Αυτές τις μέρες είναι δύσκολο να ξεφύγεις από τις καθιερωμένες συνήθειες. Παρά τις προσπάθειες που καταβάλουν τινές εκ των παραδοσιακών ταγών της εκκλησίας, να διασαλεύσουν την πίστη και τις παραδοσιακές πεποιθήσεις δεν το κατάφεραν...

Χριστουγεννιάτικο Παραμύθι


Αυτές τις μέρες είναι δύσκολο να ξεφύγεις από τις καθιερωμένες συνήθειες. Παρά τις προσπάθειες που καταβάλουν τινές εκ των παραδοσιακών ταγών της εκκλησίας, να διασαλεύσουν την πίστη και τις παραδοσιακές πεποιθήσεις δεν το κατάφεραν. Το θρησκευτικό συναίσθημα είναι βαθειά φωλιασμένο στην ψυχή του Έλληνα, που στην έμφυτη μεγαλοψυχία του, έχει μάθει να συγχωρεί τις  όποιες  απαράδεκτες εκτροπές. Ό, τι και να γίνει ό,τι  και να του κάνουν,  ο Έλληνας  δεν μπορεί να αποστερηθεί το γιορτάσι των  Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, ούτε να ισοπεδώσει με τις λοιπές μέρες του χρόνου, την λιτανεία του Επιταφίου και το λαϊκό πανηγύρι της Ανάστασης. Ακόμη και οι  επί μέρους  ονομαστικές γιορτές οι συνυφασμένες  με το όνομα κάποιου Αγίου, έστω και αν  χάθηκαν από τις μικροαστικές συνήθειες του φοντάν και του λικέρ δεν εξοστρακίστηκαν.  Ο Έλληνας, ατίθασος εκ γενετής σε κάθε ξενόφερτη δογματική καταπίεση,  με τη θρησκεία του  νιώθει ελεύθερος. Καίτοι οι ιεροί  τελετουργικοί κανόνες και κανόνες  υποταγής και προσαρμογής είναι καθορισμένοι και επιβεβλημένοι. Όποτε  θέλει συμμετέχει. «Όποιος θέλει οπίσω μου ελθείν» είπε ο Χριστός. Δεν είπε όμως όποιος και όπως θέλει. Και αυτό βεβαια το φέραμε στα μέτρα μας.  Ο Έλληνας όποτε θέλει προσκυνά,  αλλά προπαντός και πάντα όρθιος.  Αυτό μην το ξεχνάμε ποτέ. Εχω ζωντανή στα μάτια μου μπροστά τη φωτογραφία των ξαπλωμένων μπρούμητα καθολικών ιερέων στην πλατεία του Βατικανού μπροστά στα πόδια του Ποντίφηκα περιμένοντας ταπεινά την ευλογία του. 

Έχω ολοζώντανο τον μουσουλμάνο  να γονυπετεί πολλές φορές την ημέρα προσκυνώντας και φιλώντας το χώμα. Εχω δει όμως και βλέπω καθημερινά τον Έλληνα,  όρθιο να προσεύχεται, όρθιο και υπερήφανα να ατενίζει τον δημιουργό  του. Ίσος προς ίσον θάλεγα αφού με τη σταυρική θυσία Του τον κάθισε δίπλα Του.  Και αυτά για τον πιστεύοντα αλλά και τον μη πιστεύοντα. Η αμφισβήτηση της παρεχομένης ελευθερίας με το «όποιος θέλει οπίσω μου ελθείν» δεν είναι αποδεκτή.

Τις μέρες αυτές, τις περιμένομε ολόκληρο  το χρόνο και καλούμεθα να τις γευτούμε. Τα κάλαντα,  τη γέννηση του θείου Βρέφους,  την κακία του Ηρώδη,  το έλκυθρο του Αγιου Βασίλη που κουβαλά λογής λογής καλούδια.  Δεν μας ενδιαφέρει αν όλα αυτά είναι πραγματικά, ή  όχι. Δεν μας ενδιαφέρει  αν  σκόπιμα ιδιοτελώς μπορεί να σχεδιάστηκαν. Εμείς παίρνομε μόνο τη γέννηση της αγάπης  και της χαράς, το μήνυμα της συναδέλφωσης των ανθρώπων, όσο και αν αυτό αγγίζει το όνειρο μιας ουτοπίας. Μας είναι παντελώς αδιάφοροι όλοι οι δήθεν αυτονομούντες, τα πιστεύω τους και διαχωρίζοντες και απορρίπτοντες τα πιστεύω των άλλων, εν όψει κάποιας φιλοσοφικής ή και πολιτικής ιδεολογίας. Να θυμόμαστε ότι ο Χριστός   δίδαξε να δίνεις χωρίς να προσμετράς στο αντάλλαγμα. Ότι ο Χριστός  δεν έκανε παρέα με Φαρισσαίους και Γραμματείς αλλά με Τελώνες και με πόρνες, με τους ψαράδες και  τα παιδιά που ρουφούσαν την αγάπη. Ότι καταδίκασε τον πλούτο και την απόκτηση και διατήρηση περιουσίας  πολύ πριν τα πουν άλλοι, οικειοποιώντας τα για δικά τους. Ότι του Χριστού τα πόδια ήταν ματωμένα  γιατί περπατούσε ξυπόλητος, όπως ματωμένες ήταν και οι παλάμες των χεριών του, από τα καρφιά που καρφώσαμε και δεν πάψαμε ποτέ να του βάζομε εμείς, που δήθεν διακονούμε τον λόγο του. Υπήρξε ή δεν υπήρξε, ήταν Θεός ή δεν ήταν,   δεν μας νοιάζει. Άν μπορούν ας το λύσουν οι θεολόγοι.  Εμείς υπηρετούμε την θεότητα· τη θεότητα του λόγου Του, την θεότητα των πράξεών Του. Και αυτός ο λόγος είναι που κατάφερε να χωρίσει την ιστορία της ανθρωπότητας στα δύο: Στα χρόνια που πέρασαν προτού γεννηθεί και στα χρόνια που ήρθαν μετά τη γέννηση του.

