Τα συμβάντα του Σαββάτου (9 Νοεμβρίου) στο Steam Club (στο Γκάζι) είναι γνωστά στην κοινή γνώμη. Καταγράφονται ανάγλυφα στη μαρτυρία του Γιώργου Απέργη, ο οποίος ήταν ο DJ εκείνης της βραδιάς. Ο τίτλος της μαρτυρίας του: «300 γονατιστοί με τα χέρια στο κεφάλι».

Για όσους επιθυμούν να πληροφορηθούν για τα συμβάντα και να ενημερωθούν σχετικώς μπορούν να ανατρέξουν στο φύλλο της 16ης Νοεμβρίου της ΕΒΔΟΜΗΣ, όπου δημοσιεύεται το κείμενο-μαρτυρία του Απέργη. Ο συντάκτης του γράφει χαρακτηριστικά: «για μία ώρα η εικόνα είναι μία: 300 άτομα γονατιστά με τα χέρια στο κεφάλι σαν έτοιμα για εκτέλεση μέσα σε χώρο διασκέδασης».

Αγαπητοί αναγνώστες, ας ξαναδιαβάσουμε αυτή την πρόταση, στην οποία καταγράφεται ένα εμπειρικό γεγονός. Η εικόνα από μόνη της όμως, έτσι όπως σχηματίζεται στο μυαλό όλων μας, είναι αποκαλυπτική για το συμβάν: Έλληνες πολίτες (στην πλειοψηφία τους νέοι, έφηβοι και λίγο μεγαλύτεροι) διασκεδάζουν σ’ ένα δημόσιο χώρο, σε μία δημοκρατική κοινωνία, η οποία συγκροτείται σε θεσμικό επίπεδο ως κράτος δικαίου, του οποίου συνταγματική υποχρέωση είναι η προστασία και η υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της αξίας του ίδιου του ανθρώπου.

Το ερώτημα που τίθεται, διατυπώνεται ως εξής: ποιά απ’ όλα τα δομικά χαρακτηριστικά (δηλ. η ιδιότητα του πολίτη, ο χαρακτήρας του δημόσιου χώρου, η ελληνική πολιτική κοινωνία ως κράτους δικαίου, η συνταγματική επιταγή της υπεράσπισης της αξίας του ανθρώπου) μίας σύγχρονης ορθολογικής κοινωνίας, διασώθηκαν κατά την αστυνομική επιχείρηση τύπου “μπλόκο” στο Steam Club; Η ρητή και χωρίς περιστροφές απάντησή μου, ως πολιτικού φιλοσόφου, στο ερώτημα αυτό είναι η εξής: η ελληνική πολιτική κοινωνία κατέρρευσε μπροστά σ’ αυτό το αστυνομικό, βίαιο και βάρβαρο συμβάν.

Δεν θα κάνω καμία λεπτομερή ανάλυση για το πώς και γιατί, η ιδιότητα του πολίτη εξευτελίστηκε, ούτε για το πώς και γιατί το κράτος δικαίου ποδοπατήθηκε. Η κορυφαία στιγμή της αστυνομικής βίας ανάγεται στον εξευτελισμό του ίδιου του ανθρώπου. Ας απαντήσουν οι ίδιοι οι δράστες πώς και γιατί οδήγησαν την «ψυχή» των εφήβων και των νέων, εκείνη την νύκτα, μπροστά στο γκρεμό! Πόσοι, άραγε, από τους 300 βρέθηκαν την επόμενη να αντιμετωπίζουν ψυχικά προβλήματα; Πόσοι, άραγε, από τους 300 θα ξαναβρεθούν με τις παρέες τους και την ανθρώπινη συντροφιά τους, στους χώρους της ηλεκτρονικής μουσικής;

Πόσοι θα αισθάνονται ως πολίτες ότι “προστατεύονται” από τα όργανα του Υπουργείου “προστασίας του πολίτη”. Πόσοι θα αισθάνονται “φίλοι” της ΕΛ.ΑΣ.; Πόσοι θα είναι υπερήφανοι ως πολίτες της ελληνικής “δημοκρατίας”; Πόσοι δεν θα προσχωρήσουν, έστω ψυχολογικά, στους αντιεξουσιαστές, έστω ως συμπαθούντες.

