Τρίτη, ανήμερα της 25ης Μαρτίου η εκπομπή του Κ. Χαρδαβέλλα «Αθέατος Κόσμος» φώτισε την Αθέατη Ελλάδα της Τιμής. Σ’ ένα σπιτάκι της Νέας Αγχιάλου, που δικό μας νοιώσαμε όλοι κι αδελφό μας τον Κωνσταντή Αλεξίου. Τον ήρωα-πολεμιστή του ακήρυκτου πολέμου στην Κύπρο του 1964. Καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι...

Χρέος Τιμής


Τρίτη, ανήμερα της 25ης Μαρτίου η εκπομπή του Κ. Χαρδαβέλλα «Αθέατος Κόσμος» φώτισε την Αθέατη Ελλάδα της Τιμής. Σ’ ένα σπιτάκι της Νέας Αγχιάλου, που δικό μας νοιώσαμε όλοι κι αδελφό μας τον Κωνσταντή Αλεξίου. Τον ήρωα-πολεμιστή του ακήρυκτου πολέμου στην Κύπρο του 1964. Καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι που του χάρισε ο συμπολεμιστής κι αδελφικός του φίλος, Διονύσης Πατεράκης-από τον μισθό του των 900 ευρώ- κι όχι το ανάλγητο και αχάριστο κράτος μας. Σκιά του λεβέντη, θεριακωμένου άντρα, όπως τον έδειχναν κάποιες παλιές φωτογραφίες, άπορος, ανασφάλιστος, μισοπαράλυτος και χτυπημένος από καρκίνο. Όπως κι οι περισσότεροι πολεμιστές μας που γνώρισαν από πολύ κοντά τις τούρκικες βόμβες ναπάλμ, στις συγκρούσεις του 1964, 1967 και 1974 στην Κύπρο.

Δάκρυσε η Ελλάδα. Κι οργίστηκε και ντράπηκε. Κυρίως ντράπηκε. Λίγες μέρες πριν, τιμούσαμε εκείνους που μας χάρισαν με τη θυσία τους μιά λεύτερη πατρίδα. Πως θά ‘νοιωσαν άραγε οι ψυχές τους, βλέποντας με ποιόν τρόπο «τιμά» η ελληνική Πολιτεία τους συνεχιστές των δικών τους αγώνων; Πως θά ‘νοιωσαν βλέποντας τον Κωνσταντή Αλεξίου να εκλιπαρεί τον συμπολεμιστή του να του δώσει ένα όπλο για να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα; Γιατί τα παλληκάρια ναι μεν αντέχουν ως την τελευταία τους πνοή τη φρίκη του πολέμου και τις όποιες αντιξοότητες σε καιρούς ειρηνικούς. Κι ανθούν και στην ξερή τη γη και στο λίγο το νερό. Αλλά μαραίνονται όταν  η πατρίδα, που για χάρη της δίνουν και τη ζωή τους, ανταποδίδει την θυσία τους με περιφρόνηση κι εξευτελισμό. Τιμώντας απλόχερα όσους την κλέβουν και την ξεπουλάνε κι απαξιώνοντας όσους ποτίζουν το δέντρο της με το αίμα τους. Με χίλιους τρόπους σαν να τους φωνάζει: «Δεν σας θέλουμε. Κακώς υπάρχετε. Χαλάτε την πιάτσα»! Την πιάτσα όπου βγάζουμε και ξεπουλάμε τα όσια και τα ιερά μας. Όλα εκείνα που Έλληνες σαν τον Αλεξίου και τον Πατεράκη μας πρόσφεραν με τον αγώνα και την θυσία τους. Εκείνα που μας κράτησαν ορθούς ως τα σήμερα που τρεκλίζουμε ζαλισμένοι, μη μπορώντας να ξεχωρίσουμε το σωστό από το λάθος και τον φίλο απ’ τον εχθρό.

