπασμα: «Έχασα τα δάχτυλά μου μετρώντας δεκαδικούς. / Ένα κόμμα σαν δρεπάνι μου τα θέρισε./ Για ίχνη έψαξα παντού/ ……….. / ¨Οταν τα βρήκα / πόνεσα./ Κυνηγώντας τα ασήμαντα ακρωτηριάστηκα.».      

Από το “Λαθρεπιβάτης”

«Κόστος ψυχής ανυπολόγιστο./ στη γραμμή 17 λαθρεπιβάτης .?

Ημίωρη διαδρομή/…….. /στο τέρμα αυτοβούλως παραδίνομαι / στην αδιάλεκτη συνείδησή μου ./ Ως κοινός βλάξ του αστικού δικαίου.»

Στα αντισώματα του ποιητή, ανήκει η δυνατότητα αντίστασης στη διαπλοκή του κόσμου: “Τιμής Ένεκεν”:

«Θα στήσω ανδριάντες/ στον Ιούδα, στον Εωσφόρο και στον Αριμάν./ που μου συστήθηκαν/ σαν Κώστας, Βασίλης, σαν Ελένη, / και έναντι λογικής τιμής/ μου δίδαξαν διαίρεση.».

Σε μια σκληρή προσγείωση, δηλώνει την τραγική επωδό την ανθρώπινη: απόσπασμα από το “Τριάκοντα”:

«Δείπνο σε στρογγυλό χειρουργικό τραπέζι./ Πιάτα ζεστά. Πρόσωπα κρύα. Αιμοβόρα./ Δίωρη πτήση/ Επιστρέφω ως αποσκευή./ Βαριά. Με ελαφρύ στομάχι. Καταστόλιστη. / Κατεψυγμένη σε ορθογώνιο φέρετρο / από χρυσό τριάκοντα καρατίων./ Νυφούλα μέσα σε στις χαλαζοπράσινες / συνθετικές μουσελίνες / που μού δάνεισαν».

Και μετά το βύθισμα στην απογοήτευση, έρχεται η αναθάρρυνση για το διηνεκές παρόν, για τη διηνεκή παρουσία που παίρνει τα ηνία του λόγου στη σελίδα 35 όπως στο “Το Κειμήλιο” και   πάλι σε απόσπασμα:

«Ξηλώνω το παλιό μου κέντημα/. Πλακέ, κασίνια, σταυροβελολονιές / Λύνω κόμπους με τη μύτη της βελόνας/ προσεκτικά- προσεκτικά από την ανάποδη/ χωρίς ψαλίδι / Σέβομαι τα σημάδια της φθοράς./ Δεν τα καλύπτω, απλά φροντίζω να μην γίνουν τραύματα ανεπούλωτα / στο λευκό καμβά./ ……. /Θέλω το τελευταίο μου εργόχειρο / να βγεί πιο όμορφο από το πρώτο /. Να φυλαχθεί απ΄ τα παιδιά μου σαν κειμήλιο/. Χειρόγραφη διαθήκη αγάπης και συγγνώμης / Θα τα καταφέρω;»

Στη δεύτερη συλλογή “Τρελή Τυφλόμυγα”, πάλι το αλληγορικό μακάβριο με το “Carte de Visite”, παίρνει σε απόσπασμα θέση στη σελίδα 13   και σου ραγίζει την καρδιά.

«Όχι μνημόσυνα / όχι οδύνη εθιμοτυπική / όχι μουσκεμένα μαντήλια με μαύρο συρίτι»

Αλλά … όπως ερχόμαστε στο ποίημα “Ανεκπληρωτο” της σελίδας 17 και διαβάζομε, έτσι απλά το θέλω ένα:

«Πλατύ ζεστό χαμόγελο / σε μαύρη πορσελάνινη κορνίζα / τριάντα μοίρες ακουμπισμένη./ Στη παγωμένη μαρμαρένια πλάκα :/ Εγεννήθη αρχάς / Απεβίωσε τέλη του εικοστού ./ Τι ωραία γυναίκα ! / Να ξαναγεννηθεί./ παρακαλώ.»

Και λήγω αυτή την ποιητική περιδιάβαση στη μούσα της φίλης κυρίας Καροφύλλης με το “Ανω Θρώσκων”.

Πάλι, για σεβασμό πρός το πνευματικό έργο του δημιουργού, μόνο   σε απόσπασμα:

«Επέστρεψε στη γή, να γίνει πάλι γή. / Βλάστησε. Άνθισε./ Διακλαδίστηκε σε όλο τα φλοιό./ Επί. Υπό. Υπέρ. …../Ξιπάστηκε μετρώντας το μπόϊ της σκιάς του/ ……./ Επέστρεψε στη γή να γίνει πάλι γη / νικημένος από ένα κρυολόγημα, ίσως».

Η αλήθεια είναι, πως η ελεύθερη στίχου μεταπολεμική ποίηση στην νοηματική τεχνική της πρόσληψής της , σε αντίθεση με την προπολεμική λυρική, είναι σκοτεινή, δυσνόητη και βαθειά αλληγορική. Το ένα άκουσμα δεν φτάνει και δεν αρκεί για να την κατανοήσεις. Χρειάζεται μάλλον διάβασμα προσεκτικό και μελέτη, ώστε να μπορέσεις να διεισδύσεις στη μύχια σκέψη του δημιουργού.

Το άθλημα της ελεύθερης ποίησης είναι εν πολλοίς δύσκολο. Και επί τέλους κάποτε πρέπει να το μάθουν και να το υπηρετήσουν με σεβασμό όσοι αδαείς, επίδοξοι, αιθεροβάμονες ευθαρσώς το επιβαίνουν. Το μόνο δε που αυτοί καταφέρνουν είναι να γελοιοποιούν τον εαυτό τους.

Στο επόμενο άρθρο, θα έχω τη χαρά και την τιμή να ασχοληθούμε με το έργο ενός αθεράπευτα ρομαντικού ποιητή, και κατά διπλή ρίζα συμπατριώτη μου, ο οποίος στη ζωή του πολύ αγάπησε. Οψόμεθα

γιάννης κορναράκης του μάνθου

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 795 επισκέπτες και κανένα μέλος