Η «μαύρη νύκτα» της 9ης Νοεμβρίου 2019 σκεπάζει το πρόσωπο της δημοκρατίας μας με τον ίδιο τρόπο που μία άλλη 9η Νοεμβρίου, σκέπασε το πρόσωπο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Αναφέρομαι στη «νύχτα των κρυστάλλων» στη Γερμανία. Αλλά το ζήτημα που έθεσε επί τάπητος η αστυνομική (κρατική τελικά) επιχείρηση εκείνη την νύχτα δεν είναι οι ιστορικές αναφορές (ακόμη και εάν και αυτές χρειάζονται), αλλά τί ακριβώς συμβαίνει με την «αξία του ανθρώπου» στη δική μας δημοκρατική κοινωνία κατά τον εικοστό πρώτο αιώνα.

Το δεύτερο ερώτημα που ζητάει απάντηση είναι το εξής: μπορεί η ίδια η πολιτική κοινωνία μας (κρατικοί θεσμοί, νομικές διαδικασίες, πολιτισμικό πνεύμα κ.α.) να προστατεύσει την «αξία του ανθρώπου»; Και σ’ αυτό το ερώτημα θα απαντήσω χωρίς δισταγμούς: δυστυχώς δεν μπορεί. Και θα εξηγήσω τους λόγους: πρώτον, επειδή αυτό το συμβάν αντιμετωπίσθηκε από την κοινή γνώμη και τα ΜΜΕ ως συνήθης «αστυνομική επιχείρηση» και δεύτερον, επειδή αυτό το συμβάν στην εποχή της υπερ-πληροφόρησης (μέσα μαζικής ενημέρωσης, κοινωνικά δίκτυα κ.α.) αποσιωπήθηκε. Ο Γεώργιος Απέργης γράφει στο κείμενό του – μαρτυρία τα εξής: «μου κάνει εντύπωση που σχεδόν κανένας από τους θαμώνες δεν έχει αναρτήσει τίποτα»!

Και η επικοινωνιακή αποσιώπηση, αλλά προ πάντων η «σιωπή των αμνών» των ίδιων των ατόμων που υπέστησαν τον ανθρώπινο εξευτελισμό είναι ένα φαινόμενο, το οποίο θα πρέπει να μας βάλει σε προβληματισμούς. Να μας ανησυχήσει βαθύτατα.

Σ’ ένα σεμινάριο που είχα διοργανώσει στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης πριν από δέκα χρόνια, εξετάσαμε το ζήτημα της θεμελίωσης των αποφάσεων και των πράξεων όλων των θεσμών και των οργάνων στις σύγχρονες πολιτικές κοινωνίες. Τα συμπεράσματα εκείνης της έρευνας συνοψίζονται στο εξής: σε μία κοινωνία, στην οποία ένα οποιοδήποτε θεσμικό όργανο (π.χ. η αστυνομία) προβαίνει σε πράξεις που ακυρώνουν το αξιακό της σύστημα και επιπλέον αυτή η κοινωνία δεν θεμελιώνει τις αποφάσεις της κατά ορθολογικό τρόπο, είναι καταδικασμένη να ζήσει την ιστορία του αυταρχισμού και της αστυνομοκρατίας υπό νέες συνθήκες.

Αυτό τελικά που συνέβη στο Steam Club εκείνη τη νύχτα της 9ης Νοεμβρίου 2019, συνοψίζεται στα εξής: Ο θεσμός της αστυνομίας ξεπέρασε τα όριά του «μπήκε στα χωράφια» της πολιτικής και το αποτέλεσμα είναι: η απόλυτη αξία σε μία κοινοβουλευτική δημοκρατία που είναι ο ίδιος ο άνθρωπος να «γονατίσει με τα χέρια στο κεφάλι» μπροστά στον “ηγεμόνα” της κρατικής βίας.

Ας αποφασίσουν, επιτέλους, οι κυβερνώντες: ποιός ασκεί την εξουσία σ’ αυτή τη χώρα: οι πολιτικοί ή οι αστυνόμοι; Ο πολιτικός Μητσοτάκης ή ο «αστυνόμος» Χρυσοχοΐδης!

 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Kαθηγητής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
στο ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ

 

 

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 618 επισκέπτες και κανένα μέλος