«Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά»! Δεν απέμειναν όμως και πολλά που ν’ αξίζουν για να τα γιορτάσουμε. Εκτός από το χαμόγελο-ήλιο σ’ ένα παιδικό προσωπάκι. Που δεν ανατέλλει, ούτε μέσ’ από την πείνα, ούτε κάτω από τις βόμβες...

2008-2009

Το πέρσι μετακόμισε στο φέτος


«Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά»! Δεν απέμειναν όμως και πολλά που ν’ αξίζουν για να τα γιορτάσουμε. Εκτός από το χαμόγελο-ήλιο σ’ ένα παιδικό προσωπάκι. Που δεν ανατέλλει, ούτε μέσ’ από την πείνα, ούτε κάτω από τις βόμβες. Υπάρχει, βέβαια και η υγεία μας-όσοι την έχουμε-που και μόνο αυτή είναι λόγος σοβαρός για να γιορτάσουμε. Η σωματική υγεία μας, βεβαίως, γιατί από ψυχική όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε το κατιτίς μας να μας πιλατεύει. Αξίζει να υψώσουμε λοιπόν τα ποτήρια στην υγειά μας. Άντε παιδιά, την σκαπουλάραμε και φέτος, εβίβα! Τώρα θα μου πείτε ότι όσοι από μας έχουμε περάσει τα σαράντα, έχουμε κάθε λόγο ν’ αναρωτιόμαστε γιατί σώνει και καλά θα πρέπει να γιορτάζουμε που «πάει ο παλιός ο χρόνος». Ελάτε τώρα, μη γκρινιάζετε όσοι «σιτεμένοι». Έτσι το θέλει η παράδοση και παράδοση δίχως παραμύθι δεν υπάρχει.

Ο άνθρωπος πάντοτε φιλοσοφούσε την ετεροβαρή σχέση του με τον πανδαμάτορα χρόνο. Κατ’ ανάγκη, για να τον ξορκίσει. Θυμάμαι έναν φιλόλογο καθηγητή στη Β΄ Λυκείου που μας είχε βάλει έκθεση με αυτό ακριβώς το θέμα: «Άνθρωπος και Χρόνος». Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευτο. Για να μας βοηθήσει μας αράδιασε ένα κατεβατό από σχετικά γνωμικά και κατέληξε με μιά δική του ροπαλοφόρο ατάκα: «Κοιτάξτε, θα σας το πω απλά. Η σχέση του ανθρώπου με τον χρόνο αποδίδεται θαυμάσια με την προτροπή... άμα δεν μπορείς ν’ αποφύγεις έναν βιασμό, κοίτα να τον απολαύσεις». Χοντρό βέβαια να το λες αυτό σε δεκαεξάχρονα παιδιά και σαρκαστικό συνάμα. Άλλοι θα έλεγαν απλά «κοίτα με τις πράξεις σου να κάνεις τον χρόνο που φεύγει ν’ αξίζει». Να περνά, δηλαδή, φορτωμένος με ότι τον στόλισες, με ότι φύτεψες για να το βρουν οι άλλοι που θά ‘ρθουν μετά από σένα. Κι έτσι μόνο, πιστεύουν κάποιοι ότι συνεχίζεις να ζεις, ακόμα κι όταν κοιτάς πλέον τα ραδίκια ανάποδα.

Πάνε κοντά τριάντα χρόνια, που στάθηκα μπροστά σ’ έναν τοίχο στα Εξάρχεια για να διαβάσω ένα σύνθημα των αναρχικών. Τότε υπήρχαν ακόμα αναρχικοί στα Εξάρχεια. Δεν πείραζαν ούτε μερμήγκι, αλλά το χιούμορ τους ...σκότωνε. Ο τοίχος έλεγε: «Οι μέρες κυλούσαν η μία μετά την άλλη. Ώσπου ήρθε η Μεγάλη Αλλαγή. Και τότε οι μέρες άρχισαν να κυλούν η άλλη μετά τη μία»!!! Αν και μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ-τότε-πέθανα από το γέλιο. Και είχα την ατυχή έμπνευση να μεταφέρω το φαρμακερό ρητό στη γενική συνέλευση της Τ.Ο. της οποίας ήμουν γραμματέας. Δεν γέλασε κανείς. Παγωμάρα. «Σύντροφε γραμματέα, δεν το περιμέναμε αυτό από σένα». Και τότε έμαθα ότι στα κομματικά γραφεία, το χιούμορ ψεκάζεται με κατσαριδοκτόνο.

