Σε προηγούμενο άρθρο μου, αναφέρθηκα στη σχέση κράτους-πολίτη και ιδιαίτερα στην υπέρβαση της αστυνομικής εξουσίας, σε βάρος του πολίτη· την απαράδεκτη, την άνευ δημοκρατικού ελέγχου. Και κατέληξα ότι η εξουσία αυτή, πρέπει να διακονεί και να στέκεται στο πλευρό του πολίτη και όχι να ασκεί στη ράχη του, την παράνομη δύναμή της...

“Δεινόν της ισχύος το κράτος”

Σοφοκλής Φιλοκτήτης, 104

 

Σε προηγούμενο άρθρο μου, αναφέρθηκα στη σχέση κράτους-πολίτη και ιδιαίτερα στην υπέρβαση της αστυνομικής εξουσίας, σε βάρος του πολίτη· την απαράδεκτη, την άνευ δημοκρατικού ελέγχου. Και κατέληξα ότι η εξουσία αυτή, πρέπει να διακονεί και να στέκεται στο πλευρό του πολίτη και όχι να ασκεί στη ράχη του, την παράνομη δύναμή της. Το θέμα αυτό της υπέρβασης στην άσκηση της εξουσίας, δεν περιορίζεται στο κρατικό επίπεδο μόνο και στα αστυνομικά όργανα, αλλά θα έλεγα και στον ιδιωτικό τομέα της καθημερινότητας του βίου. Δεν μιλώ για κανόνα και πλειονότητα και δεν θέλω να το πιστεύω αυτό. Πάντως αυτή την εικόνα, θεώμουν στο λεωφορείο, όταν στα φοιτητικά μου χρόνια ήταν το μοναδικό μέσον μετακίνησης, με τον εισπράκτορα των εισιτηρίου που έχοντας στο στόμα το μικρόφωνο, όργανο δουλειάς και εξουσίας, ασκούσε αυταρχική καταπίεση, στο συνωστιζόμενο πλήθος. Η εξουσία στο όχημα, ήταν ο εισπράκτορας, που σε έκανε ότι ήθελε· ή τουλάχιστον επεδίωκε: «Μπές, έβγα, κάθησε, προχώρησε, στριμώξου». Και όλα στον ενικό. Αυτόν της εξουσίας: «Εγώ είμαι και σεις όλοι από κάτω, εσείς οι υποτακτικοί». Και αυτή η τακτική, δεν φαντάζει τα πάντα. Σεβάσμιοι αδίκαστοι κατηγορούμενοι ή μάρτυρες, γηραλέοι, δέχονται εκείνο τον περίφημο ενικό του: «Πες μου εσύ», από έδρας. Σοφοί οι Άγγλοι, το έλυσαν το πρόβλημα και έβαλαν τον δεύτερο ενικό, με το δεύτερο πληθυντικό σε ομοιόμορφη λέξη και απέφυγαν αυτόν το σκόπελο. Εφορία και λοιπές δημόσιες υπηρεσίες, σε κάνουν να εκμηδενίζεσαι, μπροστά στην καρέκλα.

 

 

 

“Άσε και τους γιατρούς”. Μερικές φορές και ένα απλό ερώτημα να κάνεις, νιώθεις τον ανώτερο απέναντί σου. Πρόσφατα, επισκέφτηκα ένα ασκληπιάδη, για εκείνο το χαρτί πιστοποίησης ικανότητας για άδεια οδήγησης. Ένιωσα τη μηδενική υποβίβαση μου. Παρά την 38χρονη μαχητική πορεία μου στο επάγγελμα, ισοπεδώθηκα από το βλέμμα του “σφραγιδοβάλτη” που είχε αναρτήσει, “στον όπισθεν αυτού τοίχον, το όπισθεν αυτού δίπλωμα”.

 

 

Πάλι σε κάποια άλλη στιγμή του βίου μου, είχα επισκεφτεί την αρμόδια υπηρεσία, για να μάθω το γιατί δεν είχε έρθει η σύνταξη του 88χρονου πατέρα μου. Και τότε πήρα την περιφρονητική απάντηση: «Μά, αυτός έπρεπε να είχε πεθάνει». Αυτός, ήταν ο πατέρας μου που είχε φάει τον πόλεμο επί 5 χρόνια και, λοχίας παρασημοφορημένος με τραύματα γύρισε στην πατρίδα όπου για 40 και πλέον χρόνια σταδιοδρόμησε, στα ψηλά στο δημόσιο. Έκλεισε αργότερα τον εγκόσμιο κύκλο, στα 103 του χρόνια. Αυτή, ήταν μια άσημη, που έγραφε, αλλά ήταν τώρα στην μάχιμη καρέκλα. Αυτός στα μάτια της, τώρα, ένα τίποτα. Τώρα ήταν, ο Σταμούλης, ο λοχίας. 

 

Η εξουσία δεν είναι μόνο σαν τον Ιανό, με τις δυο όψεις. Αλλά και κάτι σαν την Μέδουσα. Εκείνο το γοργόνειο τέρας με το θανατηφόρο βλέμμα του και τα φίδια να ξεφυτρώνουν γύρω, από το κεφάλι της. Μόνο, που δεν βρέθηκε ακόμη ένας Περσέας να της το πάρει, να ησυχάσουμε και μεις. Γι’ αυτό κι γι’ αυτό σε κάθε βήμα μας βλέπομε ένα μεδούσιο κεφάλι, να προβάλλει σαν κι εκείνο από την ασπίδα της Αθηνάς και να σταματά την όποια ανόρθωση της επιβίωσής μας. 

 

Νάτο πάλι. Πρόσφατα σε κάποια συσκευασία, μια τέτοια επώνυμη - δηλαδή με όνομα εργοστασίου και κατασκευαστή κολλημένα στην ετικέτα - βρέθηκε στο γυάλινο βάζο, μαζί με τις εντός αυτού για βρώση πιπεριές, ένα ποντικάκι, βρασμένο ή μη, δεν μας ενδιαφέρει. Πάντως ήταν και αυτό, προσφερόμενο για βρώση. Έγινε θόρυβος μεγάλος, από τους δικαστές δημοσιογράφους και τηλεπαρουσιαστές. Ξέρετε, απ’ αυτούς που ενδιαφέρονται για την εξυγίανση του βίου μας. Αλλά αυτοί, ενώ με παρρησία δήλωσαν το γεγονός, μάς έδειξαν και το άλλο πρόσωπο του Ιανού. Απέκρυψαν το δράστη. Δήθεν, προφανώς θα είπαν σε κάποιους, πως αυτό, είναι ένα προσωπικό προστατευόμενο. Εγώ σαν αφελής χωριάτης θα σκεφτόμουν άλλα πράγματα. Κάτι για εσκεμμένη αποσιώπηση. Είπαμε, η εξουσία δημιουργεί δίκαιο. Κάτι σαν τη δικτατορία θα έλεγα. Προστατευόμενο δίκαιο, από το υλικό κέρδος, θα έλεγα πάλι εγώ.

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 351 επισκέπτες και κανένα μέλος