Ήταν οι μαύρες για την Κύπρο μέρες του 1964-67. Η Τουρκία, με τις πλάτες των Αγγλο-Αμερικανών, έστελνε κρυφά στρατό στο μαρτυρικό νησί κι εξόπλιζε τους Τουρκοκύπριους. Στα ελληνοκυπριακά χωριά που γειτνίαζαν με τις περιοχές των Τουρκοκυπρίων, η με κάθε μέσο κατατρομοκράτηση των κατοίκων ήταν καθημερινή πρακτική. Δολοφονίες, λεηλασίες περιουσιών, κάψιμο σπιτιών, βιασμοί... Ακήρυκτος αλλά αδυσώπητος πόλεμος που στόχευε να τρομοκρατήσει τους Ελληνοκύπριους και να τους εξαναγκάσει να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, για να ανατραπούν τα γεωγραφικά και πληθυσμιακά δεδομένα προς όφελος των Τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας. Οι κυανόκρανοι του Ο.Η.Ε. έκαναν τα στραβά μάτια στις τουρκικές αγριότητες, ενώ συχνά συνδαύλιζαν προβοκατόρικα την ένταση μεταξύ των δύο κοινοτήτων του νησιού, για να παρατείνουν την ανώφελη   παραμονή τους και την επωφελέστατη για κείνους, υψηλότατη αμοιβή τους.

Η Ελλάδα αναγκάστηκε να στείλει κι εκείνη, κρυφά, επίλεκτες ομάδες καταδρομέων, που έφταναν στην Κύπρο ως τουρίστες και φοιτητές. Με μιά τέτοια δεκαμελή ομάδα επιλέκτων στάλθηκαν στη Μεγαλόνησο ο Κωνσταντής Αλεξίου κι ο Διονύσης Πατεράκης, τον Νοέμβριο του 1964. Θα περνούσαν πάνω από δύο χρόνια για να ξαναδούν τα σπίτια τους. Παρακολουθήσεις και ενημέρωση για τις κινήσεις Τούρκων και Τουρκοκυπρίων, καθημερινές συμπλοκές με τα τούρκικα αποσπάσματα θανάτου, κατάσχεση του οπλισμού τους, ένοπλη συμπαράσταση στους διωκόμενους Ελληνοκύπριους, σαμποτάζ. Πολεμιστές-φαντάσματα. Μιά μέρα βρήκαν σ’ ένα χαντάκι, όπως ανέβαιναν στον Πενταδάκτυλο, το πτώμα ενός συμπολεμιστή τους, του Θανάση Παντζή, που είχε χαθεί 25 μέρες. Βρέθηκε γυμνός, καταματωμένος από χτυπήματα, χωρίς νύχια και δόντια. Ορκίστηκαν, οι δυό τους, να τον εκδικηθούν. Κι ένα βράδυ, σ’ ένα τούρκικο στρατόπεδο στον Πενταδάκτυλο, σύρθηκαν κάτω απ’ τη μύτη των φρουρών κι έζωσαν με χειροβομβίδες το κτίριο του τουρκοκυπριακού ραδιοσταθμού προπαγάνδας, «Μπαϊράκ». Έδεσαν τις περόνες με σύρμα κι αφού απομακρύνθηκαν λίγο, τις τράβηξαν όλες μαζί. Πήρε φωτιά και μιά διπλανή αποθήκη πυρομαχικών κι έγινε μεγάλο πανηγύρι!