Και οι μέρες κύλησαν η μία μετά την άλλη και πάει και το 2008. Στον αγύριστο, θα πουν και δικαίως οι πιο πολλοί. Και που πάει, τι έγινε δηλαδή; Όλα του τα κουσούρια τα φόρτωσε στο 2009. Κανονική μετακόμιση.

«Κι αρχή καλός μας χρόνος». Μεταξύ μας, για μαύρη καλοσύνη τη βλέπω όταν στην Παλαιστίνη-κι όχι μόνο-σκοτώνονται παιδιά από «έξυπνες» βόμβες. Ο Έρνεστ Χεμινγουέϊ, διαχρονικά παρών, μας υπενθυμίζει να μην αναρωτιόμαστε «για ποιόν χτυπά η καμπάνα». Χτυπάει για μένα, για σένα, για όλους μας. Όπως και οι βόμβες πέφτουν πάνω στα παιδιά κάποιων άλλων, αλλά κουρελιάζουν και γκρεμίζουν την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια όλων όσων δεν διαμαρτύρονται έμπρακτα για τούτο το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Έστω με ένα μποϋκοτάζ προϊόντων των νεοναζί απογόνων έξι εκατομμυρίων θυμάτων των ναζί. Κάθε «έξυπνη» βόμβα κατά αμάχων κατασκευάστηκε από κάποια ανθρωποειδή που αυτο-αποκαλούνται επιστήμονες, για να πλουτίζουν κάποια άλλα ανθρωποειδή που αυτο-αποκαλούνται επιχειρηματίες και κάποια άλλα ανθρωποειδή που αυτο-αποκαλούνται ηγέτες να τη ρίχνουν πάνω σε παιδιά, δικαιολογώντας το έγκλημά τους με τη δική τους λογική των αντιποίνων και των «παράπλευρων απωλειών». Τον φρικτό κρότο της βόμβας και τα ουρλιαχτά των ζωντανών-νεκρών δεν τα ακούμε βέβαια γιατί είμαστε μακριά. Θα μπορούσαν ωστόσο να νοιώσουν οι καρδιές μας τον πόνο εκείνου του γονιού που με γυμνά, ματωμένα χέρια σκάβει στα ερείπια του σπιτιού του για να βρει το παιδί του, ή ότι έχει απομείνει από αυτό. Όμως οι καρδιές πολλών από εμάς εκπαιδεύτηκαν από τους κάθε λογής «ηγέτες» μας να χτυπούν άτακτα, μόνο στη θέα κάποιας έντυπης «λυπητερής»: «Αγαπητέ πελάτη σας υπενθυμίζουμε ότι έχετε καθυστερήσει την πληρωμή της δόσης σας».


Έχουμε καθυστερήσει σε πολλά, αλλά νομίζουμε ότι τρέχουμε. Στην πραγματικότητα, τρέχουν όλα γύρω μας και πάνω μας κι εμείς έχουμε μείνει από λάστιχο, για να μην πω ότι βγάλαμε και ρίζες, ο καθένας στο δικό του τέλμα κι όλοι μαζί στο τέλμα που καταντήσαμε την Ελλάδα.

Ο χρόνος μας προσπερνάει σταματημένους. Μποτιλιαρισμένους στη «νόμιμη» λωρίδα μας κι αυτός ο αλήτης μπαίνει στο αντίθετο ρεύμα και μας την κοπανάει με χίλια. Κι όσο δεν κάνουμε κάθε στιγμή μας ν’ αξίζει, θα τονε νοιώθουμε μόνο στην ηλικία μας και στο άγχος το καθημερινό για να είμαστε κάπου στην ώρα μας.

2009 ευχές, φίλοι αναγνώστες της «Εβδόμης». Ας βάλουμε, όμως, όλοι ένα χεράκι για να πραγματοποιηθούν έστω οι εννιά. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Κανείς θεός δεν βοήθησε ποτέ, εκείνους που δεν κουνάνε ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι για ν’ αλλάξουν την τύχη τους. Μιά τύχη που εν πολλοίς εμείς την έχουμε φτιάξει κι ας κατηγορούμε γι’ αυτήν κάποιους που η δική μας αδράνεια και αδειοδότηση έκανε δυνατούς και θρασείς.

Γι’ αυτό, όπως είπε ο Άγγελος Σικελιανός:


Εμπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο

πάνω από την Ελλάδα.

Εμπρός παιδιά και δεν μπορεί

μοναχός του ν’ ανέβει ο ήλιος.

 


Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 868 επισκέπτες και κανένα μέλος