Στα μέσα του σχολικού έτους 2006-2007, η Ακαδημία Αθηνών κατόπιν αιτήματος της τότε υπουργού Παιδείας κ. Μαριέτας Γιαννάκου, απεφάνθη με μία εμπεριστατωμένη γνωμοδότησή της για την εν γένει ακαταλληλότητα του διαβόητου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Ήταν μία από τις ελάχιστες φορές τα τελευταία 20 χρόνια...

Ακαδημία Αθηνών η ωραία κοιμωμένη

  Στα μέσα του σχολικού έτους 2006-2007, η Ακαδημία Αθηνών κατόπιν αιτήματος της τότε υπουργού Παιδείας κ. Μαριέτας Γιαννάκου, απεφάνθη με μία εμπεριστατωμένη γνωμοδότησή της για την εν γένει ακαταλληλότητα του διαβόητου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Ήταν μία από τις ελάχιστες φορές τα τελευταία 20 χρόνια που το θεσμοθετημένο ως ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας μας, έκανε αισθητή την ύπαρξή του. Γιατί, βέβαια, η υψηλή αποστολή των αξιωθέντων της ύψιστης πνευματικής διακρίσεως μελών του, δεν νοείται ν’ αρχίζει και να τελειώνει στα βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών. Ούτε βέβαια στη, δίκην υφαντού της Πηνελόπης, σύνταξη του Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας. Ίσως θα έπρεπε οι απλοί πολίτες να θεσπίσουμε ένα βραβείο, κατ’ έτος απονεμόμενο στους ακαδημαϊκούς εκείνους που με τη συνεπή στάση τους έναντι των θετικών και αρνητικών πνευματικών δρώμενων, θα δικαίωναν τον βαρυσήμαντο τίτλο τους. Πολύ φοβούμαι όμως, ότι εάν ο υπέροχα κυνικός Διογένης εμφανιζόταν στην έμφορτη κωμικοτραγικού πλούτου εποχή μας, θα έπρεπε με το φαναράκι του ν’ αναζητήσει ακαδημαϊκό, μάλλον μεταξύ εκείνων που βαθιά απογοητευμένοι, δεν πατούν πλέον το πόδι τους στο αραχνιασμένο νεοκλασσικό της οδού Πανεπιστημίου.    Συχνά η μόρφωση, όποιου επιπέδου και είδους, φαλκιδεύει ύπουλα τη διαίσθηση του κατόχου της. Αυτό, όμως, που ίσως δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό από τους αριστείς του πνεύματος, συλλαμβάνεται εξ ενστίκτου από τους απλούς πολίτες του καθημερινού μόχθου. Που εύλογα αγανακτούν και αναρωτιούνται: «καλά, δεν υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο πνευματική ηγεσία; Δεν υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι να υψώσουν το ανάστημα και την οργισμένη φωνή τους απέναντι στη μεθοδευμένη πολιτιστική κατάπτωση, απέναντι στην ολόπλευρη, σκουπιδοφόρα επίθεση που δέχονται οι ψυχές των παιδιών μας από τα ενεργούμενα της μισάνθρωπης παγκοσμιοποίησης»;      Είναι δυνατόν αυτά που βλέπει και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης, να μη τα βλέπουν οι ακαδημαϊκοί μας; Είναι δυνατόν να μη βλέπουν ότι τόσα χρόνια που εκείνοι ετοιμάζουν το λεξικό της ελληνικής γλώσσας, κάποιοι άλλοι υφαίνουν το σάβανό της; Να μη βλέπουν ότι με ευθύνη του κράτους και των μεγάλων Μ.Μ.Ε., η ελληνική γλώσσα διαστρέφεται, μιαίνεται και πτωχεύει διαρκώς; Ότι τα Ελληνόπουλα διδάσκονται τη γλώσσα των προγόνων τους κατά τις ομιχλώδεις ιδεοληψίες και τις ανομολόγητες εξαρτήσεις του κάθε αυτόκλητου γλωσσοπλάστη; Δεν έχουν αντιληφθεί οι κορυφαίοι πνευματικοί ταγοί μας ότι η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής, αλλά και των μεγάλων Νεοελλήνων λογοτεχνών μας, υποβαθμίζεται διαρκώς και συστηματικά στα σχολικά βιβλία; Ότι συστηματικά και δόλια «χειρουργείται» η ορθογραφία, ώστε οι επόμενες γενιές να στερηθούν τη δυνατότητα ετυμολογήσεως των λέξεων και τελικά να αποκοπούν από τις ρίζες της γλώσσας μας; Κι ότι ένα ανησυχητικά μεγάλο και διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό πανεπιστημιακών μας δασκάλων θεωρητικής κατευθύνσεως, διδάσκουν στους φοιτητές τους τον προπηλακισμό και την απαξίωση της ελληνικής Ιστορίας και του πολιτισμού μας;    Δεν ακούσαμε κάποιον ακαδημαϊκό μας να εξανίσταται δημόσια με τον τηλεοπτικό βόρβορο των εκπομπών κάποιων ιδιωτικών καναλιών. Ούτε με τα