Το μεγάλο κόλπο κατοχής και εκποιήσεως της Ελλάδας, που παίχτηκε πάνω στις πλάτες του αποπροσανατολισμένου λαού της και με την ανυποψίαστη συμμετοχή του 44% των Ελλήνων ψηφοφόρων, σχεδιάστηκε μεθοδικά από τους μεγάλους θηρευτές του πλανήτη εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια. Πρόδρομοι και προπομποί του υπάκουου Γ.Α.Π. οι Κ. Σημίτης και Κ. Καραμανλής. Ο πρώτος του παρέδωσε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κι ο δεύτερος την κυβέρνηση. Το νεύμα του Καίσαρα από το υπερατλαντικό θεωρείο του προηγήθηκε και των δύο παραδόσεων εξουσίας. Ήταν το ίδιο νεύμα που είχε χρίσει τον Γ.Α.Π. υπουργό Εξωτερικών το 1999, μετά την κατάπτυστη –διατεταγμένη και αυτή από τον Καίσαρα- παράδοση του Οτσαλάν στους Τούρκους από τους Σημίτη και Πάγκαλο. Τότε άρχισε η άνοδος του Γ.Α.Π. προς την εξουσία, τότε έπιασαν δουλειά οι image makers για να μακιγιάρουν με απαράμιλλη δεξιότητα το μέχρι πρότινος και κατά κοινή πεποίθηση χαζόπαπο σε κύκνο.

Όμως το ποίημα που του ‘μαθαν να λέει για την ανάγκη υπαγωγής της Ελλάδας στην κηδεμονία της τρόϊκας, μπορεί να είναι  δακρύβρεχτο, αλλά συνάμα είναι και κακότεχνο. Η αλήθεια μπουκάρισε ορμητικά από τις άπειρες τρύπες της ψευτο-σοσιαλιστικής μαούνας και το θλιμμένο ξόανο του μαουνιέρη στην πλώρη μπορεί στην αρχή να λειτούργησε νευροπαραλυτικά για τους πελαγωμένους Έλληνες, όμως δεν άλλαξε έκφραση όταν οι άνεμοι της διεθνούς πληροφόρησης άρχιζαν να σφυρίζουν για τη διατεταγμένη θυσία της Ελλάδας στον βωμό του νεοταξίτικου Γαργαντούα. Πάντοτε θλιμμένο το ακρόπρωρο ξόανο της τρύπιας μαούνας, μέχρι που παρατηρήθηκε σε καιρούς ισχνών αγελάδων ν’ αυξάνουν οι πωλήσεις των τηλεοπτικών δεκτών, όχι λόγω ψηφιακής εποχής, αλλά γιατί πολλοί Έλληνες εκσφενδόνιζαν στις τηλεοράσεις τους τασάκια και μπουκάλια. Το σκηνικό θυμίζει κάπως το σκιάχτρο στο χωράφι. Μιά θα σκιάξει τα πουλιά, άντε δυό, την τρίτη θα κάτσουν πάνω του και θα το κουτσουλάνε.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην μέση του πίνακα με το δημόσιο χρέος των χωρών της Ε.Ε. ως ποσοστό επί του Α.Ε.Π. Ο Γ. Παπανδρέου παρέλαβε ένα πρόβλημα χρέους κοινό με των περισσοτέρων ευρωπαϊκών κρατών και το μετέτρεψε με σειρά στοχευμένων  παραλείψεων και πράξεων σε πρόβλημα δανεισμού. Κλασσικό παράδειγμα οι πλάτες που έκανε η Τράπεζα της Ελλάδος στους διεθνείς αεριτζήδες για να μετατρέψουν τα ελληνικά ομόλογα σε κουρελόχαρτα. Οι δύο σχετικές επάλληλες επερωτήσεις της Βάσως Παπανδρέου και δεκατεσσάρων ακόμα βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται με πλήρη περιφρόνηση και απαξίωση του κοινοβουλίου από τον διοικητή της Τ.τ.Ε και τον πολιτικό προϊστάμενό του, υπουργό Οικονομικών, την ίδια ώρα που οι Έλληνες δικαστές μένουν ατάραχοι απέναντι σε μιά κυβερνητική επιλογή-ορισμό της εσχάτης προδοσίας και ευαισθητοποιούνται μόνο όταν θίγονται, έστω και κατ’ ελάχιστο, τα μισθολογικά και άλλα κεκτημένα τους. Ο Χρήστος Σαρτζετάκης αναζητεί εδώ και 47 χρόνια Έλληνα δικαστή για να του παραδώσει την σκυτάλη των Τερτσέτη και Πολυζωίδη, αλλά φαντάζει εξαιρετικά απίθανο να τον βρει.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά 60% δεν είναι καν χρέος. Είναι ομόλογα.. Το ελληνικό κράτος με τα ομόλογά του ζητούσε και αγόραζε χρήμα με μιά υπόσχεση πιθανότητας κέρδους για τους επενδυτές τζογαδόρους. Μιά τράπεζα στον ρόλο του ενδιάμεσου έδινε στην Ελλάδα τα ζητούμενα ποσά και στη συνέχεια πουλούσε τα ομόλογα στους κερδοσκόπους που τζογάριζαν στην προσδοκία κερδών. Ο κάθε τζόγος εμπεριέχει όμως και το ανάλογο ρίσκο. Τα κρατικά ομόλογα δεν είναι παρά ευκαιρίες κέρδους που δίνει ένα κράτος στους επενδυτές για να εξυπηρετήσει τις δανειακές του ανάγκες πάνω στις οποίες βασίζονται οι παίκτες των κεφαλαιαγορών. Καταβάλουν, δηλαδή, οι επενδυτές το απαιτούμενο ποσό για τις προηγούμενες δανειακές ανάγκες του κράτους και αναμένουν να πληρωθούν από τις επόμενες. Για να ξαναδανειστούν τα κράτη θα πρέπει να πληρώσουν τις προηγούμενες υποχρεώσεις τους. Αυτό το διαδεδομένο τραπεζικό προϊόν ονομάζεται κρατικό ομόλογο.

