«Tα πιο κοφτερά μέρη στην κόλαση, προορίζονται για κείνους, που σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατήρησαν την ουδετερότητά τους».

ΔΑΝΤΗΣ, «Κόλαση»

Συμφωνώντας με τον Δάντη, θεωρώ ότι είναι αδιανόητο αυτή την κρίσιμη στιγμή, για το Κυπριακό ζήτημα, να παραμείνουμε απαθείς και αδιάφοροι – δηλαδή ουδέτεροι.

Είναι κύριο εθνικό ζήτημα.

Κι όπως τόνισε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, «όσο κι αν είναι δύσκολοι οι καιροί, έχουμε αποδείξει διαχρονικά, ως Έλληνες, ότι την υπεράσπιση της πατρίδας, της ιστορίας μας, την υπεράσπιση των εθνικών ζητημάτων και εθνικών δικαίων δεν πρόκειται να την επηρεάσει κατ’ ελάχιστο οποιαδήποτε κρίση»1

Ενώ ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τόνισε ότι «θέλουμε τη λύση, αλλά αυτή πρέπει να είναι σύμφωνη με το Διεθνές Δίκαιο και να διασφαλίζει μια βιώσιμη προοπτική»2, και ο Κυρ. Μητσοτάκης υπογράμμισε τη σημασία να υπάρχει «εθνική γραμμή» για το θέμα αυτό. Ο Πρωθυπουργός, μάλιστα, διαπίστωσε ότι «μέχρι στιγμής διαφαίνεται συναντίληψη» με τις πολιτικές δυνάμεις.

Πώς όμως θα υπάρχει «εθνική γραμμή» όταν τόσον ο Μητσοτάκης όσο και άλλοι αρχηγοί υπερτονίζουν το «Ευρωπαϊκό κεκτημένο, με τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες» και οπωσδήποτε «μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση»! Τί ανεξάρτητο κράτος θα είναι αυτό όταν του προκαθορίζουμε τις μελλοντικές πολιτικές του επιλογές; Αν δηλαδή η Κύπρος στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον επιλέξει μια άλλη σχέση με την Ε.Ε., να έλθει μία τρίτη χώρα, η Τουρκία ε.π., εκφράζοντας δήθεν τη διαφορετική βούληση των Τουρκοκυπρίων, και να πει, «έπ, είπαμε εντός της Ε.Ε. έχω δικαίωμα επεμβάσεως».

Οι μεσοβέζικες «λύσεις», δεν είναι λύσεις. Είναι δεσμά. Οπως έγινε με τις συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου το 1959 και είχαμε το πλέξιμο της τουρκικής εισβολής του 1974 που διαιωνίζεται.

Οι ευθύνες των «μεγάλων δυνάμεων», των «εγγυητριών δυνάμεων», των «μεσολαβητών» κ.λπ. είναι πολύ μεγάλες. Είναι αυτές οι δυνάμεις, που καταστρατηγούν, υπονομεύουν και εν τέλει, κατ’ ουσίαν καταργούν το Διεθνές Δίκαιον, όταν δεν τους συμφέρει, ενώ δημιουργούν, εκκολάπτουν και θεριεύουν τοιουτοτρόπως, την «τρομοκρατία».

Τί έχουμε τώρα;

Δεν έχουμε Πρόεδρο της Κύπρου τον Τάσο Παπαδόπουλο (πρόεδρο στο δημοψήφισμα του 2005 για το σχέδιο Ανάν), που είπε το ιστορικό, «Παρέλαβα κράτος· δεν θα παραδώσω κοινότητα».

Τώρα, ο Αναστασιάδης δέχθηκε, με ευθύνη και του ΟΗΕ, να γίνει Κοινοτάρχης! Δεν παρίσταται ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας! Η διπλωματία τού τεμενά δεν αποδίδει ούτε στις ...καμαριέρες. Και μάλιστα ενώ έχουμε το «πάνω χέρι», παρά την οικονομική κρίση.

Τώρα λοιπόν έχουμε:

― Μία Τουρκία, με μία διπλωματία του τσαμπουκά, των εκβιασμών και των τετελεσμένων γεγονότων. Το θηρίο που σφαδάζει: Το θηρίο που σφαδάζει, είναι επικίνδυνο να σε τραυματίσει. Γι’ αυτό το αφήνεις να σφαδάζει προσπαθώντας ν’ αποφύγεις τους τραυματισμούς. Δεν το ερεθίζεις, κρατάς τις θέσεις σου και περιμένεις να πεθάνει ή το βοηθάς αν δέχεται – άμεσα ή έμμεσα – ν’ ακρωτηριαστεί για ν’ αποφύγει τη γάγγραινα. Μίλησα παραβολικά, γιατί έτσι πρέπει.