εντελώς διαστροφικά έως ξεκάθαρα σατανιστικά, δήθεν παιδικά, τηλεοπτικά προγράμματα. Δεν επενέβησαν αυτόκλητα, ως όφειλαν, οι ακαδημαϊκοί μας για το ανοσιούργημα της κυρίας Ρεπούση. Δεν βρήκαν τόσα χρόνια μιά λεξη να ψελλίσουν, έναντι της αχαλίνωτης σκοπιανής προπαγάνδας, για τη δήθεν μακεδονικότητα των κατοίκων των Σκοπίων. Δεν εξεγέρθηκε ούτε ένας ακαδημαϊκός μας-δημόσια τουλάχιστον-όταν ο πρόεδρος του αντ-Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας Θάνος Βερέμης1, δήλωνε ξεδιάντροπα στην τηλεόραση ότι: «η μοναδική γενοκτονία στα χίλια χρόνια της κοινής ελληνο-τουρκικής ιστορίας υπήρξε η ...σφαγή των Τούρκων από τους Έλληνες στην Τριπολιτσά2»!!!     Η τελευταία φορά που εγώ τουλάχιστον θυμάμαι κάποιον ακαδημαϊκό μας να αντιδρά με δημόσια παρέμβασή του, ήταν το 1999. Όταν η χώρα του Ξενίου Διός ουσιαστικά παρέδωσε τον σε αυτήν καταφυγόντα ικέτη Αμπντουλάχ Οτζαλάν, στους Τούρκους διώκτες του. Μία από τις δύο συνοδούς του, μας κατηγόρησε τότε για το αυτονόητο. Ότι συνεργήσαμε, δηλαδή, στην παράδοσή του στους Τούρκους. Και τότε, μεσ’ από σύννεφα σκόνης και μούχλας, ακούστηκε η τρομερή φωνή ενός υπέργηρου ακαδημαϊκού μας, να κατακεραυνώνει την Κούρδισσα για την...αχαριστία της. Λησμονών ότι κάποτε γνώρισε και ο ίδιος την αδικία των ισχυρών, ως τρόφιμος του ναζιστικού κολαστηρίου του Μαουτχάουζεν. Εισέτι λησμονών ότι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Κι έχοντας κάνει και αυτός, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των ακαδημαϊκών μας, «γαργάρα» επί σειράν ετών, εξώφθαλμα κακουργήματα Ελλήνων και ανθελλήνων σε βάρος των αξιών που υποτίθεται ότι η Ακαδημία Αθηνών προασπίζει. Η παρακμή των λαών αρχίζει πάντοτε από τις ηγεσίες τους· πνευματικές και άλλες. Ας αποφασίσουν οι ακαδημαϊκοί μας εάν με τη στάση τους έναντι των πολύμορφων επιθέσεων που δέχονται οι πανανθρώπινες αξίες και ο Ελληνισμός, θα καταξιώσουν την Ακαδημία Αθηνών ως το πράγματι ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας, ή ως το ελληνικό παράρτημα του μουσείου κέρινων ομοιωμάτων της Μαντάμ Τισό. Αισθάνομαι υποχρεωμένος να ζητήσω συγνώμη εάν κάποιες από τις ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις ακαδημαϊκών μας νιώσουν εαυτούς θιγμένους από το άρθρο μου. Γνωρίζω την παλαιά ρήση ότι «όποιος φτύνει ψηλά, φτύνει τα μούτρα του». Όμως στην αξιακή κλίμακα των περισσοτέρων ανθρώπων-και του γράφοντος-ψηλά στέκουν, ή δεν στέκουν, οι άνθρωποι. Κι όχι τα κτίρια, ούτε οι ταμπέλες.       –––––––––––––1. O Θάνος Βερέμης, που σπούδασε πολιτικές Επιστήμες στο Παν/μιο της Βοστώνης (ΗΠΑ) και ιστορία στο Παν/μιο της Οξφόρδης, από το 1987 είναι καθηγητής της πολιτικής ιστορίας στο Παν/μιο Αθηνών, από το 1988 έως το 1994 διηύθυνε το ελληνικό Ιδρυμα Ευρωπαϊκής Πολιτικής, και από το 2004, προσέξτε, είναι ο Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας! 2. Σε ερώτηση του Αντιπροέδρου του Δ.Σ. της Ελληνοαμερικανικής Ενώσεως Αριστείδη Δ. Καρατζά, για τις γενοκτονίες που διέπραξαν οι Τούρκοι το 1912-1922 ο καθηγητής «(Θ. Βερέμης) απάντησε απότομα και προφανώς ενοχλημένος ότι  “δεν έγιναν γενοκτονίες” συνεχίζοντας με το ίδιο  - όπως μου φάνηκε νευριασμένο ύφος  και σχεδόν φωνάζοντας: “βιαιοπραγίες έγιναν πολλές αλλά όχι γενοκτονίες... Αν έγιναν γενοκτονίες, έγιναν από μέρους των Ελλήνων κατά την επανάσταση του 1821

...Δεν γνωρίζεις για τη σφαγή των Τούρκων στην Τριπολιτσά;”. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο χαρακτηρισμός ως γενοκτονία ή εθνική κάθαρση, της σφαγής ορισμένων μουσουλμάνων στην Ελλάδα κατά την επανάσταση, έγινε από τον Μακάρθι (Αμερικάνο συνεργάτη του τουρκικού lobby στις ΗΠΑ)».                     «Αντίβαρο» Ιούνιος 2007

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 759 επισκέπτες και κανένα μέλος