Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα ασχοληθεί  με την προέλευση των Ελλήνων. 

Κατά τον Ησίοδο, ο  πολεμοχαρής βασιλιάς Έλληνας, είχε τρείς γιούς: τον Ξούθο, τον Δώρο και τον Αίολο. Στον Ξούθο έδωσε την Πελοπόννησο, στον Αίολο τη Θεσσαλία, και στον Δώρο τη Στερεά, που βρίσκεται στα  βόρεια του Κορινθιακού.

Ο Ξούθος γέννησε τον Ίωνα και τον Αχαιό. Και έτσι με αυτή τη διακλάδωση του γενεαλογικού δένδρου, ερχόμαστε στη διαβεβαίωση της συγγένειας των  φύλων, τα οποία  κατοίκησαν στον ελλαδικό χώρο:  Ιώνων, Δωριέων, Αχαιών και Αιολέων.

Η φαντασία των προγόνων μας, έπλασε  τοπικούς ήρωες να πρωταγωνιστούν σε κατορθώματα που εντάσσονταν πάνω από την ανθρώπινη φύση.  Οι ήρωες, γόνοι ή συγγενείς αθανάτων, χωρίς το συγκριτικό μέτρο που κατέχει η παντοειδής  δύναμη του θνητού, χτίζανε τα πρότυπα και τα είδωλα ενός  κόσμου ιδεατού στο σκηνικό ενός ουτοπικού κοινωνικού θεάτρου.  Έτσι μύθοι, θρύλοι και θρησκευτικές δοξασίες του εξωπραγματικού  παρελθόντος, ταυτίστηκαν σε μια προσπάθεια εξομοίωσης  με το ιστορικό γίγνεσθαι του ηλικιακά  ανώριμου   παρόντος.

Στις ιστορίες των Αιολιδών,  αναφέρεται ο Aθάμας, σαν  ένας από τους γιούς  του  Αιόλου. Ήταν βασιλιάς στον Ορχομενό της Βοιωτίας, στην ευημερούσα πόλη των αρχαίων Μινυών.  Παντρεύτηκε την Νεφέλη, με την οποία γέννησε δύο παιδιά, τον Φρίξο και την Έλλη. Ο γάμος αυτός δεν κράτησε πολύ. Ο Αθάμας εγκατέλειψε γρήγορα τη Νεφέλη όταν γνώρισε    την Ινώ·  την κόρη του βασιλιά της Θήβας, Κάδμου.  Η Ινώ, σαν μητριά, μίσησε από την πρώτη στιγμή τον Φρίξο και την ¨Έλλη, που όπως είπαμε, ήταν παιδιά του άντρα της από τον πρώτο γάμο. Όχι μόνο επιζητούσε, αλλά  δημιουργούσε  και αιτίες για την πλήρη εξόντωσή τους.  Κατάφερε λοιπόν να πείσει τις γυναίκες του Ορχομενού, να καβουρντίσουν το στάρι που είχαν οι άνδρες τους φυλαγμένο  για σπορά. Έτσι όταν το έσπειραν, το στάρι δεν φύτρωσε,  ο λαός πείνασε, και άρχισε να διαμαρτύρεται για τα κακό που τον βρήκε. Τότε ο Αθάμας έστειλε πρεσβευτές στο Μαντείο να ρωτήσουν   τη γνώμη του ιερατείου για  την αιτία  του λιμού και την προτεινόμενη λύση. Η Ινώ όμως τους πρόλαβε.  Δωροδόκησε  και εξαγόρασε το Μαντείο ώστε  να βγεί ο δικός της  χρησμός ότι: «Αιτία του κακού και της δυστυχίας είναι ο Φρίξος και η Έλλη».  Και ακόμα ότι: «Τα παιδιά θα έπρεπε να θυσιαστούν στο θεό, για να σωθεί ο τόπος».

Ο Αθάμας αγαπούσε τα παιδιά του, αλλά τώρα  είχε να επιλέξει ανάμεσα σε αυτά  και στη σωτηρία της χώρας του. Αποφάσισε λοιπόν να τα θυσιάσει. Τότε ήταν που επενέβη η Νεφέλη οργισμένη  γι’ αυτή την αδικία.  Την ώρα που ο  Φρίξος  ήταν  στο θυσιαστήριο του βωμού, στέλνει  το  μεγάλο κριάρι που της είχε χαρίσει ο Ερμής, το οποίο  παίρνει  στη ράχη του τον Φρίξο  μαζί με την Έλλη, και  πετά· πετά πάνω από τα πέλαγα με κατεύθυνση την Κολχίδα. Γιατί αυτό το κριάρι, που  είχε χρυσά μαλλιά και χρυσά  στριφτά κέρατα,  είχε το χάρισμα να μιλά,  είχε και το χάρισμα να μπορεί να πετά ψηλά στον ουρανό διασχίζοντας τα σύννεφα.