Στα τέλη του 1966, ο τουρκικός στρατός στην Κύπρο αριθμούσε πάνω από 7.000 στρατιώτες. Απροκάλυπτα πλέον η Τουρκία έστελνε κι αεροπλάνα να χτυπούν τις ελληνικές δυνάμεις. Κι ένα πρωί, η ομάδα των Αλεξίου και Πατεράκη χτυπήθηκε από εμπρηστικές βόμβες ναπάλμ. Τά ‘φερε έτσι η μοίρα και γλίτωσαν καταπληγιασμένοι, μόνο οι δυό φίλοι. Οι υπόλοιποι εξαϋλώθηκαν. Σύρθηκαν όπως-όπως σε μιά σπηλιά του Πενταδάκτυλου και κρύφτηκαν. Ύστερα από μέρες βρήκαν ότι είχε απομείνει από τους συμπολεμιστές τους και τους έθαψαν με τα όπλα στα χέρια. 48 μέρες έμειναν σ’ εκείνη τη σπηλιά. Έβγαιναν μόνο το χάραμα να φάνε χόρτα ωμά και σαλιγκάρια και να ρουφήξουν την υγρασία απ’ τα χόρτα. Όταν θέριευε η δίψα κατουρούσαν στα κράνη κι έβρεχαν λίγο το στόμα τους. Τα σπασμένα τους οστά κόλλησαν από μόνα τους στραβά. Τυχαία τους βρήκε ένας καλόγερος που έβοσκε τα πρόβατα μιας κοντινής μονής. Τους περιέθαλψαν γιά λίγες μέρες κι ύστερα τους πήγαν στο νοσοκομείο της Λευκωσίας. Οι γιατροί αναγκάστηκαν να τους σπάσουν τα οστά και να τα ξαναενώσουν. Έμειναν 7 μήνες στο νοσοκομείο κι επαναπατρίστηκαν στις αρχές του 1967 κατόπιν ενεργειών της Αρχιεπισκοπής Κύπρου και της ΕΛ.ΔΥ.Κ. Το μόνο ενδιαφέρον του ελληνικού κράτους ήταν να τους ψάξει όταν επέστρεψαν, μήπως είχαν φέρει τίποτα λαθραία τσιγάρα! Έκτοτε τους «έγραψε» κανονικά, ως τα σήμερα. Όπως κι όλους τους άλλους επιζήσαντες αφανείς πολεμιστές των συγκρούσεων 1964-67.

Φίλε αναγνώστη. Απλέ Έλληνα που κρατάς την Ελλάδα ακόμα ορθή. Εσύ κι εγώ κι όλοι οι άλλοι οι πολλοί σαν εσένα κι εμένα, που αγαπάμε την πατρίδα μας, οφείλουμε να συμπαρασταθούμε στους αγωνιστές της Τιμής της. Δυστυχώς το κράτος μας κι οι περισσότεροι πολιτικοί μας κάνουν ότι μπορούν για να πάρουν διαζύγιο από την Ελλάδα. Γνωρίζω καλά πως κάθε πρώτη του μηνός, ο μισθός σου στέκει ως τρεμάμενη αντιλόπη εν μέσω αγέλης πεινασμένων λεόντων. Γνωρίζω καλά και την αλήθεια του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά, ότι: «η μεγαλοσύνη στους λαούς δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». Και σου ζητώ να βάλεις το χέρι στη μεγάλη, πυρωμένη καρδιά σου και να βγάλεις ότι μπορείς. Δεν μπορούμε να βάλουμε χρήματα σε τραπεζικό λογαριασμό, στο όνομα του Κωνσταντή Αλεξίου, γιατί είναι καταχρεωμένος στις τράπεζες και κοντεύουν να του πάρουν το σπίτι.. Μπορούμε όμως να καταθέσουμε την αναγνώριση και το ευχαριστώ μας στον χτυπημένο απ’ τον καρκίνο ήρωα, είτε στον λογαριασμό μισθοδοσίας του αδελφικού φίλου και συμπολεμιστή του Διονύση Πατεράκη, Τράπεζα Κύπρου 18198342, είτε με ταχυδρομική επιταγή στο όνομα της συζύγου του: Μαρία Αλεξίου, οδός Ελληνικής Αεροπορίας 169, Τ.Κ. 44019, Ν. Αγχίαλος-Βόλος.

Στο αναπηρικό καροτσάκι του Κωνσταντή Αλεξίου είναι καθηλωμένη και η εθνική μας αξιοπρέπεια. Και πρέπει να σταθεί στα πόδια της και πάλι.

 


Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 552 επισκέπτες και κανένα μέλος