― Η Τουρκία διατηρεί κατοχικά στρατεύματα στη βόρεια Κυπριακή Δημοκρατία που είναι αναγνωρισμένο Κράτος – μέλος του ΟΗΕ και μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

― Εχει καταδικαστεί επανειλημμένα για την εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, με ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

― Απεδείχθη ότι έκανε κατάχρηση του δικαιώματος της εγγυήτριας δύναμης, διότι επιχειρεί επί 43 χρόνια να καταστρέψει εκείνο για το οποίο είχε εγγυηθεί ότι θα το διαφυλάξει. Την ακεραιότητα και, κατά τις συμφωνίες, λειτουργία της ενιαίας κυπριακής Δημοκρατίας.

― Κατέχει παράνομα το 1/3 ανεξάρτητου κράτους της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Καλείται η Ε.Ε. ν’ αναλάβει τις ευθύνες της.

― Εκθέτει μόνιμα συνεχώς και αδιάλειπτα σε κίνδυνο την ειρήνη της ευρύτερης περιοχής στη Νότιο-Ανατολική-Μεσόγειο.

― Με το να παραβιάζει συνεχώς τον εναέριο και θαλάσσιο χώρο ανεξαρτήτου και «συμμάχου» χώρας στο ΝΑΤΟ. Να έχει κηρύξει και να διατηρεί casus belli3 κατά της ίδιας χώρας, αν ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Με το να την προκαλεί συνεχώς και μονίμως, επιφέροντάς της τεράστια οικονομική ζημία.

― Η εσωτερική της κατάσταση δεν μπορεί ν’ αφήνει αδιάφορη τη διεθνή κοινότητα. Οι διωγμοί και οι βομβαρδισμοί αμάχων Κούρδων ΔΕΝ μπορεί ν’ αφήνει εγκληματικά αδιάφορη την Διεθνή Κοινότητα.

Οι σχέσεις της με τους άλλους της γείτονες δεν είναι ομαλότερες (Συρία – Ιράν κ.λπ.).

Η πολιτική της Τουρκίας είναι επικίνδυνη για τη Διεθνή Ειρήνη.

Πρέπει να θέσουμε προ των ευθυνών τους τη Διεθνή Κοινότητα: τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Για οποιαδήποτε κεκαλυμμένη ανάφλεξη ή ανοιχτή σύγκρουση στην περιοχή είναι υπεύθυνη η Διεθνής Κοινότητα.

Είναι το ίδιο υπεύθυνη για την τρομοκρατία (εντός και εκτός εισαγωγικών), για τον ασύμμετρο πόλεμο και για πιθανή έκρηξη ή γενίκευση του ασύμμετρου πολέμου («τρομοκρατία»).

Πρέπει να το επισημάνουμε. Πρέπει να το κάνουμε ξεκάθαρο. Γιατί είμαστε εξ άλλου, μέλη αυτών των Οργανισμών;

Δεν είμαστε καλοί στα παζάρια

Έψαχνα να βρω παράδειγμα, για να πείσω ότι, «δεν είμαστε καλοί στα παζάρια». Δεν βρήκα καλύτερο – αν και υπάρχουν πολλά παρόμοια – από το ίδιο το αντικείμενό μας. Το κυπριακό ζήτημα. Ήμουν μαθητής, όταν αγωνιζόμασταν για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα! Μετά από 60 και πλέον χρόνια, που οδεύω προς βιολογική «ανακύκλωση», το Κυπριακό όχι μόνον δεν έχει επιλυθεί, αλλά έχει περιπλακεί.

Τα λάθη που έχουν διαπραχθεί διαχρονικά είναι ακατανόητα, λογικά δυσερμήνευτα, και απεχθή. Μια σύντομη ιστορική αναδρομή του Κυπριακού είναι αναγκαία, αλλά δεν θα επεκταθώ στο παρόν. Θα σημειώσω μόνο μερικά κομβικά σημεία.

― Το 1570, οι Οθωμανοί κατακτούν από τους Ενετούς την Κύπρο.

― Το 1878 η Οθωμανική Αυτοκρατορία παραχωρεί την Κύπρο στους Άγγλους έναντι μικρού χρηματικού τιμήματος, αλλά τυπικά ο Σουλτάνος διατηρεί την κυριαρχία της νήσου.