Υπόσχεται μεγάλα κέρδη, αλλά από την φύση του δεν μπορεί να είναι ασφαλές, ιδιαίτερα όταν ο επενδυτής-τζογαδόρος επενδύει σε ομόλογα φτωχών οικονομιών όπως η ελληνική. Εν γνώσει του αναλαμβάνει το ρίσκο της επένδυσής του. Ας μην ξεχνάμε ότι τα κρατικά ομόλογα από την στιγμή που θα εισέλθουν στο παιχνίδι της διαρκούς κερδοσκοπικής μεταπώλησης, μοιάζουν με τις μετοχές μιάς εισηγμένης στο χρηματιστήριο εταιρείας που διακινούνται μεταξύ των επενδυτών και ανεβοκατεβαίνουν ερήμην της εταιρείας. Αν κερδοφορεί η εταιρεία θα αποδώσει τα μερίσματα στους κατόχους των μετοχών. Σ’ αυτήν την περίπτωση οι μετοχές είναι χρήμα. Στην αντίθετη είναι χαρτί για πολτοποίηση. Επιπρόσθετα τα κρατικά ομόλογα δεν διέπονται από τους κανόνες των μετοχών, επομένως ο αγοραστής τους δεν δύναται να προβάλει καμμιά έννομη απαίτηση έναντι του κράτους που τα εξέδωσε. Δεν έχει συνυπογράψει την παραμικρή σύμβαση με αυτό, ούτε μπορεί να εγείρει αξιώσεις επί της περιουσίας του. Όπως ακριβώς δεν δικαιούται ο χαμένος «ιπποδρομιάκιας» να διεκδικήσει το παραμικρό από τον ιδιοκτήτη του αλόγου στο οποίο ποντάρισε αλλά δεν κέρδισε την κούρσα. Απλώς τα λεφτά του έγιναν σανός.

Όσοι Έλληνες, λοιπόν, δεν τρώνε σανό κατανοούν γιατί ο Γ.Α.Π. σπρώχτηκε με τα χίλια στην πρωθυπουργία και γιατί στη συνέχεια μας κουβάλησε για ντερβέναγα το Δ.Ν.Τ. Διότι, όπως θα δούμε στο επόμενο φύλλο της «Εβδόμης», αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος του Δ.Ν.Τ. Να εισπράττει –ακόμα και εκπλειστηριάζοντας δημόσια περιουσία- για λογαριασμό των δανειστών-κερδοσκόπων, επισφαλή δάνεια όπως τα κρατικά ομόλογα, που χωρίς την εισπρακτική εταιρεία του Ντομινίκ Στρος-Καν και τους Γ.Α.Π. αυτού του πλανήτη, τα κράτη θα αποπλήρωναν εάν, όποτε, όπως και όσο θα ήθελαν, βάσει της διεθνούς καταγεγραμμένης πρακτικής.

 

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 431 επισκέπτες και κανένα μέλος