Η στάση πληρωμών εξωτερικών χρεών του ελληνικού κράτους –πρόταση ξεσφίγματος του θανάσιμου βρόγχου την οποία εκτενώς είχε αναλύσει ο Κ. Βενετσάνος σε παλαιότερο φύλλο της «Ε»- είναι ο μεγάλος εφιάλτης των τοκογλύφων και των εν Ελλάδι πρακτόρων τους. Διότι σε μιά τέτοια εξέλιξη θα πρέπει να επανεξεταστούν όλα τα χρέη, οι όροι των συναφθέντων δανείων και να κληθούν στις περισσότερες των περιπτώσεων να λογοδοτήσουν οι Έλληνες κυβερνητικοί αξιωματούχοι που τα συνήψαν.

Στο προηγούμενο άρθρο μου έκανα αναφορά στον Δάντε Αλιγκέρι  ή καθ’ ημάς “απλά” Δάντη  και συγκεκριμένα στην “Κόλασή” του.

Το “απλά” κρύβει πίσω του τον κορυφαίο Ιταλό ποιητή. Εγώ θα προσέθετα και ριζοσπάστη, αφού  τόλμησε και επέτυχε να σπάσει τον φραγμό της λατινικής, γράφοντας την ποίησή του στην ιταλική γλώσσα.

Το πρώτο καταγεγραμμένο ιστορικό προηγούμενο αρνήσεως καταβολής κρατικού χρέους αφορά στις νεοσύστατες Η.Π.Α. και στο χρέος τους προς τη Βρετανία, αλλά υπάρχουν και εντελώς πρόσφατα όπως της Αργεντινής, του Εκουαδόρ και της Ισλανδίας, που όταν οι αεριτζήδες Άγγλοι και Ολλανδοί «επενδυτές» απαίτησαν τα τοκογλυφικά τους κέρδη, πήραν από τους Ισλανδούς αυτά που ο νόμος περί ασέμνων μας εμποδίζει να αναφέρουμε.

Την 15η Ιουλίου τ..έ,θα γινόταν η συζήτηση και η ψήφιση του νέου Κανονισμού της Βουλής, όμως εκεί, στην αίθουσα του κοινοβουλίου, οι βουλευτές, συνεπέστατοι στην αποστολή και στον ρόλο τους, έλαμψαν, ως αναμενόταν(;), δια της απουσίας τους! Δεν φταίει η ραστώνη του καλοκαιριού, δεν φταίνε οι διακοπές, δεν φταίει το πιθανόν ήσσονος σημασίας και ενδιαφέροντος νομοσχέδιο. Είναι η παγία τακτική τους, απότοκος της  νοοτροπίας του αργόμισθου, καλά πληρωμένου, ανώτερου κρατικού λειτουργού, που μόνο δικαιώματα μπορεί να έχει από το κράτος και ποτέ, καμμία υποχρέωση!’

Τις μέρες τούτες, τα τρέχοντα γεγονότα,  μου θύμισαν πάλι το πηγάδι - φυλακή του Καβάφη, στη μεταφυσική του βέβαια έννοια:

«Τη  φυλακή χωρίς ήλιο και αέρα, με τα υψηλά τείχη ολόγυρα, όπου ένα σμάρι ανθρώπων, γυροπερπατά ο ένας πίσω από τον  άλλον σε ομόκεντρους κύκλους  και πάντα κατά την ιδία φορά».

Αυτοί που κυκλοφορούν στην περιφέρεια, μέσα στο σκοτάδι  σκοντάφτουν στους τοίχους τους υγρούς και νοιώθουν το πεπερασμένο  της φυλακής. Οι άλλοι  στους κεντρικούς κύκλους, αλληλοσυγκρούονται, σκουντουφλούν  στους γύρω τους  ανθρώπους και δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξη των τοίχων της φυλακής.