Αλλά και για το κριάρι αυτό, λέγεται μια περίεργη ιστορία.

Κάποτε ο Ποσειδώνας,  αγάπησε την κόρη του βασιλιά της Βιλσατίας* Θεοφανώ. Την απήγαγε και κατέφυγε μαζί της σ’ ένα νησί. Για να κρατήσει κρυφή την παράνομη, αλλά συνηθισμένη για τους θεούς εκείνους πράξη του,  την μεταμόρφωσε σε αμνάδα (θηλυκό αρνί). Ταυτόχρονα ο ίδιος μεταμορφώθηκε σε κριάρι, ενώθηκε μαζί της και από την ένωση γεννήθηκε το χρυσόμαλλο κριάρι, που είχε όπως είπαμε, συν τοις άλλοις και το χάρισμα της ομιλίας. Αυτό το κριάρι, στη συνέχεια  το έκλεψε  ο Ερμής και μετά το χάρισε στη Νεφέλη, η οποία όπως είδαμε το έστειλε σαν “από μηχανής σωτήρα θεό” στα παιδιά της.

Όταν το κριάρι λοιπόν πετούσε με τα παιδιά στη ράχη του  προς τον Εύξεινο Πόντο και την Κολχίδα, η Έλλη ζαλίστηκε. Γλύστρησε και έπεσε στη θάλασσα που ήταν από κάτω. Η θάλασσα από τότε ονομάστηκε Πόντος της Έλλης, δηλαδή  Ελλήσποντος. Ο Φρίξος δεν ήξερε τι να κάνει. Τότε το κριάρι τον συμβούλευσε να παραμείνει στη θέση του και να συνεχίσουν το προγραμματισμένο ταξίδι μέχρι την Κολχίδα. Φτάνοντας στην Κολχίδα, που είχε  βασιλιά τον Αιήτη, που ήταν και γιός  του Ήλιου, γνώρισε  την κόρη του Χαλκιόπη και την παντρεύτηκε.

Ο Φρίξος τώρα που βολεύτηκε από όλες τις πλευρές, σκέφτηκε την  ευγνωμοσύνη που είχε προς το θεό και χωρίς να διστάσει θυσίασε το χαρισματικό κριάρι, που όχι μόνο τον είχε σώσει, αλλά του είχε φερθεί και τόσο φιλικά με τις συμβουλές του. Μάλιστα λέγεται πως μετά τη θυσιαστική σφαγή, έγδαρε το χρυσόμαλλο δέρμα του, το γνωστό έκτοτε σαν Χρυσόμαλλο Δέρας και το κρέμασε στο ιερό άλσος του Άρη. Ήταν αυτό το Δέρας που αργότερα  έτρεξε να αρπάξει ο Ιάσωνας.

Όταν τέλειωσα διαβάζοντας την ιστορία του Φρίξου, ένοιωσα κάποιο κενό μέσα μου. Η ιστορία αυτή κάτι ήθελε να μας πεί. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν ήταν οι απλοί παραμυθάδες. ΄Ηταν οι πονηροί, που με το μύθο προσπαθούσαν να τραβήξουν το ενδιαφέρον και την προσοχή του απλού ανθρώπου και δι΄αυτού να περάσουν το μήνυμά τους. Και να που μετά από πολλή σκέψη κατέληξα σε εκείνο το γνωστό ότι:  «Ο χειρότερος εχθρός σου, είναι αυτός που έχεις ευεργετήσει».

Μια και αυτή τη Μεγάλη Πέμπτη, θα ακουστεί στο εκκλησίασμα  πάλι η καταδικαστική οχλοβοή  του  ιουδαϊκού λαού: «Άρον, άρον Σταύρωσον Αυτόν», ας μη ξεχνάμε  πως και εδώ το «Σταύρωσον, Σταύρωσον» θα αφορά τον ευεργέτη, τον ανυπόδητο Ιησού  και ο αλαλαγμός θα βγαίνει από τα χείλη ενός πλήθους που είχε από Αυτόν ποικιλοτρόπως ευεργετηθεί.


* Βασίλειο που εκτεινόταν σ’ ολόκληρη τη Χαλκιδική και κυρίως στις σημερινές περιοχές Σοχού και Νιγρίτας.

Βοηθήματα

1) Κ. Παπαρρηγόπουλου  “Ιστορία Ελληνικού Έθνους”, Εκδ. 1866

2) Απολλωνίου Ροδίου “Αργοναυτικά”, (μετ. Αν. Βόλτη), Εκδ. Καρδαμίτσα  1988

3) “Ελληνική Μυθολογία’’ Εκδοτική Αθηνών.

4) “Ιερά Σύνοψις”, (Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο) Εκδ. Σαλιβέρου 1935.

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 347 επισκέπτες και κανένα μέλος