― Το 1914, η Αγγλία προσαρτά μονομερώς την Κύπρο, υπό την κυριαρχία της.

― Με τη συνθήκη της Λωζάνης (1923), η Τουρκία πλέον, του Ατατούρκ παραιτείται από κάθε κυριαρχικό δικαίωμα επί της Κύπρου (αρθρ. 16), η οποία ανακηρύχθηκε και επίσημα αποικία του βρετανικού στέμματος (1925).

― Μεσολαβεί ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος και μετά τη λήξη του οι Κύπριοι βασιζόμενοι σε υποσχέσεις, αλλά, και κυρίως στη διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών, για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών, επαναδιατυπώνουν για πολλοστή φορά την επιθυμία τους να ενωθούν με τη μητέρα Ελλάδα, με το ιστορικό δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950, που πραγματοποίησε η Εκκλησία της Κύπρου. Το 95,7% ψήφισε υπέρ της Ένωσης.

― Η πληθυσμιακή κατανομή τότε τής Κύπρου ήταν 82% Έλληνες, 16% Τουρκοκύπριοι, 2% διάφοροι. Συμβιούσαν και συνεργάζονταν αρμονικά και χωρίς εθνοτικές αντιπαραθέσεις ή και διαφορές.

― Οι Εγγλέζοι αντιδρούν στην Ένωση. Η Ελλάδα προσφεύγει στον ΟΗΕ (1954), αλλά το αίτημά της, για συζήτηση απορρίπτεται!

― Οι πεισματικές, αποικιοκρατικές θέσεις της βρετανικής κυβέρνησης, οδήγησαν τον κυπριακό λαό σε ένοπλο δίκαιο αγώνα (ΕΟΚΑ). Η Αγγλία σκληραίνει τη στάση της: Διώκει, φυλακίζει, βασανίζει και οδηγεί στην αγχόνη πατριώτες – «τρομοκράτες» σαν τον Καραολή, τον Δημητρίου και άλλους.

― Το 1956 συλλαμβάνεται από τους Άγγλους ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ως πολιτικής ηγέτης του αγώνα και εξορίζεται στις Σεϊχέλες.

Το 1958 κάνουμε το μέγα διπλωματικό λάθος επί του θέματος. Ενώ είχε γίνει αποδεκτό από τον ΟΗΕ σχέδιο για λύση του κυπριακού σύμφωνα με τις αρχές του ΟΗΕ, ο Υπουργός εξωτερικών της Ελλάδος (Αβέρωφ), άρχισε συνομιλίες με τον Τούρκο ομόλογό του Ζορλού και οι πρωθυπουργοί Ελλάδας - Τουρκίας, Καραμανλής - Μεντερές αντίστοιχα. Έτσι, με την καθοδήγηση προφανώς των μεγάλων «φίλων» μας, βάλαμε τους Τούρκους στο «παιχνίδι».

― Στις 19 Φεβρουαρίου 1959 υπογράφησαν οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου από τους πρωθυπουργούς και τους Υπ. Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας (U.K.), της Ελλάδος, της Τουρκίας, καθώς και από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Κιουτσιούν. Βάλαμε δηλαδή στο «παιχνίδι» εκτός από την Τουρκία, ως εγγυήτρια δύναμη και το 16% του κυπριακού πληθυσμού που αποτελούσαν οι Τουρκοκύπριοι, ως ισότιμους, αντί να δεχθούμε την παραχώρηση μειονοτικών δικαιωμάτων και καμμία εγγυήτρια δύναμη.

Έτσι και τώρα...

η λύση είναι μία, για να είναι Δίκαιη και βιώσιμη. ΑΜΕΣΗ αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, άλλως εμπάρκο από Ε.Ε. Εξασφάλιση προνομιακών μειονοτικών δικαιωμάτων για τους Τουρκοκύπριους, σταδιακή αποχώρηση των εποίκων. Εδώ και 40 χρόνια, «κάποιοι έχουν γεννηθεί εκεί. Και οι Έλληνες ήταν 3000 χρόνια στν Ιωνία και διώχθηκαν και εξολοθρεύτηκαν. Εμείς θα φερθούμε με ανθρωπισμό.

 


1. Π.τ.Δ. 12/1/17 Ομιλία του στους σπουδαστές της Σχολής Εθνικής Άμυνας.
2. Τσίπρας, στη συνάντησή του με τους πολιτ. Αρχηγούς (to vima.gr/.../855670).
3. Αιτία πολέμου
 
 
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Προτεινόμενο Άρθρο

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 720 επισκέπτες και κανένα μέλος