Δηλώνω ότι δεν θρησκεύομαι ιδιαίτερα αλλά σέβομαι τις παραδόσεις των γονιών μου. Όταν κάποτε σε παλιότερα χρόνια ξεσπάθωσα για τους κανόνες τους θρησκευτικούς, τους αναχρονιστικούς για μένα και που έχουν, κατά τη γνώμη μου, παρερμηνευθεί, είχα πάρει την απάντηση από σεβάσμια φίλη μου, αδελφή το επάγγελμα και ιδιαίτερα θρησκευόμενη.

“Διαμαρτύρεσαι”, μου είχε πεί. “Κάθε μέρα καταργούμε και κάποια συνήθεια από τη ζωή μας. Στο  τέλος  όλες μας οι μέρες θα είναι χωρίς ανάπαυλα και όλες ίδιες. Χωρίς αυτή τη μικρή χαρά της αλλαγής».

Πραγματικά· σκεφτήτε πώς θα ήταν η ζωή μας, χωρίς τη χαρά αυτών των γιορτάσιμων ημερών; Σαν φάτνη των ζώων, όπως έλεγε και ο Πλάτωνας, για τα δείπνα χωρίς ζωντανή συζήτηση.

Τότε ήταν που  είχε σχολιάσει  ο πατέρας μου, σχετικά με την κουβέντα που   είχα κάνει. «Ναι βρε παιδί μου έχεις δίκιο. Να κόψεις, αλλά να βάλεις και κάτι άλλο στη θέση τους».  

Τώρα ίσως θα’ βρισκα· τον χρόνο απομόνωσης που μου χαρίζει ο υπολογιστής μου,  το σήριαλ κάποιου καναλιού, ή το S.M.S. του κινητού μου.

Μάλλον όμως θα επικρατούσε αυτή η ηλεκτροκίνητη καμπάνα που μου τη στήσανε στις εκκλησιές, αυτή η κακόηχη,  η ξύλινη στο άκουσμα που δεν καταφέρνει να ανοίξει την καρδιά του πιστού, αλλά μάλλον το πορτοφόλι μαζί με τα συμπαρομαρτούντα.

Ισοπέδωση των πάντων λοιπόν.

Ε! όχι!  Εγώ θέλω το Χριστουγενιάτικο δέντρο μου,  τον Άγιο Βασίλη του παιδικού μου παραμυθιού. Θέλω να βλέπω ανθρώπους να προσμένουν χαρούμενοι τον ερχομό αυτών των ημερών. Θέλω όλους εμάς να σχεδιάζουμε για το συμβολικό δώρο, του παραπανίσιου μισού μισθού μας. Θέλω τη σπατάλη των ημερών, που κάνει χαμογελαστό τον μαγαζάτορα, και τον μεροκαματιάρη άρχοντα.  Θέλω την  χαρά της οικογενειακής σύναξης, που αυτή η θρησκευτική γιορτή  θα μου δώσει. Θέλω την ελπίδα του λαχνού της παραμονής της πρωτοχρονιάς, που δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Θέλω να ακούω την ιστορία με τους μάγους και το  φωτεινό οδηγό αστέρι της φάτνης και όχι τον επιστήμονα,  που θελει να με πείσει πως το  παιδικό μου όνειρο,  είναι παραμύθι, ένας διάττοντας αστέρας και  ιδιοτελές προιόν κάποιας θρησκευτικής εκμετάλλευσης.  Μα  ο  Χριστός δεν είναι εκμεταλλευτής. Ο άνθρωπος είναι ο εκμεταλλευτής, που υπέταξε Αυτόν και την διδασκαλία Του στις ταπεινές ανόσιες ορέξεις του, στους βρωμερούς κανόνες του.


Εγώ θέλω να πιστεύω σε αυτόν τον Χριστό, σε αυτό το παραμύθι της διαδικασίας της γέννησης, σε αυτό το εξαίσιο  «αγαπάτε αλλήλους»  που το λέτε πια ουτοπία.

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν.

 


Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 352 επισκέπτες και κανένα μέλος